Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dagboek van een minnares

Deel 108: ‘Zou Mark nu echt denken
dat ik braaf op hem ging wachten?’

W

We lagen al in bed, toen ik eindelijk met hét gesprek durfde te beginnen, zo ontsteld was ik. 

“Wat bedoel je met: ik wil je even niet zien?” 
“Zoals ik het zeg. Ik denk dat het goed is dat we even afstand nemen. En geloof me, dat vind ik ook heel moeilijk.” Mark trok me dicht tegen zich aan en ik worstelde me meteen los. 

Droom

Ik had het me allemaal zó anders voorgesteld. Dat Mark niet met mij en zijn kinderen in mijn piepkleine appartementje wilde vertoeven, begreep ik maar al te goed. Zij sliepen nu op luchtbedden in de woonkamer als ze er waren.

Ik had alleen verwacht dat we samen een groter huis zouden huren en na een tijdje misschien zelfs iets kopen. En dan natuurlijk als kers op de taart, dat ik dan zélf een kindje zou krijgen. Een baby van ons samen, daar droomde ik steeds vaker van. Maar nu werd ik met een ruk uit die mooie droom gerukt.

Ik ging rechtop zitten. “Maar Mark, snap je het dan niet? Josien wil ons uit elkaar drijven! En dat doet ze op de smerigste manier die er is: jou je dochters ontzeggen. Weet je wat jij moet doen? Een advocaat nemen! Want jij hebt er récht op om je kinderen te zien!”

Kerstboom

Mark zuchtte. “Dat weet ik, lieverd. En ik vind het fijn dat jij zo voor me opkomt. Maar ik ben het met Josien eens dat het allemaal wel erg snel gaat, ook voor de meisjes.

Zij zijn er nog maar nauwelijks aan gewend dat hun vader en moeder niet meer bij elkaar zijn en worden al meteen geconfronteerd met een nieuwe vriendin. Ze moeten ook de tijd hebben om aan de nieuwe situatie te wennen.”

Haatmail

Ik snifte. “Maar is het nu dan uit tussen ons?”

“Natuurlijk niet, lieverd. Ik beloof je dat we samen onder de kerstboom zitten. In mijn nieuwe huis. En kom nou maar even bij me liggen. Ik heb alweer zin in je.”

Ik liet me gewillig door hem uitkleden, maar kon niet zo van de seks genieten als anders. Want hoe lang zou ik dit moeten gaan missen?

De volgende ochtend vertrok Mark dan echt, met zijn koffers. Hij zou zijn intrek nemen in het Hilton – waar anders – en zo snel mogelijk een appartement huren. Ik liet hem met lede ogen gaan. Ik had nog anderhalve week voordat ik aan mijn nieuwe baan zou beginnen, wat moest ik in hemelsnaam tot die tijd gaan doen?

Ik overwoog om Josien een hatelijke mail te sturen, maar daar zag ik vanaf. Waarschijnlijk zou het alleen averechts werken. Ik kon beter iets nuttigs gaan doen, zoals mijn moeder bellen. Maar die begon te zeuren dat ik vaker langs moest komen en wat mijn plannen waren voor Sinterklaas en Kerst. 

Gedichten en surprises

“Ik weet het nog niet, mam.” Ik was niet in de stemming voor gedichten en surprises en de kerstdagen wilde ik natuurlijk vrijhouden voor Mark. “Schat, kerst duurt nog maar een maand en Sinterklaas is al over twee weken! Kom het weekend ervoor nou maar gewoon naar ons toe. Frederique is er ook met David en de kinderen.”

Mokkend gaf ik toe. Ik had hier zó geen zin in! Bovendien had ik gehoopt dat ik het met Mark zou vieren. Maar goed, wie weet kreeg ik wel leuke cadeautjes. Nadat mijn moeder tevreden ophing, scrolde ik door mijn telefoon. Wie kon ik eens een berichtje sturen?

Ik aarzelde toen ik bij de naam van Erik aankwam. Wat was dat een foute gast eigenlijk. Maar wel heel knap.

Wat kon het mij ook schelen. Zou Mark nu echt verwachten dat ik braaf ging zitten wachten tot hij was uitgedacht? Bovendien was ik er niet helemaal zeker van dat hij niet met hangende pootjes terug zou gaan naar zijn echtgenote.

Bruin café

Dus stuurde ik Erik een berichtje. ‘Ga je toevallig nog sporten vanavond?’ Hij reageerde binnen een minuut. ‘Schoonheid! Jazeker! Iets drinken na afloop?’ Waarom ook niet? ‘Ja, gezellig!’

En dus hing ik naast hem in de apparaten en volgde ik hem een uurtje later naar een bruin café waar Dreetje Hazes uit de speakers schalde.
“Je ziet er goed uit,” complimenteerde hij.
“Jij ook,” zei ik en ik meende het. Hij was blijkbaar héél vaak wezen sporten, want hij was behoorlijk breed geworden.

Op mijn vraag of hij een relatie had, antwoordde hij ontkennend. “Zeker niet. Geen zin om me te binden. Er zijn veel te veel leuke loslopende vrouwen op de wereld. En jij, ben je nog steeds met die getrouwde kerel?”

Koekje van eigen deeg

“Helaas wel,” zuchtte ik. Stom hè? Maar ik hou nu eenmaal van die man.”
“Je moet gewoon een beetje afleiding zoeken,” zei hij en legde zijn hand op mijn knie.
Ik schrok ervan. Moest ik dit toelaten? Ging ik nu al echt binnen één dag zelf vreemd? Of zou ik Mark gewoon een koekje van eigen deeg geven?

Ik bestelde nog een glas witte wijn en besloot dat ik het eigenlijk best een lekker gevoel vond, die grote hand op mijn knie. En dat Erik echt héél, héél knap was. Mark was vergeleken bij hem best oud en bovendien veel minder gespierd dan hij.

Wraak

“Stel dat wij nu zouden gaan zoenen en ik zou daarvan een foto naar mijn minnaar sturen, zou je dat oké vinden?” Ik likte langs mijn bovenlip.
“Uit wraak? Tuurlijk schatje, kom maar hier.”
Hij greep me stevig beet en stak zijn tong diep in mijn mond. Ik pakte mijn telefoon en maakte een selfie van ons. Vervolgens stuurde ik de foto naar Mark. Hoe zou hij hierop reageren?

Ik hoefde niet lang te wachten. Mijn telefoon piepte en ik kreeg een foto terug. Mark zoende op dezelfde manier met een andere vrouw. Huh…?  Wie was dít in godsnaam?  

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES?

  • Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:
  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • ​Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer
  • Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!
  • Er is nu een serie en een boek rondom 'Dagboek van een minnares'. Hier lees je alles wat je moet weten.