Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dagboek van een minnares

Deel 104: 'Josien heeft hém
de deur uitgezet!'

H

Het was zaterdagochtend en ik deed blij mijn ogen open, terwijl ik de verslavende geur van Mark opsnoof. Hij woont inmiddels een week bij mij en ik ben dolgelukkig. Het liefst had ik hem ter plekke ten huwelijk willen vragen, maar dat was wellicht wat snel.

Ik ging snel uit bed om mijn tanden te poetsen zodat ik met een fris gevoel bovenop hem kon gaan liggen.
“Hallo schatje.”
“Hallo lieverd. Weet je wat zo leuk is? Dat jij altijd zin hebt. Je bent gewoon een seksbeest.”

Ik lachte gevleid. “Josien zeker niet?”
“Josien zéker niet. Maar die is weer goed in andere dingen.”
“Zoals?”
“Koken. En strijken.”

Grote stukken vlees

Mijn gezicht betrok. Zelf at ik nooit zoveel: een zakje roerbakgroenten met een beetje vis of kip. Of een lekker noodlesoepje uit een pakje. Maar Mark was gewend aan ingewikkelde ovenschotels en grote stukken vlees. Ik deed elke avond mijn best om iets ingewikkelds te fabriceren, maar hij was toch niet zo tevreden.

Zoals woensdagavond.
“Wat is dat?”
“Pasta Norma, van Jamie Oliver. Heel gezond, met aubergines en tomaat.”
“Wat heeft die macaroni een rare kleur? En waar is het vlees?”
Ik zuchtte.
“Het is vegetarisch. En volkorenpasta is heel gezond.”
Met een vies gezicht schoof Mark het bord van zich af en bestelde een pizza, mij met een lichtelijk gefrustreerd gevoel achterlatend.

Geen werkster

Of gisteren.
“Waar zijn mijn schone overhemden?”
“Euh, geen idee?”
“Ik heb ze in de wasmand gestopt.”
“O, ik heb de hele week niks aan de was gedaan. Bovendien: het is toch jóuw was?” Hallo. Ik was zijn werkster niet!
Toen moest hij eerst langs Josien om een vers overhemd te halen. Poeh. Af en toe had ik het gevoel dat Mark nog in de vorige eeuw leefde. Hij deed werkelijk niets zelf.

Twee logees extra

“Zullen we vanavond uit eten gaan?” Dan kreeg ik tenminste dat gezeur niet.
“Goed idee, schatje. Oh ja: morgen gaan we de kinderen ophalen bij mijn moeder. Het is herfstvakantie, dus ze blijven tot dinsdag.”
“Hier? Ik heb maar één slaapkamer! En Isa mag me helemaal niet.” Ik schrok me rot. Ik had natuurlijk kunnen bedenken dat hij zijn kinderen wilde zien, maar niet echt wat de consequenties daarvan zouden zijn.
“Laten we straks twee slaapzakken en luchtbedden kopen. Ik wil ze voorlopig om het weekend hier hebben.”

Vervolgens ging hij douchen en bleef ik vertwijfeld achter. Ik zou dus zijn kinderen twee nachten in mijn piepkleine huisje te logeren krijgen én ik zou zijn moeder ontmoeten. Het ging me allemaal eigenlijk net wat te snel.

Goede vriendin

“Komt je broer Frank ook?”
“Dat denk ik niet,” zei Mark. “Waarom zou hij?”
“Ik weet niet hoe je moeder zal reageren als ze mij gaat ontmoeten. Is ze niet boos op je?”
“Nou, ze weet wel dat Josien en ik uit elkaar zijn en dat jij een goede vriendin van me bent. Maar ze weet niet dat ik haar voor jou heb verlaten.” Hij keek me even nadrukkelijk aan. “En wat mij betreft hóeft ze dat ook niet te weten.”

“Maar Mark, dat is toch een raar verhaal? Je bent net een week weg bij Josien en nu kom je al met een andere vrouw aanzetten.”
“Daarom zeg ik dat je een goede vriendin bent. Dat gelooft ze heus wel. Mijn moeder is heel aardig. En ik zal Frank vragen of hij ook komt. Dat maakt het allemaal wat minder beladen.”

Ontmoeting

En dus zat ik de volgende dag aan de thee bij de ouders van Mark, in Bussum. Ik was ontzettend zenuwachtig, ook omdat Mark blijkbaar uit een heel ander milieu komt dan ik. De vrijstaande villa ademde ‘oud geld’ uit.
Evi begroette me enthousiast, Isa speelde met lego en keek niet op of om. Zijn moeder gaf me een koele hand. “Ik heet Tiny.”

Toch gezwicht

Ik ging op de bank zitten en voelde me ontzettend ongemakkelijk. Ik was blij toen Frank ook arriveerde. Hij vroeg onmiddellijk of ik nu al een baan had.
“Nee, nog niet. De leuke banen voor secretaresses zijn schaars. Misschien moet ik me laten omscholen?”
“Kom nou gewoon bij mij werken. Je gaat het echt leuk vinden. En ik betaal je een goed salaris.”
Ik zwichtte. “Oké. De meisjes logeren bij ons tot dinsdag, dus ik kan woensdag langskomen.” 

Vraag dat maar aan Mark

Tiny keek met een ruk op bij het woord ‘ons’. “Laura, kun je me even helpen in de keuken?”
Schoorvoetend liep ik achter haar aan.
“Kun je me precies vertellen wat de relatie tussen jou en mijn zoon is? Kennen jullie elkaar al lang?”
“Al een paar jaar. Hij was mijn baas.”
“En hoe lang hebben jullie al iets samen?”
Moest ik er nou over gaan liegen? “Dat kunt u beter aan Mark zelf vragen.”

Man zoeken van eigen leeftijd

“Je bent een mooi meisje, maar nog heel jong. Waarom zoek je geen man van je eigen leeftijd in plaats van het huwelijk van mijn zoon kapot te maken?”
Ze ging verder: “Binnen zitten twee kleine kinderen, die veel verdriet hebben omdat hun papa en mama gaan scheiden. En dat is jouw schuld. Kinderen van gescheiden ouders hebben meer kans op een probleemjeugd, wist je dat? En wil je dat op je geweten hebben?”

Ik voelde me kwaad worden. Wat dacht dat stomme mens wel niet dat ze dat allemaal zo tegen me kon zeggen?
“Daarvoor moet u niet bij mij zijn hoor. Het is Marks eigen keuze om bij Josien weg te gaan. Blijkbaar was hij niet meer gelukkig met haar. Daar kan ik ook niets aan doen.”

Ze snoof en lachte schamper. “Ach meisje. Dat geloof je toch niet echt? Josien heeft Mark zélf de deur uitgezet!”

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer
  • Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek rondom 'Dagboek van een minnares'. Hier lees je alles wat je moet weten.