Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dagboek van een minnares

Deel 103: 'Je houdt ons al jaren aan het lijntje,
ik ben er klaar mee!'

O

Of haar echtgenoot bij mij was, wilde Josien weten. Wat moest ik zeggen? “Ja, hij is bij mij, maar ik stuur hem zo snel mogelijk naar je toe?” Of: “Ja, hij is bij mij en no way dat 'ie ooit weer bij je terugkomt?” Of moest ik tegen haar liegen en zeggen dat ik geen idee had waar hij was?

Zonder iets te zeggen, drukte ik haar weg. “Wie was dat?”
“Verkeerd verbonden,” zei ik tegen Mark. “Kom, we gaan mijn verjaardag vieren.”

“Bijna vergeten! Gefeliciteerd met je 30e verjaardag, lieverd. Hier is je cadeautje.”

Gladde handen

Hij toverde een peperduur lingeriesetje tevoorschijn, dat ik vanzelfsprekend meteen aantrok. Ik vond het zelf een tikje te gewaagd, maar Mark keek heel verheugd.
“Je windt me op. Jammer dat ik het nu weer uit moet trekken.”
“Zullen we in bad gaan? Er zit een jacuzzi bij deze kamer.”

Mijn telefoon ging. Josien weer. Ik zette hem snel uit en trok Mark mee naar de badkamer voor ze op het idee zou komen om hem te bellen. We probeerden uit welke standjes er allemaal in het bad pasten en ik genoot van het gevoel van zijn gladde handen op mijn lichaam.

Twintig gemiste oproepen

Een uur later nestelde ik me tevreden tegen hem aan. Mark keek op zijn eigen telefoon. “Oei... Twintig gemiste oproepen van Josien. Blijkbaar is ze wakker geworden.”
“En nu?”
“Nu moet ik naar huis, schatje. Het zal wel weer ruzie worden.”
“Ik snap Josien niet. Waarom zou ze bij een man willen blijven die er ook een minnares op nahoudt?”
“Dat kan ik ook van jou zeggen. Wie zou er bij een man willen blijven die er ook een echtgenote op nahoudt?”

En toen had ik er genoeg van. “Daar heb je helemaal gelijk in. Ik blijf bij jou omdat je me steeds weer hoop geeft. Sterker nog, je zei héél kortgeleden nog dat je een keuze had gemaakt. Voor MIJ. En natuurlijk begrijp ik dat je bij Josien blijft zolang ze nog aan het revalideren is, maar je bent niet eerlijk tegen haar. En ook niet tegen mij. Je houdt ons allebei al jaren aan het lijntje. Ik ben er klaar mee!”

Betaal jij even?

Mark trok zich tegen me aan, maar ik rukte me los en begon me aan te kleden. “Nee, Mark. Ik wil een man die voor mij kiest. En niet een die mij steeds laat wachten. Ik verdien beter.” Hij opende zijn mond om wat te zeggen, maar ik was hem voor.

“Het is klaar, Mark. Ik ga naar huis. Je bent welkom als je daadwerkelijk van je vrouw gaat scheiden. Bij de deur van de hotelkamer draaide ik me nog even om. “O ja, vergeet je niet de hotelrekening te betalen? Ik heb namelijk geen baan meer. Dankzij jou.”

Aangifte

Boos fietste ik naar huis. Ik had genoeg van die slachtofferrol. De beloften die hij me had gedaan, hadden tot nu toe helemaal niets opgeleverd. Al dat gedraai en gelieg, ik was het spuugzat. En dus beantwoordde ik zijn appjes en telefoontjes niet meer. Hij moest maar iemand anders zoeken om zijn seksuele fantasieën op te botvieren.

De rest van de week besteedde ik aan het schrijven van sollicitatiebrieven. Ik ruimde mijn kasten op en bracht alles wat ik niet meer wilde hebben naar de kringloopwinkel. Bovendien deed ik aangifte van het verspreiden van mijn privéfoto’s via internet. Een kopie van die aangifte stuurde ik naar Maarten, mét daarbij de mededeling dat ik hoopte dat hij een flinke straf zou krijgen. Maar hij reageerde niet. 

Ik mis hem 

Op zaterdag had ik een borrelafspraak met Fleur. We bespraken mijn zorgen over het feit dat ik nog steeds geen baan had.
“Ik snap niet dat je niet met die broer van Mark gaat praten”, zei ze. “Die heeft toch een artiestenbureau? Vind ik echt wat voor jou, bekende Nederlanders.”

“Het is uit met Mark, Fleur. Als ik voor Frank werk, word ik vast vroeg of laat weer met hem geconfronteerd. Bovendien lijken ze als twee druppels water op elkaar.” Fleur wilde een tegenwerping maken, maar schrok toen ze mijn gezicht zag. “Gaat het wel, liefje?” Ik barstte in tranen uit. “Nee, eigenlijk niet. Ik mis hem zo verschrikkelijk!”

Surprise!

Ze legde troostend een hand op mijn arm. “Dat begrijp ik heel goed, schat. Jullie zijn al zo lang bij elkaar. Maar ik ben blij dat je het hebt uitgemaakt. Je verdient een man die alleen voor jou gaat.” Ik begon nog harder te huilen. “Ik wil niemand anders. Ik wil alleen hém!”

Fleur keek op haar horloge. “Zullen we gaan? Ik wil eigenlijk even in jouw kast kijken. Ik heb een jurkje nodig voor een presentatie volgende week.”
Ze rekende af – ik was nog steeds blut – en we stapten op de fiets. Toen we eenmaal bij mij thuis waren en Fleur het licht aandeed, schrok ik me wild. Het hele huis stond vol mensen! Wat was dit? “Surprise! Gefeliciteerd!!!”

'Ik heb voor jou gekozen'

Iedereen was er; mijn ouders, mijn zus, haar kinderen en al mijn vriendinnen. Het huis was helemaal versierd en de tafel stond vol hapjes en drankjes. Zo lief! Ik keek de kamer rond naar al die dierbare gezichten en schoot weer vol. Want hier stonden alle mensen van wie ik hield – op mijn grote liefde na dan. Zou ik hem ooit nog zien?

Ik nam een groot glas wijn, en toen nog één. Ik moest hem gewoon vergeten. En toen iemand de muziek aanzette en begon te dansen, lukte het me ook nog. Tot de bel ging. Fleur deed open. “Misschien moet je even naar beneden gaan,” zei ze.

En daar stond hij. Met twee grote koffers.
“Ik ben weg bij Josien. Ik heb voor jou gekozen. Mag ik alsjeblieft binnenkomen?”

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • ​Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer
  • Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek rondom 'Dagboek van een minnares'. Hier lees je alles wat je moet weten.