Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dagboek van een minnares

Deel 88: 'En dan word jij mijn enige,
exclusieve minnares'

E

Eén kusje kan geen kwaad, dacht ik en ik kuste David gretig terug. Maar toen hij zijn handen naar mijn schouders liet glijden, weerde ik hem af. 'Mijn leven is dus al ingewikkeld genoeg. En om nu iets met twéé getrouwde mannen te beginnen?'

David lachte. “Jammer. Ik vind je echt leuk.”
“Dat ben ik ook,” zei ik. “Heel erg leuk. En daarom wil ik ook exclusieve aandacht.”
“Maar die kan ik je geven,” zei David. “Dan word je mijn enige, exclusieve minnares.”
“Nee, David,” zei ik en ik kuste hem zedig op de wang, voor ik de deur van mijn ouders’ huis opende.

Gelukkig sliepen mijn ouders al zodat ik geen tekst en uitleg hoefde te geven over wat ik de hele avond had gedaan.
Ik appte Mark: ‘Ben je nog wakker?’
‘Ja. Kun je me bellen?’
‘Doe ik.’

Nog een kans 

“Ik moet wel zachtjes praten,” fluisterde ik. “Is Josien weer thuis?”
“Ja.”
“En?”
“Ze wil ons huwelijk nog een kans geven. En mij ook. Want ze houdt nog steeds van me, zegt ze."

Ik hapte naar adem van teleurstelling. Ik had zo gehoopt dat het eindelijk voorbij was tussen hen.

“En wij dan?”
“Ik wil jou ook niet kwijt, dat weet je. Maar we moeten dan wel nog voorzichtiger doen. En ik beloof je dat ik dan nooit meer met andere vrouwen seks heb.”

Hé, had ik deze woorden vanavond niet al eens gehoord? Maar dan van iemand anders?

“Ik weet het even niet, Mark. Ik heb er geen zin meer in om steeds weer tweede keuze te moeten zijn. Ik wil jou, maar ik wil je voor mezelf. Ik kom morgen weer naar Amsterdam en dan pak ik mijn spullen. Want ik trek het echt niet meer om met jou onder één dak te werken. Ik ga nadenken en dan hoor je het wel.”

Mark sputterde nog wat tegen, maar ik zette mijn telefoon uit en ging slapen.

Zwangerschapstest? 

Op het station liep ik de volgende middag langs een drogist. Zou ik een zwangerschapstest kopen? Of toch nog heel even wachten? Ik moest denken aan mijn tante die twee jaar met een knobbeltje in haar borst had rondgelopen omdat ze niet wilde weten of het goed-  of kwaadaardig was. En toen haar borst er uiteindelijk zo eng uitzag dat haar vriend haar dwong om naar de dokter te gaan, was het al te laat. Straks was ik zo’n vrouw die na negen maanden ging bevallen zonder dat iemand ooit had vermoed dat er een kind aankwam.

Maar toch. Ik wilde het echt niet weten. Nu nog niet, want stel dat ik wél zwanger zou zijn, dan moest ik allerlei beslissingen gaan nemen. En dan moest ik over de toekomst gaan nadenken. Een abortus was geen optie, maar ik zag mezelf eigenlijk ook niet als alleenstaande moeder. Ik had tenslotte niet eens een baan…

Ik liet de drogist links liggen, nam de tram naar huis, dropte daar mijn spullen en pakte mijn fiets. Mijn hart bonkte in mijn keel toen ik het kantoor binnenliep. Zou Mark er zijn? En zou ik mijn tranen kunnen bedwingen als ik hem zag?

Voorgoed dumpen 

Zijn kamer was leeg. Mijn collega’s keken verrast op toen ze me zagen.
“Zullen we even een kopje thee halen?” Fleur knikte bemoedigend naar me. “Maak je geen zorgen, Mark is de deur uit en komt vandaag niet meer terug, zei hij.”
“Ik ga weg, Fleur. Ik kan hier niet meer werken. Mark heeft definitief voor zijn vrouw gekozen. Ik weet dat ik hem nu voorgoed moet dumpen, maar het idee dat ik hem dan nooit meer zie, maakt me helemaal gek.”

Fleur knikte begrijpend. “Misschien moet je die keuze nu ook niet maken. Laat het gewoon even bezinken. Kun je niet een tijdje op reis?”
“Dat zou ik wel willen, maar ik heb geen geld. Ik denk dat ik eerst maar eens langs het UWV moet om te kijken of ik in aanmerking kom voor een uitkering. Help je me om mijn bureau in te pakken?”

Mijn afschuwelijke collega Sharon keek met veel belangstelling toe hoe ik mijn spullen opruimde. “Dus eerst blijf je dagenlang weg en vervolgens ga je ons zonder slag of stoot verlaten? Heb je geen opzegtermijn of zo?”

Die had ik vast wel, maar ik had geen zin om me in dat soort futiliteiten te verdiepen. Mark moest zelf maar zien hoe hij dat ging oplossen.

Ze boog zich naar me toe. “Of heeft ie je gedumpt?”
“Wie, Mark? Nee, die heeft mij niet gedumpt. Jou wel?”

Ongelooflijk egoïstisch

Ze keek me geschrokken aan. “Wie zegt dat ik iets met Mark heb?”
“Hij. Jullie hebben in elk geval seks gehad.”
“Maar dat mag echt niemand weten! Steef wil meteen scheiden als ie dat hoort.”

“Tja, dat had je dan moeten bedenken voor je met Mark tussen de lakens dook. Maar dat is nu voorbij, want… ik ben zwanger van hem!”
Sharon trok wit weg. “Echt?”
“Ja,” zei ik zelfverzekerder dan ik me voelde.

Ik stopte de laatste spullen in mijn tas en gooide de rest in de prullenbak. “Dag allemaal! Ik nodig jullie binnenkort nog uit voor een borrel.”

Toen ik bij mijn fiets aankwam, werd ik hardhandig bij mijn arm gegrepen. Ik had Fleur nog nooit zo boos gezien.
“Dus je krijgt een baby? En hoe weet je dan zo zeker dat Mark de vader is? Het kan toch ook van mijn broer zijn?”
“Die kans acht ik heel klein,” zei ik kalm. Ik ben heel vaak met Mark naar bed geweest en maar één keer met Remko.

Haar ogen schoten vuur. “Jij kan zo ongelooflijk egoïstisch zijn. Zelfs nu denk je alleen nog maar aan jezelf. Je hebt het over een kind, niet over een hond. Ik vind dat je dit aan Remko moet vertellen. En als jij het niet doet, nou… dan doe ik het!”

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer
  • Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek rondom 'Dagboek van een minnares'. Hier lees je alles wat je moet weten.