Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

vrouw op fiets
Dagboek van een minnares

Deel 111: ‘Zou ik een
stalker hebben?’

Z

Zonder iets te zeggen hing ik op. Mark schraapte zijn keel en zei met een raar verwrongen stem: ‘Kom meisjes, we gaan naar huis. Ik breng jullie naar mamma.’

“Kom je nog terug? Alsjeblieft?”
​“Ik zie nog wel,” zei Mark ijzig. “Doei.”

Toen ze weg waren, belde ik Erik meteen terug. “Doe niet zo stom. Hebben we nou seks gehad of niet? Ik kan me namelijk echt helemaal niks meer van die avond herinneren.”

Straalbezopen

“Laura, ik kan best een botte boer zijn, maar ik ga niet naar bed met bewusteloze vrouwen. Of met vrouwen die niet willen. Dus nee, we hebben geen seks gehad, al leek het eerst alsof je er wel pap van lustte. Ik heb je uitgekleed, je in bed gelegd en toen viel je in slaap. Dus ben ik maar weggegaan. Je was gewoon straalbezopen.”

“Hm. Waarom lag er dan een lege condoomverpakking naast het bed?
“Omdat ik toen nog hoopte dat we het zouden gaan doen. Je was zo gewillig...”

Met een onbestemd gevoel maakte ik een einde aan het gesprek. Had hij soms iets in mijn drankje gedaan? Het was toch gek dat ik niets meer van het einde van de avond wist? En wat was er met het condoom zelf gebeurd?

Je bent van mij

Tot mijn opluchting kwam Mark terug en ik vertelde hem eerlijk het hele verhaal. Hij was duidelijk niet blij dat ik met Erik had afgesproken en hem mee naar huis had genomen.

En dat ik stomdronken was, vond hij niet erg ‘ladylike’. Wat mij irriteerde, maar het verlangen naar hem deed toenemen. En toen hij me even later vrij hardhandig op bed gooide en “je bent van mij” siste, verlangde ik meer naar hem dan ooit.

Kort jurkje

Op maandag stond ik keurig op tijd op om naar mijn nieuwe werk te gaan. Want ik wist: als ik dit zou verprutsen, zou het nog weleens heel erg moeilijk kunnen zijn om ooit nog aan een leuke baan te komen. Ik deed een kort jurkje en een paar heel hoge hakken aan en fietste naar het kantoor van Frank, dat op de Zuidas lag.

Ik belde aan en er deed een mollige vrouw van een jaar of 50 in een spijkerbroek, een trui en een paar korte laarsjes open. De schoonmaakster?

Slavendrijfster

Maar zodra ze haar mond opendeed, wist ik dat ik met haar geen ruzie moest krijgen. Ze gaf me een stevige hand en zei: “Hoi, ik ben Eline, de compagnon van Frank. Fijn dat je er bent, we hadden je eigenlijk vrijdag al verwacht. Onze vorige officemanager is al een tijd geleden vertrokken, dus ik ben bang dat je omkomt in het werk. Succes!”

En ze kreeg gelijk: ik werd overspoeld met werk. Ik moest een overvolle mailbox wegwerken en een heleboel achterstallige administratie doen, plus kennismaken met een heel nieuwe manier van factureren. Ik ging geen avond voor zessen naar huis en ik vond er eigenlijk geen klap aan.

Waar bleven die bekende Nederlanders? Die spannende feestjes, borrels en premières? Het leek een baan als alle andere en Eline was een slavendrijfster.

Anonieme beller

Daar kwam nog bij dat Mark het ‘te druk’ had om af te spreken - waarmee in godsnaam - en dat ik bijna iedere avond werd gebeld door een anoniem iemand, die vervolgens bleef zwijgen. Was het Josien? Of Erik? Of Maarten - die enge ex van mijn zus?

Ik vond het eng. Zou ik een stalker hebben? Ik probeerde het te negeren, maar dan belde hij of zij gewoon weer. En mijn telefoon uitzetten wilde ik ook niet, want stel nu dat ik een oproep van Mark zou missen?

Uiteindelijk belde ik de politie om te vragen of er nog iets met die aangifte was gedaan van mijn naaktfoto op internet, maar die was geseponeerd wegens gebrek aan bewijs. Maarten had alles ontkend.

Terwijl ik er eigenlijk van overtuigd was dat hij degene was die dat had gedaan en hij mij ook elke avond belde. En was het niet zijn auto die een paar weken geleden zomaar een hele avond voor mijn deur stond?

Parenclub

Ik somberde mezelf door de week heen en was blij toen Mark belde om te vragen wat mijn plannen voor het weekend waren. “De meisjes zijn bij Josien. Wat zullen wij eens gaan doen? Naar een Parenclub?”
Ik begon te lachen, maar Mark zei: “Ik ben serieus, liefje. Het lijkt me echt spannend om daar eens te gaan kijken. Jou niet?”
“Neeeeee,” wilde ik krijsen, maar dat slikte ik in. “We hebben het er nog over, goed?”
“Is goed, schatje. Ik heb zin in je. Zullen we anders vrijdag gaan borrelen met Frank? Ik ben wel benieuwd naar wat hij van zijn nieuwe werkneemster vindt.”

Charmant

En dus zaten we die vrijdag met Frank én Eline in café Wildschut. Eline deed privé een stuk aardiger dan als baas, maar ik had af en toe wel het gevoel dat ze mijn moeder was in plaats van mijn leidinggevende.

Wat qua leeftijd best had gekund; we scheelden tenslotte 20 jaar en ze had zelf ook al volwassen kinderen. Ik was alleen een beetje verbaasd hoe charmant Mark tegen haar deed. Of zou hij gewoon alle vrouwen zo inpakken?

Huisarts

Mijn telefoon ging. Zou het mijn stalker weer zijn? Maar nee, het was mijn huisarts. Huh, waarom belde die nog op vrijdagmiddag om 5 uur?

“Het spijt me dat ik je stoor,” zei ze. “Ik heb de uitslag van de soatest en eh, het is niet helemaal goed, vrees ik. Dus: kun je maandag even langskomen?” 

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer
  • Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek rondom 'Dagboek van een minnares'. Hier lees je alles wat je moet weten.