Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dagboek van een minnares

Deel 87: 'Jij zou wel eens een bedreiging
voor mijn huwelijk kunnen zijn'

H

Het hele weekend twijfelde ik of ik een zwangerschapstest zou kopen of niet. De vorige keer – toen ik een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had – voelde ik me heel anders. Ik was toen constant moe. Nu voelde ik me veel fitter.

Ik bekeek mezelf naakt in de spiegel. Mijn buik was strak en plat als altijd. Waren mijn borsten nu een beetje groter dan anders of gewoon nog hetzelfde? Feit was alleen wel dat ik nu al wéken overtijd was. Mijn cyclus had nu toch wel weer op gang moeten zijn? Bovendien had ik ook minstens vijf keer onbeschermde seks gehad met Mark.

'En een keer met Remko,' zei een zacht stemmetje in mijn hoofd. Maar hoe groot was die kans nu werkelijk? Vijf tegen één? En hoe zou het überhaupt zijn gesteld met mijn vruchtbaarheid nu ik nog maar één eierstok overhad?

Ik wist het niet en wilde het eigenlijk ook niet weten. Maar toch bestelde ik die maandag een cola toen ik uiteindelijk met David, de knappe neuroloog van mijn vader, aan tafel zat.

Durf of waarheid

Die trok zijn wenkbrauwen op. “Cola? De wijn is hier fantastisch!”
“Ik drink nooit door de week,” loog ik.
“Verstandig meisje,” prees hij. “Maar cola is ook niet zo gezond. We nemen water!”

Ik leunde achterover. “Jij houdt er wel van om de baas te spelen, hè?”
Hij lachte. “Je moest eens weten! Sterker nog: ik ga ook voor jou eten bestellen. En daarna gaan we een spelletje doen.”
“Spannend! Wat dan?”
“Durf of waarheid. En jij mag beginnen.”

Ingewikkeld

“Goed. Waarheid. Komt het weer helemaal goed met mijn vader?”
Zijn ogen werden zachter. “Ik hoop het wel. Maar het hangt ook heel erg van hemzelf af. Of hij zijn medicijnen goed slikt, voldoende beweegt, gezond eet en vooral niet meer rookt.”

Ik knikte. “Dat begrijp ik. Nu mag jij.” 
“Waarheid. Heb je een relatie?”
“Hoe zeggen ze dat ook alweer op Facebook? “Het is ingewikkeld.”
David lachte. “Ik vraag maar niet verder.”

“En jij?”
“Ik ben getrouwd. Geen kinderen. Maar we hebben een open relatie. Dat betekent dat we ook met anderen afspreken.”
“En naar bed gaan.”
“En naar bed gaan.”

Foute kerels

“Pfff, waarom zijn alle leuke mannen toch bezet?”
“Daar heb jij toch helemaal geen last van dat ik bezet ben?”
“Tuurlijk wel,” zei ik. “Want uiteindelijk breng jij de kerstdagen en de vakanties gewoon met je eigen gezinnetje door.”
“Gezinnetje? Ik heb geen kinderen hoor. Die wil ik trouwens ook niet. Ik ben veel te gehecht aan mijn vrijheid.”

Ik zuchtte. Waarom liep ik toch altijd alleen maar tegen foute kerels aan? Waren er dan helemaal geen aardige, normale mannen te vinden op deze wereld?

“Nu ik weer,” zei David. “Waarom kijk je de hele tijd op je telefoon? Nogal onbeleefd.”
“Ik beet op mijn lip. Zou ik hem vertellen dat ik wachtte op een telefoontje van mijn minnaar? Hét telefoontje waar mijn hele toekomst vanaf hing? Want zou hij me nu eindelijk gaan vertellen of hij voor zijn vrouw of voor mij zou gaan kiezen?”

“Sorry, je hebt gelijk,” antwoordde ik. En ik stopte mijn telefoon in mijn tas.

Foto

“Jij bent.”
“Durf,” zei David.
“Oké. Durf jij je vrouw nu een foto van ons samen te sturen?”
“Tuurlijk. Lach maar even in de camera. Stuur jij hem dan ook naar de man met wie het ingewikkeld is?”

“Nee, dan maak ik het nog ingewikkelder.”
“Oké, dan stuur ik hem ook niet. Laten we het eenvoudig houden. Durf jij ook te durven?”

“Ja, ik durf.”
“Mag ik je aanraken? Je knie strelen?”
“Hier in dit restaurant? Nee.”
“Mag ik je dan kussen als ik je thuisbreng?”
“Hm. Dat laat ik je straks weten goed?”  

Experimenteren

De avond vloog voorbij. We praatten over ons werk, onze ouders, onze gemeenschappelijke hobby’s – lekker eten en reizen – en over zijn open relatie.

Hij vertelde dat hij vaker zin had dan zijn vrouw en ook extremere wensen had. “Ik houd van experimenteren en zij voelt er niets voor om zich te laten vastbinden en blinddoeken en dat soort dingen. Dus af en toe doe ik dat met andere vrouwen. En zij spreekt ook weleens af met andere mannen.”

“Ik moet er niet aan denken. Ik wil een man voor mezelf.”

“Dat snap ik. Maar ik denk dat de meeste mannen niet hun hele leven monogaam blijven. Dus gaan ze stiekem vreemd. Ik blijf liever eerlijk tegen mijn vrouw. Ik heb haar nog nooit bedrogen.”

Bedreiging 

Pas toen we het restaurant uitliepen, keek ik weer op mijn display. Nog steeds taal noch teken van Mark. Het was bijna 12 uur. Hij wist toch dat ik al de hele avond op hem zat te wachten?

David bracht me in zijn auto naar huis. “Misschien is het maar goed dat je me niet wilt. Jij zou weleens een bedreiging voor mijn huwelijk kunnen zijn, weet je dat? Ik vind je oprecht leuk.” Hij boog zich naar me over en vlak voor zijn lippen de mijne raakten, ging mijn telefoon.

Mark! Shit! Ik wilde zo graag weten wat hij me te zeggen had. Wat zou Josien hebben besloten? Zouden ze hun huwelijk nog een kans geven? Of zou de scheiding nu eindelijk in gang worden gezet?! Ik keek naar David. Zou ik me door hem laten kussen of zou ik toch de telefoon opnemen?