Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dagboek van een minnares

Deel 75: 'Was dit mijn verjaardagscadeautje
of kun je hier nog overheen?'

B

Binnen vijf minuten maakte ik weer rechtsomkeert en haalde het briefje van zijn voordeur. Misschien was het toch niet zo’n goed idee om hem en plein public te confronteren met zijn daden en hem ‘gore hufter’ te noemen. Dat zou er wellicht wel voor zorgen dat Josien bij ‘m weg zou gaan, maar de kans dat wij dan samen een mooie toekomst tegemoet zouden gaan, leek me klein.

Eerst mijn werk veiligstellen, besloot ik. En thuis belde ik Bas, die gelukkig meteen opnam. Hij klonk héél stug. “Het spijt me,” zei ik berouwvol. “Je hebt me gewoon enorm aan het schrikken gemaakt door in een roze jurk de deur open te doen. Kunnen we er nog eens over praten?”

“Goed dan. Morgenmiddag in Wildschut?”

Egoïstisch kreng

In zijn T-shirt en spijkerbroek leek hij in niets meer op de opzichtige vrouw van een paar dagen daarvoor. Maar toch was iedere aantrekkingskracht verdwenen.
Hij keek me onderzoekend aan. “Is onze relatie nu voorbij?”
“Ja, Bas. Het spijt me. Ik hoop dat we wel vrienden kunnen blijven, natuurlijk.”
“Nee, dank je. Ik heb al genoeg vrienden.”
Ik zuchtte. “Er komt vast nog weleens een meisje voorbij dat er géén moeite mee heeft. Die het misschien zelfs wel spannend vindt dat je een travestiet bent.”
“Daar geloof ik niks van. Maar goed, ik heb allang geaccepteerd dat geen enkele vrouw mijn afwijking accepteert. Ik had beter homo kunnen zijn!”

“Tuurlijk niet. Maar misschien moet je het voortaan wat eerder vertellen?”
Hij lachte schamper. “Alsof je dan wel iets met me was begonnen. Ik hoopte dat je er overheen zou stappen. Dat je het zou zien als iets dat bij mij hoorde, net als mijn rode haar. En dat je genoeg van me zou houden om het in ieder geval een kans te geven. Maar nee, je rende meteen weg!”
Ik voelde me een egoïstisch kreng.  “Misschien had ik sowieso niks met je moeten beginnen, Bas. Ik dacht dat ik Mark wel zou vergeten als ik iets met jou zou krijgen. Maar ik ben nog steeds héél erg verliefd op hem.”

Lievelingetje

Uiteindelijk fietste ik met een zwaar gemoed naar huis en ging ik de volgende dag nog veel nerveuzer naar mijn werk. Bas zat weer op zijn plek en probeerde zo normaal mogelijk tegen me te doen, maar iedereen merkte dat er iets aan de hand was. Er hing een enorm gespannen sfeer. Ik probeerde me zo onzichtbaar mogelijk te maken, maar dat ging moeizaam.

Gelukkig kreeg ik een appje van Mark. ‘Hoe gaat ie?’
‘Mwah. Het is uit met Bas.’
‘Gelukkig. Zullen we in het Hilton gaan lunchen om het te vieren?’
Ik keek naar Barbara. Ze keek chagrijnig terug. Ach wat kon mij het ook schelen. Ze koos toch nooit partij voor mij. Bas was haar lievelingetje en alles wat hij deed, vond ze geweldig. Misschien kon ze zelf eens met hem en zijn roze jurk in bed gaan liggen.
‘Ik ben er om 12 uur’, zei ik tegen Mark en rondde het gesprek af.

Buikpijn

Vervolgens liep ik naar het bureau van Barbara en zei: “Barbara, ik meld me ziek. Ik heb zo’n buikpijn, ik denk dat ik iets verkeerds heb gegeten.”
“Dat komt nu wel heel slecht uit. Al die vooraankondigingen voor het foodfestival met Pinksteren moeten vandaag de deur nog uit. Hoe ga je dat dan doen?”
“Geen idee, Barbara. Ik hoop er morgen weer te zijn.”
“Kun je geen paracetamol nemen? Ik heb nog wel een stripje in mijn tas.”
“Nee, ik ben ook heel erg misselijk. Ik denk dat ik elk moment kan overgeven.” Ik wreef over mijn maag en probeerde zo zielig mogelijk te kijken. Uiteindelijk liet ze me met tegenzin gaan.

Mark stond al op de parkeerplaats van het Hilton toen ik aan kwam fietsen en stopte 350 euro in mijn hand. “Boek jij even een kamer?”
Ik schrok. “Zo duur? We hadden beter naar mijn huis kunnen gaan.”
Hij haalde zijn schouders op. “Waarom? De bedden hier zijn lekkerder.”

Protesten gesmoord

In de hotelkamer kon ik het niet laten om cynisch naar zijn romantische etentje ter ere van zijn trouwdag te vragen.
“Dat soort dingen horen er nu eenmaal bij, liefje. En dat weet je best. Kom.” Hij pakte me stevig beet en smoorde al mijn protesten met een zoen.

De seks was als vanouds geweldig, gepassioneerd en zó ongeremd dat ik de hele wereld, inclusief Bas, Josien en Barbara vergat. Na afloop lag ik na te genieten in zijn armen, toen hij zei: “Is dit al mijn verjaardagscadeautje of kun je hier nog overheen, denk je?”

“O, dat is volgende week al! Nee, daar ga ik iets anders voor verzinnen. Jammer dat ik niet iets moois voor je kan kopen. Een horloge of zo…”
“Ik heb zát horloges. Maar ik laat me graag door je verrassen, schatje. En nu ga ik douchen en weg, want ik heb zo nog een meeting. Check jij even uit?”

Schaamrood 

Even later stond ik met het schaamrood op mijn kaken aan de receptie. Ik voelde me altijd heel ongemakkelijk als ik na een paar uur alweer stond uit te checken terwijl ik een kamer voor de hele nacht had geboekt. Alsof iedereen aan me zou zien dat ik het met een getrouwde man deed, of erger nog, een prostituee was. Bovendien lag de receptie precies tussen de bar en de uitgang, waardoor ik altijd bang was om bekenden tegen te komen.

Gelukkig was dat nog nooit gebeurd. Tot nu dan. Want nét toen ik aan de beurt was, voelde ik een stevige hand op mijn schouder. “Zo, je bent weer beter zie ik? Of heb je gewoon tegen me staan jokken?” Mijn hart stond stil toen ik zag door wie ik was betrapt. O, mijn God. Het was Barbara! Wat moest ik zeggen?

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES? 

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!