Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dagboek van een minnares

Deel 97: 'Sorry liefje, dat ik alleen
aan mezelf dacht'

H

Het erge was, ik had Josien best weleens stiekem dood gewenst, maar nu ik hoorde dat ze er na een auto-ongeluk slecht aan toe was, realiseerde ik me toch dat ik hoopte dat ze weer snel helemaal beter zou worden.

“Wat is er gebeurd, Frank?”

“De taxi heeft bij een inhaalmanoeuvre een vrachtwagen geschampt. Josien zat rechts achterin en heeft de grootste klap gehad. Ze had als enige geen gordel om. De rest heeft gelukkig alleen wat schrammen. Maar Josien ligt nu met hersenletsel op de intensive care.”

“Welk ziekenhuis?”

Frank noemde de naam van het ziekenhuis waar David werkte.

“Ik ken een neuroloog die daar werkt. Die is volgens mij héél goed!"
‘En ik heb met hem gezoend,’ dacht ik er achteraan, maar dat zei ik maar niet.

Als een moeder

’s Avonds laat belde ik Mark. “Hoe gaat het nu?”

“Josien heeft een schedelbasisfractuur. En een heleboel glas in haar armen en benen, maar dat komt wel weer goed. Ze wordt nu kunstmatig in slaap gehouden. Ik hoop maar dat ze er weer bovenop komt,” zei Mark bedrukt. “De meisjes slapen bij Josiens ouders. Zal ik morgenavond naar je toe komen?”

“Echt?” Ondanks alles voelde ik me verrukt. Ik had niet verwacht dat hij dat onder deze omstandigheden zou willen.

Ik ontbeet met Frank en zijn dochter Jill, die er heel verdrietig uitzag. “Tante Josien is altijd als een moeder voor me geweest, zeker nadat mijn eigen moeder overleed. Straks raak ik haar ook nog kwijt…” 

De tranen biggelden over haar wangen. Ik troostte haar zo goed en kwaad als ik kon. Ik wilde ook niets liever dan dat Josien helemaal beter zou worden. Stel dat ze blijvend hersenletsel zou overhouden of bijvoorbeeld blind zou worden. Mark zou haar dan echt niet in de steek laten, dat wist ik zeker.

Vechtscheiding

Thuis belde ik David of hij naar Josien zou willen gaan kijken. Dat beloofde hij.
“Ga jij jouw scheiding doorzetten?”
“Zeker. Ik ben stapelgek op je zus. Mijn vrouw en ik gaan gelukkig redelijk vriendschappelijk met elkaar om. Maar die Maarten van haar, wat een engerd. Hij is echt woedend. Ik ben bang dat het op een vechtscheiding uitdraait.”

In gedachten verzonken bleef ik zitten. Zou Josien heel moeilijk doen? Of zou ze hem uiteindelijk het geluk met mij gunnen?

Ik trok een donkerblauw jurkje aan. Hooggesloten, want het leek me niet gepast om Mark in een hele sexy outfit te ontvangen. Maar hij lette nauwelijks op wat ik aanhad. In één ruk trok hij de rits open en ontdeed me van mijn beha en slipje. Hij wierp me voorover op bed en nam me hard en snel.

'Zegt dat niet genoeg?'

Na afloop nam hij me in zijn armen.
“Sorry liefje, dat ik alleen aan mezelf dacht. Maar dit had ik even nodig.”
“Het geeft niet, schatje,” zei ik naar waarheid. “Ik vond het lekker. En hoe gaat het nu met jou? En met Josien?”

“Als er geen complicaties bijkomen, zou ze volledig kunnen herstellen. Maar het gevaar is nog niet geweken. De nieuwe vriend van je zus is trouwens een geweldige kerel!”

“Ja hè? En hij heeft zijn vrouw voor haar verlaten!” Het klonk zuurder dan ik bedoelde.
“Laura, ik kan er niks aan doen dat die taxichauffeur als een idioot reed. Ik heb Josien verteld dat ik bij jou zou gaan logeren. Zegt dat niet genoeg?”

“Maar heb je haar ook verteld dat je bij haar weggaat?”
Hij vertrok zijn mond tot een smalle streep en ik durfde niets meer te zeggen. Ook niet dat ik ervan baalde dat hij uiteindelijk tóch thuis ging slapen.

Stiefmoeder Laura

Gelukkig belde hij de volgende dag alweer.
“De ouders van Josien moeten morgenmiddag bridgen. En ik heb een heel belangrijke meeting. Zou jij de meisjes uit school willen halen? Het is woensdag, dus Evi is al om 12 uur uit en Isa een kwartiertje later.”

“Ik?! Wat moet ik in godsnaam met ze gaan doen? Ik weet niks van kinderen.”

“Isa moet hockeyen in Amstelveen, maar je hebt natuurlijk geen auto… sla dat maar even over. Ik heb geen idee. Ga ergens met ze lunchen, ga naar het park, weet ik veel. Ik kom ze om een uur of 5 ophalen.”

Uiteindelijk stemde ik toe. Als ik hun stiefmoeder zou worden, zou ik ze toch beter moeten leren kennen.

En dus stond ik ruim op tijd op het schoolplein. Ik voelde me lichtelijk overdressed in mijn korte rokje en mijn pumps. Waarom had ik niet gewoon een spijkerbroek en gympen aangetrokken?

Het zweet brak me uit

Overal stonden groepjes moeders met elkaar te kletsen. Ik zag ook een enkele grootouder en vader, maar op woensdag waren de moeders blijkbaar in de meerderheid. Er werd steels naar me gekeken en ik voelde me niet op mijn gemak. Gelukkig, daar kwam Evi aan.

Ik riep haar en ze huppelde verbaasd naar me toe.
“Ik kom je ophalen,” zei ik enthousiast. “Zullen we iets leuks gaan doen?”
“Mag Lola bij me spelen?” Een klein donker meisje kwam samen met haar moeder naast haar staan.
“Dat lijkt me nu een beetje lastig.” Drie kinderen zou ik helemaal niet aankunnen!

De moeder gaf me een hand. “Hoi, ik ben Ellen. En wie ben jij?”
“Ik ben eh… een vriendin van de vader van Evi.” Jemig, voelde dat even ongemakkelijk. Vooral toen Ellen wegliep en duidelijk met een paar andere moeders over me stond te roddelen. Het zweet brak me uit. Opgelucht zag ik dat Isa er nu ook aankwam. Ze keek heel verbaasd toen ze me zag. Zou Mark niks tegen zijn kinderen hebben gezegd?

Tumult

“We gaan met Laura mee naar huis,” zei Evi, die het blijkbaar wel spannend vond.
Maar daar dacht haar zus heel anders over, want die begon te gillen. “Dat wil ik niet!”

Ik keek om me heen. Het leek alsof alle moeders het tumult met belangstelling volgden en om ons heen werd het doodstil.
“Waarom niet, Isa?”
“Omdat…,” ze spoog haar woorden bijna uit… “mijn mamma zegt dat jij een SLET bent!”