Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw op fiets
Dagboek van een minnares

Deel 106: 'Ik ging echt niet
met me laten sollen, tenslotte'

I

Ik scrolde door zijn telefoon. Als hij maar niet wakker werd! Eerst probeerde ik op Facebook zijn chatgeschiedenis te bekijken, maar daar kwam ik niet in zonder wachtwoord. Toen keek ik op zijn WhatsApp. Ik leek wel een stalker! Maar goed, ik had er ook wel reden toe, want toen ontdekte ik zijn gesprekken met Josien.

Mijn hart stond bijna stil. Hij zei dat het ‘alleen maar seks was’ en dat hij op zoek zou gaan naar een eigen appartement! Hoezo alleen maar seks, ging dat over mij? En wilde hij niet meer bij me wonen? 

Heleboel kabaal

Ik durfde niet tegen hem te zeggen wat ik had ontdekt. Wat zou hij zeggen als hij wist dat ik in zijn telefoon had gekeken? Dus bleef ik de hele nacht klaarwakker liggen en sukkelde pas tegen de ochtend in slaap. Om 2 uur later weer gewekt te worden doordat twee kleine meisjes een heleboel kabaal maakten.

“Wat gaan we vandaag doen, pappa?”
“Laura gaat iets leuks met jullie doen. Pappa moet werken!”
“Wat?”
“Sorry, liefje. Hier heb je mijn creditcard. Daarmee vermaken jullie je vast wel. Ik ben vanavond laat thuis, want we hebben een bedrijfsfeestje. We gaan bowlen.”

En dus bleef ik met twee kinderen achter, waarvan eentje vrij onwillig, terwijl ik eigenlijk moest solliciteren en helemaal geen zin had om hen te vermaken.

Even ophalen

Isa vroeg waarom ik geen iPad had.

“Omdat ik niet zoveel centjes had. Maar anders gaan we die van jullie even ophalen bij mamma?”

Ik liet Isa naar Josien bellen en nam vervolgens de tram naar hun huis. Josien keek nogal verbaasd naar me. “Heeft Mark de kinderen bij jou achtergelaten?”

“Ja, hij moest werken.”
“Nou, dan blijven ze hier. Hij wilde ze per se hebben, maar het is niet de bedoeling dat hij ze vervolgens bij zijn minnares achterlaat.”
“Minnares? Ik ben zijn vriendin!”
“Tuurlijk joh. Daarom smeekt hij zeker of hij hier terug mag komen?”
 Ik werd bleek. “Daar geloof ik helemaal niks van.”
“Toch is het zo. Doei!”

Te klein

Ik belde hem, bijna sidderend van woede. “Je kinderen zijn bij je ex.”

“Huh, waarom?”
“Omdat ze hen niet bij mij wilde achterlaten. En ze zei ook dat je op zoek ging naar een eigen huis.”
“Dat klopt. Jouw huis is toch veel te klein voor ons viertjes?”
“Maar wij kunnen dan toch sámen op zoek naar wat groters?”

En toen moest hij natuurlijk weer werken en bleef ik met een vertwijfeld gevoel zitten. Zou ik nu gaan solliciteren? Of zou ik gewoon het gesprek woensdag met Frank afwachten?

Ongemakkelijk gevoel

De dag kroop voorbij. Om een uur of 6 kreeg ik honger en ging ik met Marks creditcard boodschappen doen. Toen ik mijn straat in fietste, kreeg ik weer dat ongemakkelijke gevoel. Alsof er iemand naar me staarde. Ik keek om me heen, naar de huizen en auto’s die glommen van de regen. Niemand. Dus waar kwam dat gekke gevoel vandaan?

Ik staarde naar de tv, maar ik kon niet volgen wat er gebeurde. Was Mark maar weer thuis. Waarom moest hij nu weer naar zo’n stom bedrijfsuitje? Zou hij echt tegen Josien hebben gezegd dat hij alleen maar om de seks bij mij was? Zou hij haar echt terug willen?

Mijn telefoon ging. Anoniem.

Ik nam op, maar er werd direct opgehangen. Zou dat Josien zijn geweest? Of zou er een stalker achter míj aanzitten?

Het zweet brak me uit. En voor het eerst was ik bang in mijn eigen huis. Ik wilde bij Mark zijn. Nú.

Gelogen

Ik pakte mijn jas en mijn fiets en racete de straat uit. Op weg naar de bowlingbaan, waar het bedrijfsuitje plaatsvond. Gelukkig woonde ik daar in de buurt. Het was eigenlijk wel leuk om al mijn oude collega’s even te zien. Mark zou het vast niet erg vinden als ik even langskwam.

Het was druk binnen. Alle bowlingbanen waren bezet. Ik liep heen en weer, maar ik zag geen enkel bekend gezicht. Huh? Hij zou toch niet tegen me gelogen hebben?

Ik liep naar de receptie en noemde de naam van het bedrijf waar Mark werkte. De man achter de balie fronste zijn wenkbrauwen. “Sorry, er staat geen reservering op die naam.”

Ik snapte er niets van. Waar zou Mark kunnen zijn? Vast bij Josien. Ik kon tenminste geen enkele andere plaats bedenken waar hij zich anders kon bevinden.

Moeders van school

En dus pakte ik weer mijn fiets en racete naar Josiens huis. Ik belde aan. Ik ging echt niet met me laten sollen, tenslotte. Ik was toch geen gratis hoer? De woorden ‘alleen voor de seks’ bleven door mijn hoofd spoken en maakten dat ik me rot voelde. Ik moest weten wat er aan de hand was en waarom hij tegen me loog.

Een onbekende vrouw deed lachend open en nodigde me uit om binnen te komen. De hele huiskamer zat vol vrouwen die me nieuwsgierig aankeken. O jee. Nu zag ik het pas. Allemaal moeders van school.

Josien kwam met een schaal vol hapjes de kamer binnenlopen toen ze me zag. Haar gezicht vertrok van afschuw. En toen zei ze iets verschrikkelijks. Want terwijl de hele kamer stilviel, snauwde ze: “Wat doe jíj hier, gestoord wijf?!”

Wil jij als eerste op de hoogte zijn van de nieuwe aflevering van dagboek van een minnares?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer
  • Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek rondom 'Dagboek van een minnares'. Hier lees je alles wat je moet weten.