Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dagboek van een minnares

Deel 66: Ik had ineens veel
behoefte aan mannelijke aandacht

I

Ik vermande me en luisterde naar wat mijn huisarts zei. 'Je hebt gelukkig geen soa. Wel een infectie waar je met wat pillen zo weer vanaf bent.' 

"En verder: katoenen ondergoed dragen, geen inlegkruisjes gebruiken en alleen wassen met water." Bezorgd vroeg ik of het besmettelijk was en of het gevaarlijk was tijdens een zwangerschap.

"Nee, hoor. Juist zwangere vrouwen hebben er vaak last van. En je partner hoeft alleen behandeld te worden als hij zelf ook klachten heeft." 

"Maar kan het zijn dat hij mij heeft besmet dan?" Ik kreeg een visioen van Josien met mijn minnaar in bed en mijn maag draaide zich om. Ik was ervan overtuigd dat ik het via haar moest hebben gekregen. Gatver, wat was het toch een vies mens! 

"Dat kan, maar dat hoeft niet," zei ze. "Maar waar ik je voor liet komen, is dat ik me zorgen maak over je bloedbeeld. Je hebt een tekort aan vitaminen, kalium en ijzer. Ik constateer een flinke bloedarmoede. Ik vind je ook erg mager. Eet je wel genoeg? En menstrueer je nog wel?" 

"Ja, want ik slik de pil,” zei ik geschrokken. "Kunt u mij geen vitaminepreparaat voorschrijven of zo? Ik eet juist heel gezond. Elke dag groenten, fruit en smoothies en geen gluten, vlees en zuivel."

"Dat dacht ik al. Ik zie steeds meer jonge vrouwen op mijn spreekuur die denken dat ze gezond bezig  zijn, maar ondertussen krijgen ze veel te weinig voedingstoffen binnen. Ik ga je doorsturen naar de psychologe hier in onze praktijk en naar de diëtiste. Als je weerstand verbetert, ben je ook minder vatbaar voor infecties trouwens."

Onheilspellend gevoel

Mijn huisarts glimlachte meelevend. Ik bedankte haar en liep de spreekkamer uit. Ik ging echt niet naar een diëtiste. Die zou me vier boterhammen per dag en twee glazen melk gaan voorschrijven en zo. Ik was wel heel vaak moe, maar ik sliep ook heel slecht door al die relatiestress. Ik zou wel een multivitaminepreparaat gaan halen bij de drogist. Die psychologe was misschien wel een goed idee. Ik wilde best met iemand praten over het feit dat ik me zo vaak ongelukkig voel.

Op mijn werk zocht ik de Facebookpagina van Kim op. Een onheilspellend gevoel bekroop me. Ze was inderdaad bij de kapper geweest en had ineens een ultrakort kapsel. Het misstond haar niet. Maar zouden mijn minnaar en zij elkaar weer zien? Ik kon het me haast niet voorstellen; hij was toch zo happy met de zwangerschap van zijn vrouw? 

Ik appte Fleur. ‘Zie jij Kim nog weleens?’  ‘Nee, sinds die niet meer bij ons werkt, lijkt ze van de aardbodem verdwenen’, was het antwoord. ‘Hoezo?’  ‘ Volgens mij zag ik ze samen in de auto zitten. En ik hoor ineens niks meer van hem’.

Fleur kon zich niet voorstellen dat ze elkaar weer zagen en dat stelde me gerust.

Uiteindelijk maakte ik een afspraak met de psychologe en stuurde mijn minnaar ook maar weer eens een berichtje. ‘Mijn huisarts vindt dat het niet goed met me gaat. Ik ben te mager’.

Eindelijk kreeg ik antwoord. ‘Dat vind ik ook.' 'Ik mis je, kunnen we elkaar gauw zien?’  Maar daarop reageerde hij niet meer. Zo frustrerend! Hij was echt alleen maar met zichzelf bezig.

'Lekkere' aandacht 

Na mijn werk ging ik naar de sportschool, in de hoop dat Erik er zou zijn - ik had ineens heel veel behoefte aan mannelijke aandacht. Dat was gelukkig het geval. En het kostte me niet zo heel veel moeite om hem zover te krijgen dat hij met me mee naar huis ging. Ik had alleen niet zo’n behoefte aan seks nu. Ik wilde eigenlijk alleen maar in zijn armen liggen.

Bij mij thuis begon hij meteen met het openknopen van mijn bloesje.
"Val je niet teveel af, schatje?" 
Ik schoof een stukje opzij.
"Begin jij nou ook al? Laten we het rustig aan doen, goed? Ik ben een beetje moe." 

Hij duwde zijn rechterhand in mijn beha en schoof met zijn linkerhand mijn spijkerbroek binnen.

"Erik, niet doen. Ik heb geen zin." 
“Doe niet zo flauw. Waarom heb je me anders mee naar huis genomen?"
"Omdat ik behoefte had aan aandacht. Niet aan seks." 
"Dat soort aandacht vraag je maar aan je moeder of aan je vriendinnen. Ik geef je lekkere aandacht. Aandacht waardoor je alles vergeet." 
En hij begon weer aan me te plukken.

"Nee, Erik, ik wil niet. Dat zei ik toch duidelijk?" 

Onverwacht bezoek

"Heb je wel eens van blauwe ballen gehoord? Die heb ik nu. Nu je me lekker hebt gemaakt. Jij bent geen man, dus dat ken jij niet. Anders verwen je me even met je mond?" 
Ik schudde mijn hoofd.
"Met je hand dan?" 
"Erik, ik zie er misschien fragiel uit, maar ik ben als tiener karatekampioen geweest. Dus als je echt geen blauwe ballen wilt, kun je maar beter naar huis gaan."

Hij stond op.
"Goed dan, frigide trut. Geen wonder dat die lover van je niet bij zijn vrouw weggaat. Stom wijf!" 
En met die woorden verliet hij de kamer.

Uitgeput liet ik me achterover zakken.

Hé, weer voetstappen op de trap. Zou hij nu weer terugkomen? Maar er stond heel iemand anders voor de deur. Met een koffer. Mijn minnaar! 
"Ik kwam die rare gast weer tegen. Ga je daar nou nog steeds mee om?" 
"Maak je geen zorgen. Vanaf nu niet meer. Wat doe jij trouwens hier?!" 
"Josien heeft zonder overleg de zwangerschap af laten breken. Ik heb gezegd dat ik moet nadenken. Eh, kan ik dus misschien een tijdje bij jou logeren…?"  

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES? 

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!

Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!