Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dagboek van een minnares

Deel 101: Nu wist ik het zeker,
er was iets gebeurd

I

Ik werd wakker van de bel en stommelde naar beneden. Daar stond de bloemenman met 30 prachtige rode rozen én een ontbijtje. Van Mark! ‘Geniet ervan, meisje. Vanavond feliciteer ik je persoonlijk!’ Mijn hart sprong op. Zó was 30 worden helemaal niet erg.

Ook op Facebook en Instagram stroomden de felicitaties binnen. Ik had op aanraden van Fleur maar weggehaald dat ik in een relatie zat. 

Tenslotte moest ik Mark de tijd gunnen om zijn huwelijk rustig af te bouwen, zeker nu Josien nog aan het herstellen was van haar auto-ongeluk.

Dat klonk stom

De gedachte dat ik eigenlijk moest solliciteren van het UWV duwde ik weg. Ik had het druk tenslotte. Eerst ging ik naar het politiebureau om aangifte te doen van het verspreiden van mijn naaktfoto en -filmpje. Een vriendelijke oudere man stond me te woord. “Heeft u bewijs dat de vrouw van uw partner daarachter zit?” Hm, dat klonk stom, ‘vrouw van uw partner’. 

“Nee, maar ik weet het zeker. Ik heb die filmpjes naar mijn vriend gestuurd en zij moet ze dus wel hebben verspreid. Maar bewijs heb ik daar niet van, nee.”

“En heeft u het aan haar gevraagd?”

“Nee, ze lag toen in het ziekenhuis en we staan niet echt op vriendschappelijke voet met elkaar. Dat begrijpt u vast wel.”

“Wat verwacht u nu van ons?” Het gezicht van de agent werd wat grimmiger.

Sterkte

“Nou, dat u haar verhoort natuurlijk. Het is toch verboden om dit soort beelden te verspreiden?”

“Ik stel voor dat u dit eerst met haar bespreekt. Zonder bewijs kunnen we niets doen.”

Ik werd kwaad. “Dat stomme wijf verpest mijn hele leven! Ze kan dat toch niet ongestraft doen?”

“Ik vind het ook heel vervelend voor u, mevrouw. Ik wens u veel sterkte.”  Verbeeldde ik het me nu of lachte die man me gewoon uit?

Boos stampte ik het bureau uit. Nu haatte ik Josien nóg meer. Ik kon niet wachten tot Mark voorgoed de mijne zou zijn en ze in een achteraf-flatje kon gaan wonen. Zouden wij dan in hun huis gaan wonen? Ik had wel bepaalde ideeën over hoe ik het zou kunnen inrichten. Ik hoopte dat Mark mij de vrije hand zou laten.

Brazilian wax

Maar goed, ik ging mijn dag niet door haar laten verpesten. Tenslotte had háár man me vanmorgen bloemen gestuurd en ging ik me vanavond door hem laten verwennen. Ik ging voor een Brazilian naar een waxsalon, want ik wist dat hij daar dol op was. Vervolgens trakteerde ik mezelf op een mooi lingeriesetje en tenslotte liet ik mijn haar föhnen bij de kapper.

Hartstikke rood

En toen ging er iets mis. Mijn pinpas werkte ineens niet meer. Het zweet brak me uit toen ik mijn pas door de gleuf van de pinautomaat liet glijden en mijn pincode intoetste. Ik had ook geen contant geld bij me. Dus ik belde mijn zus. “Kun jij mijn rekening komen betalen? Ik sta een beetje rood, geloof ik.”

“Omdat je jarig bent. Zullen we dan meteen thee en taart doen?”

Mijn zus betaalde en ik bekeek mijn rekening via de app. Ik stond inderdaad hartstikke rood. Wanneer zou die stomme uitkering nou eens worden gestort? Ik had toch alles gedaan wat ik moest doen?

“Ga gewoon aan het werk,” zei mijn zus. “Dan ben je ook niet afhankelijk van dit soort stomme instanties.”

“Je hebt gelijk. Ik moet een baan zoeken. Ik weet alleen niet zo goed wat ik wil.”

“Kom op! Je bent dertig. Tijd om volwassen te worden.”

We hadden een reuzeleuke middag en Fleur schoof uiteindelijk ook nog aan. Tot ik zag hoe laat het was. “Meisjes, ik moet gaan. Ik moet mijn verjaardagsdiner voorbereiden.”

“Ga je voor Mark koken?”

“Nee, we gaan in het Hilton eten en slapen. We hebben al om zes uur afgesproken.”

Geen reservering

Ik fietste snel naar huis, kleedde me om en gooide kaarsjes en waxinelichtjes in mijn tas. Vervolgens kwam ik hijgend aan in het Hilton en noemde Marks naam bij de receptie.

De receptioniste scrolde door de computer. “Helaas, geen reservering op die naam.”

“Op de mijne dan?”

“Ook niet. Maar we hebben nog wel een executive room vrij. Die kost 399 euro.”

Ik dacht aan mijn lege bankrekening. Maar voor Mark was zo’n bedrag natuurlijk geen enkel probleem. “Doe maar. Kan ik alvast een fles champagne bestellen?”

“Komt in orde!”

Ik overhandigde mijn creditcard, die ze gelukkig niet checkte, nam de sleutel aan en ging naar de kamer. Daar stak ik alle kaarsjes aan en trok de gordijnen dicht. Het leek me veel leuker om roomservice te bestellen dan te eten in een restaurant. Vervolgens ging ik naar de bar beneden en bestelde een glas wijn. Het was al inmiddels kwart over zes. Hij zou toch zo wel komen?

Het werd half zeven. Nog steeds geen Mark. Ik werd een beetje zenuwachtig. Hij zou toch wel komen? Kwart voor zeven. Ik bestelde nog een glas wijn en werd een beetje dronken. Ik appte Mark.

‘Waar blijf je?’

Geen reactie.

Ik belde hem, maar de telefoon ging meteen over op de voicemail.

Paniek

Half acht. Nu wist ik het zeker. Er was iets gebeurd. Want hoe vaak ik hem ook belde of appte, er kwam geen enkele reactie. Vervolgens belde ik naar zijn huis, maar ook daar kreeg ik een antwoordapparaat.

Wat zou er zijn? En hoe moest ik die rekening betalen als Mark niet zou komen opdagen?

Ik raakte in paniek. Het hotel had mijn creditcard, dus ik kon niet ongezien wegglippen.

En toen sloeg de paniek pas echt toe. Want er ging een alarm af. Iemand riep: “Brand in één van de hotelkamers!” O nee! Ik was vergeten om de kaarsjes uit te blazen! 

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer
  • Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek rondom 'Dagboek van een minnares'. Hier lees je alles wat je moet weten.