Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dagboek van een minnares

Deel 83: 'Jij bent de vrouw die het
met de man van Josien doet'

D

De zon scheen door de gordijnen naar binnen. Pfff, wat was het warm! Mijn hoofd bonkte. Dat kwam vast door de ongelooflijke hoeveelheden wijn en limoncello die ik tijdens het etentje bij Fleur naar binnen had gegoten. Ik gooide het dekbed van me af, althans dat probeerde ik, want aan de andere kant van mijn bed hield iemand het stevig vast.

“Remco? Wat doe jij hier!”
“Dat zei je gisteren helemaal niet. Toen wilde je maar al te graag dat ik met je mee naar huis ging. Je sleepte me gewoon mee je hol in!”

In de war

Heel langzamerhand begon het me te dagen. Ik was dronken. Remco was met me mee naar huis gelopen. Met zijn ene hand hield hij mijn fiets vast en zijn andere hand had hij om mijn schouder geslagen. Eenmaal bij mij thuis was hij met me mee naar boven gelopen en hadden we de kleren van elkaars lijf gerukt. Jeetje, hoe had ik zo stom kunnen zijn?

“Misschien kun je maar beter gaan”, siste ik.
“Hoezo? Het is prachtig weer. Wat dacht je van een ontbijtje op een terras?”
“Nee! Ik wil alleen zijn. Ga alsjeblieft, nu!”

Toen hij eindelijk weg was, ging ik onder de douche staan. Ik was ‘all the way’ met hem gegaan en wat nog erger was, we hadden geen enkel voorbehoedsmiddel gebruikt. Ik schudde mijn hoofd. Ik was toch geen zestien meer? Nou ja, ik was sinds ik met de pil was gestopt nog niet ongesteld geweest, dus ik hoopte maar dat mijn lichaam hormonaal nog wat in de war was.

Een ding wist ik zeker: Mark mocht dit nooit te weten komen. Hij was al een keer uit zijn dak gegaan omdat ik het met Remco had gedaan toen het ‘uit’ was tussen ons. En na dat mislukte etentje bij Fleur zou hij waarschijnlijk sowieso niet zo positief over me denken. Gelukkig zou ik hem morgen op het werk vast wel even onder vier ogen kunnen spreken.

Schamper

Maar Mark was niet op kantoor die maandag. Sterker nog: niemand wist waar hij was. Ik werd gebeld vanuit de directiekamer: waar hij bleef. En mijn collega Sharon maakte van de gelegenheid gebruik om een schampere opmerking te maken.

“Heeft je vriendje je laten zitten?”
“Sorry, wie bedoel je?”
“De grote baas natuurlijk. Iedereen weet dat je verkikkerd op hem bent.”

Ik keek haar woedend aan. Wat had ik veel zin om die vrouw eens goed op haar bek te timmeren.

In de lunchpauze blies ik stoom af bij Fleur en vertelde haar álles, ook over de vrijpartij met haar broer Remco. Ze moest lachen. “Ik zou het wel leuk vinden als jullie iets met elkaar krijgen, hoor. Dan word je mijn schoonzus!”

“Dat snap ik, maar hij is mijn type niet. Bovendien wil hij zich toch niet aan één vrouw binden. Maar heb jij het nummer van die Carla voor me, die de catering deed op je feest? Ik wil haar vragen of ze echt niks tegen Josien wil zeggen.”

Met lood in mijn schoenen toetste ik haar nummer in, terwijl Fleur bemoedigend in mijn been kneep.

Met de billen bloot

“Hoi, je spreekt met Laura, ik heb je zaterdag ontm…”
“Ik weet precies wie je bent,” zei ze koel. “Die vrouw die het met de man van Josien doet.”
“Nou, wel iets meer dan doet,” zei ik geïrriteerd. “We hebben al een tijdje een relatie met elkaar. Maar goed, ik wilde vragen of je je mond dicht wilt houden tegen Josien. Ik zou het vervelend vinden als ze er op deze manier achter moet komen.”

“Van mij gaat ze het niet horen. Ik vind dat Mark het haar zelf moet vertellen. En dat heb ik ook tegen hem gezegd trouwens.”
“Hoezo? Daar heb jij toch niks mee te maken?”
“Josien is een goede kennis die ik regelmatig zie en ik ga geen dingen voor haar achterhouden. Maar nogmaals, ik ben niet degene die deze boodschap gaat brengen. Hij moet zelf maar met de billen bloot.”

En met die woorden hing ze op.

'Het is oorlog hier'

“Blijkbaar heeft die Carla tegen Mark gezegd dat ie het aan Josien moet vertellen. Over ons bedoel ik,” zei ik tegen Fleur.
“Zou hij dat doen?”
“Geen idee. Het is wel gek dat ie niet op kantoor is,” weifelde ik. “Zal ik hem bellen?”

Ik voegde de daad bij het woord, maar kreeg meteen zijn voicemail. En vervolgens een appje waarin stond dat hij ziek was.

Toen ontstond er langzaam een plan in mijn hoofd. Ik was toch zijn secretaresse? Dan kon ik best even een beterschapsbloemetje naar zijn huis gaan brengen. En dan kon ik meteen even zien hoe de situatie er bij hen voorstond.

Gewapend met een enorme bos rozen stond ik aan het einde van de middag voor zijn deur. Hij deed zelf open en schrok duidelijk toen hij me zag.

“Wat doe jij hier?”
“Ik kom je even een bloemetje brengen van de zaak.”
“Ga alsjeblieft weg. Het is oorlog hier. Ik heb alles aan Josien opgebiecht.”

Maar het was te laat. Josien had me al opgemerkt en kwam de gang in lopen. Ik zette me schrap. Wat zou ze gaan zeggen? 

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek rondom Dagboek van een Minnares. Hier lees je alles wat je moet weten.