Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dagboek van een minnares

Deel 82: 'Zou onze verhouding
nu dan eindelijk uitlekken?'

H

Het duurde meer dan een week voordat Mark eindelijk tijd had voor een romantisch avondje bij mij thuis. Ik had sushi besteld en hij nam een fles champagne mee. Het was eruit voor ik het wist. “Hebben we iets te vieren?”

“We moeten elke dag vieren dat we leven, tegenwoordig. Ik heb in elk geval besloten zoveel mogelijk te genieten!”

“Van zoveel mogelijk vrouwen bedoel je?”

Geen vertrouwen

Hij schoof een stukje van me af. “Wat klink jij ineens zuur?”

“Ik heb gewoon het gevoel dat ik je niet kan vertrouwen, Mark. Je belazert je eigen vrouw met mij. En misschien bedrieg je mij ook wel weer.” Mark kust me. “Geloof me schatje, ik heb mijn handen helemaal vol aan jou. Ik heb helemaal geen tijd voor andere vrouwen!” Ik begon te huilen. “Waarom ging je dan stiekem met Ellen lunchen? En waarom heb je daar niks over gezegd?”

“Omdat ik wist dat je daar moeilijk over zou doen. Ik geef haar alleen advies. Geloof me, ik heb haar met geen vinger aangeraakt!”

Hij liet zijn handen over mijn borsten glijden. “Laura, je bent de allerlekkerste vrouw die ik ken. En je hebt de mooiste borsten van de wereld.”

“Echt?”

“Echt. Voel maar hoe opgewonden ik ben.” Ik lachte door mijn tranen heen. Ik moest me gewoon niet zo druk maken. Als Mark zei dat ik de enige voor hem was, waarom zou ik dat dan niet geloven?”

Alleen stelletjes

Na afloop van onze vrijpartij zag ik mijn kans schoon. “Mag ik iets vragen, Mark?”

“Natuurlijk schatje, je mag alles aan me vragen.”

“Fleur wordt 30 en geeft zaterdag een dinertje voor haar vrienden en vriendinnen. Er komen alleen stelletjes. En haar broer Remco natuurlijk.”

“Remco? Met wie jij het ooit hebt gedaan?” Ik knikte instemmend. “Er komen verder geen collega’s. Wil jij alsjeblieft mee als mijn vriendje?”

“Zaterdag? Je weet dat ik de weekenden voor mijn gezin bewaar.”

“Ja. Maar ik zou het heel, heel fijn vinden.”

“Ik laat je morgen weten, goed?” Hij kuste me weer en trok me mee naar de douche. Een half uur later was ik weer alleen. Mark was weer op weg naar zijn gezin. Hoe lang zou deze poppenkast nog duren? En hoe zou hij reageren als hij zou horen dat ik met stiekem met de pil was gestopt? Ik kende hem inmiddels zo goed dat ik wist dat hij dat nooit zou accepteren. Maar hij zou wél zijn verantwoordelijkheid nemen, dat wist ik zeker. Ik ging het hem gewoon nooit vertellen.

Humeur

De volgende dag riep hij me bij zich. “Ik heb eerlijk tegen Josien gezegd dat ik zaterdag naar de verjaardag van Fleur ga. En dat vond ze prima. Je weet zeker dat er geen andere mensen komen die ik ken?”

“Heel zeker. O Mark, je maakt me zo blij!” “Ik doe het voor jou schatje. Omdat ik zo gek op je ben.”

Mijn humeur kon de hele week niet meer stuk. Mijn hart zong en ik werkte nog harder dan ik normaal deed. Ik sloofde me enorm voor Mark uit, bracht hem de hele dag koffie en thee en zat te stralen achter mijn bureau. Het ontlokte Sharon een zure opmerking. “Wat zit jij te slijmen bij de baas? Het lijkt wel alsof je een oogje op hem hebt!” “Huh? Nee hoor. Ik ben gewoon blij dat het mooi weer is.” “Ik zie het. Je rokje is zo kort dat je onderbroek er bijna onderuit steekt.”

Ik besloot niet meer te reageren. Waarschijnlijk was ze jaloers omdat ik nu eenmaal veel mooiere benen had dan zij.

Officieel stel 

En toen was het zaterdag. Mark kwam me thuis ophalen en we reden samen naar het huis van Fleur. Alsof we een echt, officieel stel waren. Hij had een dure spijkerbroek en een overhemd van Hugo Boss aan en ik was megatrots op hem. De tafel was zo groot dat hij de hele kamer besloeg en de amuses stonden al klaar. “Jullie zijn de laatsten”, zei Fleur gespannen. “Kom, ga gauw zitten! Dan beginnen we met een voorstelrondje.” Ik kende de meeste van haar vriendinnen wel. Maar toch zei ik: “Ik ben Laura, en Fleur en ik kennen elkaar van kantoor. En dit is mijn vriend én mijn baas Mark!”

Het voelde heerlijk om te zeggen en toch keken er wat mensen verbaasd naar ons. Fleurs broer Remco, met wie ik korte tijd had gescharreld, trok zijn wenkbrauwen op. En toen Mark even naar de wc ging, zei hij hardop: “Fijn voor je dat je een vriendje hebt. Maar is die gast niet veel te oud voor je?” Er viel een ongemakkelijke stilte en iedereen keek naar ons. Ik begon te stamelen. “Ja, we schelen 12 jaar. Zijn leeftijd is voor mij niet belangrijk hoor. Dat is maar een getal!”

Waarschuwende blik

Vervolgens kwam Mark weer binnen en zei niemand meer iets. Totdat de eigenaresse van het cateringbedrijf binnenkwam met het voorgerecht. Stralend gaf ze Mark drie dikke zoenen. “Wat een toeval. Is Josien er ook?”

“Nee, die is thuis met de kinderen. Ik ben de baas van Fleur.” Opnieuw viel de hele tafel stil. Blijkbaar was er iets aan de hand. Mark schraapte zijn keel. “Mijn vrouw Josien helpt Carla weleens met haar cateringbedrijf. Daar kennen we elkaar van.”

“Je vrouw?” Remco keek hem woedend aan. Ik zond hem een waarschuwende blik. Hij ging toch niet mijn avond verpesten? Maar het was al te laat. Mark stond op en pakte zijn jas. “Ik moet gaan. Blijf lekker zitten, jongens. Bedankt voor het eten, Fleur! Ik voel me eh, niet zo goed.” Ontzet ging ik weer zitten. Zou onze verhouding nu dan eindelijk uitlekken? En wat zouden daar de gevolgen van zijn?

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!