Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dagboek van een minnares

Deel 79: Ik dacht aan alle keren dat ik haar met
haar echtgenoot had bedrogen

K

Koningsdag. Mijn zus had me voorgesteld dat ik samen met haar en de kinderen cupcakes zou verkopen in het Vondelpark. Ze zat op een kleedje omringd door oud speelgoed en zelfgebakken cupcakes, die door de kinderen met oranje glazuur waren besmeerd. Het zag er niet heel professioneel uit.

Frederique blies op haar vingers. “Het schijnt nog kouder te zijn dan met kerst! Hier, wil je een cakeje?”
Omdat ik mijn neefje en nichtje niet wilde teleurstellen, nam ik een hap. “Ben je alleen? Waar is Maarten?”
“Die had geen zin.”
“Hm. Gaat het nog steeds zo slecht tussen jullie?”
“Ietsje beter. Misschien gaan we binnenkort een weekendje weg. Wil jij dan oppassen?”
Ik zuchtte. “Kunnen ze niet naar pappa en mamma?”
“Tuurlijk wel. Maar ze zijn juist zo gek op jou!”

Steek in mijn buik

Op dat moment ging Max aan mijn been hangen. “Tante Laura, ik verveel me! Mag ik wat kopen?”
“Goed, schat. Doen we even een rondje samen.”
Ik pakte de hand van Max en slenterde samen met hem langs alle blokfluitende en oude meuk verkopende gezinnetjes. Ik voelde een steek in mijn buik. Zou ik hier ooit tussen zitten met mijn eigen kinderen?

“Kijk, zij hebben ook cakejes! Hele mooie!”
“Ik keek naar een houten tafel, waarop professioneel opgemaakte cupcakes in allerlei kleuren stonden opgesteld. De één was nog fraaier dan de ander. Daar vielen die van mijn zus inderdaad bij in het niet.
Max rende erop af. “Mag ik er één?" En pas toen ik ja zei, zag ik wie er achter de stand stond. Josien! Shit, kon ik nog weg? Helaas, ze had me al gezien.

Gezinsgeluk

“Laura! Hoe gaat het? Zo jammer dat je weg moest bij Food & Wine.”
Ik knikte schaapachtig. “Ja. Heb je deze zelf gemaakt?”
“Zeker. Het recept staat op mijn website. Heb je daar al eens gekeken? En heb je al een nieuwe baan?”
Ik schudde mijn hoofd.
“Bas gaat binnenkort voor zichzelf beginnen. Ik weet zeker dat hij jou gaat vragen. Mark zoekt trouwens ook een assistente. Misschien kun je weer voor hem gaan werken? Wacht, daar heb je hem!”

Tot mijn afgrijzen zag ik Mark komen aanlopen met zijn dochters. Ik wilde helemaal geen getuige zijn van dit gezinsgeluk. Zeker niet toen hij Josien vol op de mond kuste. Zou hij dat expres doen?
“Zo, Laura. Wat doe jij hier?”
“Ik was even een rondje aan het lopen met mijn neefje Max.”
Josien begon opgewonden tegen hem aan te praten. “Ik vind het zo erg voor Laura dat ze is ontslagen. En dat terwijl Bas en jij jou altijd de beste secretaresse vonden die ze ooit hebben gehad! Kan zij niet bij jou aan de slag?”

Mikpunt van geroddel

Ik voelde me ontzettend ongemakkelijk en eigenlijk ook heel erg schuldig, omdat Josien zo aardig tegen me deed. Ik dacht aan alle tientallen keren dat ik haar met haar echtgenoot had bedrogen, zelfs in haar eigen huis. En nu wilde ik ook een kind van hem!
Ik staarde naar de grond. “Nee, joh. Ik vind heus wel weer een baan.”
Mark legde zijn hand op mijn schouder. “Het is tijdelijk, tot mijn huidige assistente weer beter is. Wat zou je willen verdienen?”
“Nou eh, 3000 bruto. Plus laptop en mobiele telefoon.”
Hij liet me los. “Dat is goed. Dan zie ik je maandag.”

Verward liep ik terug naar mijn zus. Had hij me nu weggestuurd? En waarom zou hij me zo’n belachelijk hoog salaris willen betalen? Wilde ik eigenlijk wel weer voor hem werken? Het was natuurlijk leuk dat ik hem weer de hele dag kon zien en met hem op reis kon, maar ik was ook bang dat ik het mikpunt van geroddel zou worden. Er waren ongetwijfeld nog mensen die wisten dat ik was ontslagen omdat ik het met mijn baas deed, ook al werkte de toenmalige directeur er niet meer.

Die avond zag ik Fleur in de kroeg. “Denk je dat ik weer bij jullie moet gaan werken?”
“Tuurlijk moet je dat doen. Het is toch niet voor altijd? En als je gewoon een beetje discreet bent, kan er niks misgaan. Biertje?”
Ik dacht aan mijn toekomstige ongeboren kind. Zou ik al zwanger kunnen zijn? “Nee, doe maar een cola.”
Fleur trok haar wenkbrauwen op, maar zei gelukkig niks. Behalve dan iets wat me niet bepaald geruststelde. “Pas alleen een beetje op met Sharon. Volgens mij heeft zij een bloedhekel aan je.”

Onder vuur

Die maandag ging ik met lood in mijn schoenen naar het bedrijf waar ik maar liefst tien jaar lang had gewerkt. Hoe zouden mijn ex-collega’s reageren op mijn komst? Zou Sharon me echt niet mogen? Daar had ik nog nooit iets van gemerkt.

Maar Fleur had gelijk. Terwijl zij ervoor had gezorgd dat er bloemen op mijn bureau stonden en alle bekende en onbekende collega’s me hartelijk welkom heetten, bleef Sharon stug doortypen. Pas toen ik op het toilet mijn handen stond te wassen, verwaardigde ze zich tegen me te praten.
“Dat je hier überhaupt je gezicht nog durft te vertonen.”
“Hoezo?”
“Iedereen weet dat je jezelf omhoog hebt gewerkt via het bed van de baas, vieze slet.”
Mijn bloed begon te koken. Het liefst had ik haar een klap verkocht, maar dat leek me niet verstandig.
“Leuk je weer te zien, Sharon. Ik hoop dat het goed met je gaat. Of meld je je nog steeds om de haverklap ziek omdat een van je kinderen weer een snotneus heeft?”

Ze haalde diep adem. “Pas jij nou maar op. Want als ik je een keer te dicht bij Mark zie komen, vertel ik alles aan de directeur én aan de vrouw van Mark. En weet je, Mark ligt al onder vuur omdat hij zo vaak weg is. Ik ga ervoor zorgen dat niet alleen jij, maar jullie allebei worden ontslagen!”

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES? 

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!