Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dagboek van een minnares

Deel 107: Met bonkend hart
pakte ik mijn fiets

I

Ik keek de kamer rond en zag een mengeling van boze, meewarige en lachende gezichten. En geen Mark. Hoe had ik zo onnadenkend kunnen zijn om niet even te checken waar hij was? Ik ging er voetstoots vanuit dat hij bij zijn ex zou zitten. Hoewel ex? Vooralsnog waren ze nog gewoon met elkaar getrouwd.

Ik staarde naar de arrogante rotkop van Deborah die deed alsof ze Josiens beste vriendin was terwijl ze ondertussen achter haar man aanzat en toen besloot ik de kamer te verlaten. 

Met bonkend hart pakte ik mijn fiets en reed zonder na te denken het Vondelpark in waar het doodstil was. Pas na een paar honderd meter bedacht ik dat dit geen goed idee was. Waren er niet allerlei vrouwen lastiggevallen de laatste tijd?

Bowlingbaan

Ik nam de eerste de beste uitgang en stond hijgend voor een overvol café stil. Ik belde Fleur en hoorde op de achtergrond… geluiden van een bowlingbaan! “Waar zijn jullie?” Ik deed alsof ik van niets wist. “Aan het bowlen met het team! Mark is er ook.”
Huh? “Wat gezellig, bij Knijn?”
“Nee, we zijn in Duivendrecht.” Oh, wat dom, ik was naar de verkeerde bowlingbaan gegaan!
“En blijft ie een beetje van zijn vrouwelijke collega’s af?”
Fleur moest lachen. “Ja hoor. Hij is heel braaf.”

Beklemmend

Toen ik mijn straat in fietste, bekroop me weer dat beklemmende gevoel. Waarom had ik steeds het idee dat er iets niet in de haak was? Zou mijn ex-zwager Maarten echt iets van plan zijn? Ik kon het me haast niet voorstellen. Die man had toch gewoon een baan en kinderen? Hij zou toch niet uit boosheid alles op het spel zetten?

Elk plekje

Desalniettemin was ik blij toen ik de sleutel in de voordeur hoorde en Mark mij in zijn armen nam.
“Zullen we naar bed gaan?”
“Nee hoor,” zei hij. Ik wil eigenlijk elk plekje van jouw huis inwijden. De tafel, de bank, het aanrecht…” en hij voegde de daad bij het woord. Ik vergat alles om me heen. Want waarom zou hij mijn huis om een andere reden willen inwijden dan dat hij bij me zou intrekken? Ik kon tenminste niets anders bedenken.

Assistente

De volgende dag zat ik bij Frank op kantoor. Het zag er allemaal heel hip uit. Hij had twee meisjes in dienst die hij blijkbaar zo van een modellenbureau had geplukt.
“Ik heb een assistente nodig die mijn afspraken bijhoudt, telefoontjes beantwoordt en gewoon altijd voor me klaarstaat als ik haar nodig heb. En iemand die heel secuur is. Ben je dat?”
“Natuurlijk,” loog ik.
“Mooi. Kun je 1 december beginnen?”
“Zeker.” Lekker. Nog heel even vrij!

Ik fantaseerde dat ik misschien nog wel een paar dagen met Mark op reis zou kunnen, maar dat idee smoorde hij in de kiem. Daar had hij het veel te druk voor. Verder genoot ik van het samenwonen, al maakte ik me in de dagen daarna wel zorgen dat hij steeds stiller werd en er steeds slechter uit ging zien. 

Eigen woonruimte

“Wat is er aan de hand, schatje?”
“Ik mis mijn kinderen zo.”
Mijn hart stond stil. Wat zielig! “Maar ze komen toch dit weekend weer?”
“Nee, Josien wil niet dat ze hier zijn. Ze vindt jouw huis niet geschikt voor kleine kinderen zegt ze. Ik mag ze alleen bij haar thuis zien. Zolang ik geen eigen woonruimte heb, tenminste.”

“Zal ik met haar gaan praten dan?” Mijn handen jeukten om te zeggen wat ik van haar vond. Hoe haalde ze het in haar hoofd om zijn kinderen bij hem weg te houden?!
“Ze houdt ze niet bij me weg, ze wil niet dat ze hier moeten slapen, op een luchtbed en in een slaapzak.” Het leek wel alsof hij mijn gedachten raadde.
“Maar ik heb nu een baan, we kunnen toch anders samen iets gaan zoeken? Een huis waarin de meisjes allebei een eigen kamer hebben?” Ik werd helemaal blij van het idee.

De mannenafpakster

Maar hij schudde zijn hoofd. “Het gaat me allemaal veel te snel. Ik ben net een paar weken bij Josien weg. Misschien moet ik inderdaad maar iets voor mezelf gaan zoeken. Want Josien wil eigenlijk helemaal niet dat de meisjes met jou worden geconfronteerd. Ze vindt het nog te vroeg voor een stiefmoeder. Ze zijn allebei erg in de war door mijn vertrek. En áls ze mij dan zien, is er altijd die vreemde vrouw bij. Die mannenafpakster, zoals Josien je noemt.”

Hij sloeg zijn handen voor zijn gezicht. “Het spijt me, Laura, maar ik moet nadenken. Misschien is het beter als wij elkaar een tijdje niet meer zien. Want mijn kinderen gaan boven alles. Zelfs boven jou. Hé, dat begrijp je toch wel, hoop ik?” 

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer
  • Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek rondom 'Dagboek van een minnares'. Hier lees je alles wat je moet weten.