Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

bij de huisarts
Dagboek van een minnares

Deel 65: 'Ga even zitten. Ik heb niet zulk
goed nieuws...'

M

Mijn huisarts belde. "Heb je vanmiddag even tijd om langs te komen?" "Eh, nee, sorry. Kan het ook morgenochtend vroeg?" Barbara had me een officiële waarschuwing gegeven. Nog één keer ongeoorloofd wegblijven van kantoor en ik kon mijn biezen pakken. Dus ik ging zeker niet overdag naar de dokter, hoe dringend het ook was.

Ze zuchtte. "Ik geef je terug aan de assistente, dan kun je met haar een afspraak maken. Maar ik wil wel dat je snel komt." Haar stem klonk zo serieus dat ik schrok. "Heb ik iets ernstigs? Iets waar ik nooit meer vanaf kom?" "Nee hoor. Maak je geen zorgen. We bespreken het zodra je hier bent. Daag." En met die woorden verbond ze me door naar de assistente, die zei dat als ik écht al om 8 uur ’s morgens wilde komen, ik pas vrijdag terecht kon.

Met rust laten

Ik kon me de rest van de dag niet echt op mijn werk concentreren. En terwijl ik tijdens de lunch verdwaasd door de soep roerde, maakte Bas een opmerking dat ik at als een vogeltje. "Je wordt steeds magerder. Ik houd wel van dun, maar niet van bottig, hoor!" Ik antwoordde niet en staarde in mijn soep. "Sorry, het was een grapje. Gaat het wel met je? Je ziet spierwit!"

"Nee, niet echt. Maar laat me maar met rust, goed?" Ik liet hem achter en ging terug naar mijn bureau waar ik verwoed begon te tikken. Hij deed nog een paar keer een poging tot een gesprek, maar ik negeerde hem.

Een slecht teken 

Op weg naar huis appte ik mijn minnaar. 'Kun je me bellen of liever nog bij me langskomen?' Ik bedacht me dat we elkaar sinds onze laatste date in het Hilton helemaal niet meer hadden gesproken. Maar dat kwam wel vaker voor sinds Josien hem zo streng controleerde. Zou ze hebben gezien dat ik een kus met lipstick op de binnenkant van zijn overhemd had gedrukt?

'Ik bel je over een half uur, dan zit ik in de auto'.  Geen xx-jes geen kus, niks. Hm, dat was een slecht teken. Ineens kreeg ik de zenuwen. Na dit onheilspellende telefoontje van mijn huisarts had ik iemand nodig die me zou geruststellen. Iemand die me uitgebreid zou knuffelen en niet iemand die me de les zou gaan zitten lezen of boos op me zou zijn.

Lippenstift aan zijn overhemd

Maar ik had pech. Want ik zat nog niet thuis op de bank of hij begon door de telefoon tegen me uit te varen dat dit de zoveelste keer was dat ik via een slinkse poging probeerde om Josien achter onze affaire te laten komen. "Dit is niet de manier. Als ik wil dat ze het weet, vertel ik het haar zélf! Het gáát al niet goed tussen ons! En als ik jou dan ook niet kan vertrouwen, word ik helemaal gek!" Hij begon steeds harder te schreeuwen.

"Ik wil niet dat je tegen me schreeuwt", zei ik kalm. Hij schreeuwde door. "Het leven draait niet alleen maar om jou. Ik heb ook mijn problemen. Ook al interesseren die jou geen klap." Hij luisterde niet en schreeuwde gewoon verder. Ik had hier zó geen zin meer in.

Oké, ik had geen lippenstift aan zijn overhemd moeten smeren, maar hij kon toch ook wel begrijpen dat ik gek werd van deze situatie? Hij zou met kerst een beslissing nemen. Inmiddels was het eind januari en zat ik nog steeds op hem te wachten.

Goedmaken

"Als je zo doorgaat, hang ik op", dreigde ik. "Praat alsjeblieft normáál tegen me!" Hij schreeuwde gewoon door en ik hing op. Ik schrok. Wat had ik nou gedaan? Ik belde meteen terug, maar kreeg zijn voicemail. Ik appte 'sorry, sorry, sorry', maar hij reageerde niet. Shit. Hoe kon ik dit nou goedmaken? Hij zou inmiddels ook wel thuis zijn en ik durfde niet nóg meer olie op het vuur te gooien door hem te blijven lastigvallen.

De rest van de week probeerde ik hem te paaien door allerlei sexy foto’s van mezelf naar hem te sturen en spannende boodschappen in te spreken, maar hij reageerde helemaal nergens op. Niet op mijn smeekbedes, niet op berichtjes in de trant van 'Ik had niet moeten ophangen, maar jij had niet moeten schreeuwen', niets. Hij negeerde me volkomen.

Metro-type

Uiteindelijk fietste ik op donderdag aan het einde van middag naar zijn werk in de hoop hem op die manier te kunnen spreken. Shit! Een paar seconden te laat. Ik kon hem nog net zien wegrijden. Maar wie zat er naast hem? Ik zag iemand met heel kort, donker haar. Een man of een vrouw? Ik haalde mijn schouders op. Het zou wel een nieuwe collega zijn. Een metro-type zo te zien.

Ik fietste snel weg, maar kon niet voorkomen dat ik toch een paar oud-kantoorgenoten tegenkwam die me nogal verbaasd aankeken. "Wat doe jij nou hier?" "Oh, ik moest even iets afgeven", verzon ik snel en maakte me uit de voeten.

Geen goed nieuws

Na de zoveelste slapeloze nacht was het dan eindelijk vrijdag. "Nou, wat is er aan de hand? Is het heel ernstig met me gesteld?" Ik probeerde te lachen, maar er kwam een soort schorre kuch uit mijn mond. "Ga even zitten", zei de dokter. "Ik heb namelijk niet zulk goed nieuws." 

Haar woorden drongen nauwelijks tot me door. Want ineens dacht ik: 'Kim zou toch niet haar lange, zwarte haren hebben afgeknipt?'

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES? 

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!