Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dagboek van een minnares

Deel 86: Ik vond het
nog lekker ook

O

Op het moment dat ik bij de voordeur kwam, greep Mark me vast. 'Zo moet je niet weggaan,' fluisterde hij in mijn oor. 'Daar krijg je spijt van.' Hij probeerde me op mijn mond te zoenen, maar ik draaide mijn hoofd weg.

“Wijs je me nu af?”
“Ja, Mark. Je hebt me echt heel veel pijn gedaan. Weet je dat?”

Hij had nog het fatsoen om schuldbewust te kijken. “Dat is nooit mijn bedoeling geweest. Dat weet je toch?”

Ik begon te huilen. “Waarom ben je dan met Sharon naar bed geweest? En waarom kies je nooit voor mij?

Hij sloeg zijn armen om me heen en kuste me op mijn voorhoofd. “Dat met Sharon stelde helemaal niets voor. En met Josien: ik weet niet hoe het verder tussen ons zal gaan. Ik wil de kinderen geen scheiding aandoen, maar ons huwelijk stelt natuurlijk helemaal niets meer voor.”

Hij zuchtte. “Konden wij samen maar opnieuw beginnen.”
En stom genoeg voelde ik toen toch weer een sprankje hoop.

De leukste en de liefste

Hij zoende me in mijn nek en liet zijn handen onder mijn rokje glijden. Deze keer weerde ik hem niet af.

“En of je het nu gelooft of niet: je bent sowieso de leukste en de liefste.” Vervolgens stroopte hij mijn slipje behendig naar beneden.
“Ga eens op de trap staan?”
Tegen wil en dank voelde ik mijn verlangen naar hem toenemen.
“En draai je nu eens om?”

Voor ik het wist nam hij me op de trap van zijn echtelijke woning, terwijl zijn vrouw in Portugal over hun huwelijk aan het nadenken was en zijn dochters boven lagen te slapen. Het erge was: ik vond het nog lekker ook.

Beetje haast

Het was zo heftig dat ik bijna door mijn knieën zakte en binnen een oogwenk bereikte eerst ik en toen hij een hoogtepunt. “Het spijt me. Ik had meer tijd voor je moeten nemen,” hijgde hij.

“Het geeft niet. Ik moet vanavond nog met de trein naar mijn ouders. Dus ik heb toch een beetje haast.”
Mark trok me tegen zich aan. “Ik hou van je, dat weet je toch?”
“Daar heb ik niks aan, Mark,” zei ik onverwacht koel. “Hoelang wil je dit nu nog volhouden? Je moet nu nog voorzichtiger zijn dat Josien er niet achterkomt. En ondertussen doe je het niet alleen met mij, maar met nog twee andere vrouwen!

Ik maakte me van hem los. “Ik denk dat jij ook moet nadenken wat je verder wilt met je leven. Ga je door met die zogenaamde seksverslaving of ga je rekening houden met mijn gevoelens? Ik ben geen pop, Mark.”

Hij schrok er van. “Zo zie ik je ook helemaal niet.”
“Wanneer komt Josien terug?”
“Zondag.”
“Oké, dan hoor ik graag maandag wat je gaat doen. Ga je je huwelijk redden of kies je voor mij?”
“Maar ik weet niet of ik dat maandag al weet!”

Ik keek hem waarschuwend aan, zei “tot maandag,” en sloeg de voordeur achter me dicht.

Acteur in een ziekenhuisserie

Gelukkig had ik bij mijn ouders genoeg afleiding. Mijn vader was nog helemaal niet de oude; hij zag er moe uit en klaagde over duizeligheid. Bovendien was hij voortdurend bang dat hij opnieuw getroffen zou worden door een TIA, of erger.

Ook mijn moeder maakte zich voortdurend zorgen, zeker toen ze erachter kwam dat mijn vader stiekem doorrookte. Ik bood aan dat ik die vrijdag met mijn vader mee zou gaan naar de neuroloog, zodat zij gewoon kon gaan werken.

De neuroloog zag eruit alsof hij bijkluste als acteur in een ziekenhuisserie. Hij was lang, had donkere krullen en felblauwe ogen. Wat een lekker ding! Hij ondervroeg mijn vader streng of hij wel gezond at, beweging nam en vooral niet rookte.

Mijn vader antwoordde eerlijk dat hij zijn sigaretje moeilijk kon weerstaan. Vervolgens stuurde de arts mijn vader de gang op met de boodschap dat hij mij onder vier ogen wilde spreken.

Maandag

“Ik kan mijn vader niet dwingen om te stoppen,” begon ik.
“Daar wil ik het helemaal niet met je over hebben. Ik wil vragen of je een keertje wat met me wil gaan drinken.”

Ik hapte naar adem. “Vraag je dat aan elke vrouwelijke patiënt? Of in dit geval familie van een patiënt?”
Hij knipoogde. “Alleen met de leuke. Of heb je een vriend?”
“Nee, niet echt. Oké, ik ga met je mee.”
“Maandag? Dan heb ik vrij.”

Maandag! Dat was de dag dat Mark mij zou gaan vertellen of hij voor zijn huwelijk of voor mij zou kiezen. Maar daar ging ik toch niet de hele avond op zitten wachten.

“Maandag is prima,” antwoordde ik.
“Zal ik je dan op komen halen? Ik heet trouwens David.”
“En ik Laura.” Ik noemde het adres van mijn ouders.

Weinig gegeten

Ik stond op en op dat moment begon de hele wereld om me heen te draaien. David sprong op. “Gaat het wel? Je ziet een beetje wit.”
“Ja, het gaat prima. Een beetje weinig gegeten,” antwoordde ik.
“Zal ik een beetje bloed afnemen? Misschien heb je wel bloedarmoede of iets dergelijks.”
“Nee, dat hoeft niet,” zei ik afwerend.

Want was ik niet wat aangekomen de laatste tijd? Voelden mijn borsten niet anders? Was ik dan misschien toch… zwanger?!”

Wil jij als eerste op de hoogte zijn van de nieuwe aflevering van Dagboek van een minnares?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer
  • Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek rondom 'Dagboek van een minnares'. Hier lees je alles wat je moet weten.