Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dagboek van een minnares

Deel 89: Het voelde alsof hij een strop om mijn
nek had gelegd en die langzaam aantrok

R

Ruzie met Fleur was natuurlijk het allerlaatste wat ik wilde, dus nodigde ik haar uit om naar ons stamcafé te komen. Helaas was ze niet alleen; ze had haar broer Remko meegenomen. Die was echter helemaal niet boos, integendeel.

“Gefeliciteerd met je zwangerschap!”
“Dank je,” mompelde ik. Ik durfde niet te zeggen dat ik nog geen test had laten doen. Aan de andere kant was ik nog stééds niet ongesteld. Dus ik achtte de kans erg groot.

Bezoekregeling 

“Wat ik wilde zeggen, als het kindje van mij zou zijn, dan zou ik er ook graag voor willen zorgen. We zouden dan een bezoekregeling kunnen treffen en de baby zou dan om de week bij mij kunnen wonen. Als jij dat ook goed vindt natuurlijk.”

“Jeetje Remko, je overvalt me hier nogal mee. Ik heb er nog helemaal niet over nagedacht hoe ik het straks wil gaan doen. En de kans is groot dat het helemaal niet van jou is, hè.”

“Dat weet ik, maar óók als het niet van mij is en je moet het alleen doen, dan wil ik je heel graag helpen. Ik wil ook wel mee naar de verloskundige en bij de bevalling zijn. En als je geld nodig hebt, dan zeg je het maar. Ik hoorde van Fleur dat je je baan kwijt bent, dus…”

Spaans benauwd

Het voelde alsof hij een strop om mijn nek had gelegd en die langzaam aantrok. Ik kreeg het er echt Spaans benauwd van. Ik moest er niet aan denken dat hij zo’n groot deel van mijn leven uit zou maken! Maar ik wilde hem ook niet tegen me in het harnas jagen.

“Ik vind het heel lief van je,” zei ik laf. “Ik ga erover nadenken, goed?” Ik gaf Fleur en hem een knuffel en wist niet hoe snel ik het etablissement moest verlaten. Wat hoopte ik dat de baby niet van Remko zou zijn! Want als dat wel zo zou zijn, dan zou hij dus het vaderschap, met alle rechten die daarbij horen, zeker opeisen.

Vlinders in mijn buik

Ondertussen had ik meerdere appjes van Mark ontvangen. ‘Ik denk dat we het nog eens over je ontslag moeten hebben’. Maar toen ik hem terug appte dat hij me maar een voorstel moest doen, zei hij dat hij dat niet via de telefoon ging bespreken.

‘Ik wil je zien. Morgen lunchen in het Hilton?’
‘Ik moet morgen met mijn vader naar het ziekenhuis. Donderdag?’
‘Prima,’ appte hij terug en onwillekeurig kreeg ik vlinders in mijn buik. We hadden zo vaak zulke lekkere seks in het Hilton gehad, dat de herinneringen daaraan me niet onberoerd lieten.

Bij mijn ouders thuis trof ik tot mijn verbazing mijn zus, die dus blijkbaar ook het plan had opgevat om mijn ouders te vergezellen naar het ziekenhuis.
Ze vroeg of ik al vakantieplannen had.
“Geen geld,” mompelde ik. “Ik moet eerst een andere baan vinden. En jullie?”
“Ik weet het nog niet,” antwoordde Frederique. “Zat jij niet vorig jaar in een all-inclusivehotel op de Canarische Eilanden? Was dat wat?”

Heerlijke tijd 

Ik dacht terug aan die week waarin Mark me – op zijn kosten – een heerlijke tijd had bezorgd. Het was eigenlijk ook heel erg spannend dat ik daar als zijn minnares zat en hij me stiekem op mijn kamer opzocht als hij zogenaamd ging hardlopen of zoiets.

“Dat was geweldig,” zei ik uit de grond van mijn hart. “Ik wou dat ik daar weer heen kon!”

“Ga met ons mee dan! Wij betalen wel. Als jij af en toe op de kinderen past…,” bood mijn zus aan. Maar ik dacht aan Maarten met zijn grijpgrage handjes en bedankte vriendelijk, maar beslist.

Even later keek ik met verbazing toe hoe ze zat te flirten met David, de knappe neuroloog van mijn vader. Mijn ouders waren er ook bij en David stelde zich vrij neutraal op. Mijn zus, die zo anti-vreemdgaan was? Ze zat zo te kirren dat ik zelfs een beetje jaloers werd. En dus zei ik – toen de hele familie weer aanstalten maakte om naar huis te gaan – dat ik de trein naar Amsterdam nam. Vervolgens draaide ik me om en ging weer in de wachtkamer zitten.

'Je maakt me gek'

Toen David de deur van zijn spreekkamer opendeed, stond ik snel op. “Mag ik nog even wat aan u vragen, dokter?”
“Natuurlijk,” antwoordde hij met een grijns en liet me binnen.

“Vind je mijn zus leuk?”
“Net zo leuk en knap als jij. Iets ouder natuurlijk, maar je ouders hebben hun best gedaan."
Hij liet zijn blikken langs mijn borsten glijden.
“Het liefst zou ik je nu even zonder kleding bekijken, dan kan ik pas echt zien of jullie op elkaar lijken.”

Met een onverstoorbare blik trok ik mijn jurkje en sandalen uit, zodat ik in ondergoed voor hem stond.
“Hm."
Hij trok me even tegen zich aan, waardoor ik de bobbel in zijn spijkerbroek duidelijk kon voelen.
“Je windt me op schatje. Heel erg. Mag ik de rest ook zien?”

Ik deed een stap naar achteren. “Een andere keer. Nu moet je naar je patiënten. Dag dokter!”
“Jezus. Je maakt me gek!”

Aan mijn voeten

Ik voelde me nog even zelfverzekerd en onverschrokken toen ik de volgende dag op Mark zat te wachten in de bar van het Hiltonhotel. Waar maakte ik me nou zo druk over? Hij was toch maar gewoon een man van middelbare leeftijd? Als ik wilde, kon ik iedereen krijgen die ik hebben wilde. Kerels als David en Remko lagen aan mijn voeten!

Maar dat gevoel verdween toen Mark binnenkwam en ik zijn eeuwig spottende grijs zag. Waarom was ik toch zo ongelooflijk verliefd op die man? Eén blik en ik veranderde in een heel klein, onzeker meisje. En dat terwijl ik echt moeilijke dingen met hem moest bespreken.

“Mark, ik moet je een paar dingen vertellen,” zei ik.
“Laten we eerst de kaart bekijken. Ik heb honger. En jee, wat ben je toch lekker.” Hij boog zich voorover. “Doe je slipje eens uit?”

“Hier? Nu?”
“Ja.”
“Ik trok mijn slipje uit en gaf het onder de tafel aan hem. Gelukkig had ik geen heel kort rokje aan.

Knikkende knieën 

“Even voelen of je zin hebt om mij te zien.”
Hij voegde de daad bij het woord en mijn knieën knikten.
“Ik ben tevreden. Waar wilde je het over hebben?”

“Over mijn ontslagvergoeding. Denk je dat je me door kunt betalen tot mijn contract afloopt? En ik moet je nog iets anders vertellen."
Ik schraapte mijn keel. “Ik ben zwanger, Mark. Althans, dat denk ik.”

“Zwanger?!”
Nu keek hij niet meer zo blij. Hij schoof zijn stoel naar achteren.
“Dat ben je dan niet van mij. Ik ben namelijk al weken geleden gesteriliseerd. Vertel, wie is de vader?!"

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer
  • Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek rondom 'Dagboek van een minnares'. Hier lees je alles wat je moet weten.