Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Koppel kust elkaar met kalkoen op schaal
Foto: Steve Prezant | Hollandse Hoogte
Dagboek van een minnares

Deel 113: ‘Gelukkig ben je goed
in andere dingen’

F

Fleur en ik zaten in het café. “Dus je komt op mijn feest op oudejaarsavond?”
“Jazeker. En ik hoop met Mark.” Vervolgens vertelde ik haar het hele verhaal.

“Je moet het zelf weten, maar ik vertrouw hem voor geen cent. Ik zie hem voortdurend smoezen met die Sharon. En wie zegt dat hij jou wel trouw is?!”
“Hij zegt dat hij alleen van mij houdt en ik geloof hem,” zei ik ferm. “Nog een wijntje?” Ik had echt geen zin meer in dit gesprek.

Anoniem nummer

Wel vertelde ik over mijn stalker. “Er is iemand die naaktfoto’s van mij heeft gepubliceerd, die me heeft achtervolgd in een donkere auto en die me regelmatig belt met een anoniem nummer. En van de week kreeg ik een sms’je met de tekst dat ik met mijn poten van Mark moest afblijven.”

Huwelijk kapot gemaakt

“Heb je aangifte gedaan?”, vroeg Fleur bezorgd.
“Ja, maar de politie doet niks wegens te weinig bewijs. Dat sms’je is bijvoorbeeld via een anonieme website verstuurd. Het stomme is dat ik bijna zeker weet dat Maarten – de ex van mijn zus – erachter zit. Die denkt dat ik degene ben die zijn huwelijk kapot heeft gemaakt.” Ik zuchtte. “Ik hoop dat hij binnenkort iets anders vindt om zichzelf mee te vermaken!”

Eerste kerst samen

En toen was het eindelijk kerst. Voor het eerst sinds jaren kwam ik er niet als single, maar mét mijn partner. Mark zag eruit om op te vreten in zijn strak gesneden pak en hagelwitte overhemd. Al hoopte ik niet dat hij te overdressed was: mijn vader droeg bijna altijd een trui en een corduroybroek. Zélfs met kerst.

Ik was ontzettend zenuwachtig. Zou Mark ze aardig vinden? En zouden ze hem niet veel te oud voor mij vinden? Bovendien wisten ze dat hij officieel nog getrouwd was, als ze daar maar geen stomme opmerkingen over gingen maken…

Culinair hoogstandje

Maar het viel mee. Ik zou het voorgerecht maken, dus ik goot drie zakken bospaddenstoelensoep in een Tupperware bak, snipperde er wat bieslook overheen en een lepeltje crème fraiche, dus het zag er heel professioneel uit vond ik zelf. Helaas zag Mark wat ik deed.
“Maak je die niet zelf?”
“Haha, dat kan ik helemaal niet.”
“Dan moet je het maar leren. Ik ben gewend aan vrouwen die fantastisch kunnen koken.”
Ik gaf hem een lepeltje soep. “Hier moet je het maar mee doen, schatje. En anders ga je zelf maar koken.”

Meisjeskamer

Hij streelde over mijn haar. “Gelukkig ben je goed in andere dingen. Mag ik je oude meisjeskamer zien?”
Ik nam hem mee naar boven en geneerde me voor het gebloemde dekbed en de oude posters van Robbie Williams. Maar Mark keek nergens anders naar dan naar mij. Hij draaide de deur op slot, trok mijn rokje omhoog en nam me hard en snel op het smalle bed. “Zo. Dit had ik even nodig.”
Ik giechelde. Zou de familie ons al hebben gemist?

Vreemde sfeer

Maar nee, iedereen zat aan de borrel. Mark was inderdaad een beetje formeel gekleed voor de gelegenheid, maar toen hij zijn jasje uitdeed, viel het mee. Iedereen deed enorm zijn best, al was het een wat vreemde sfeer met twee onbekende mannen aan tafel. Want mijn zus had haar nieuwe vriend David meegenomen. Maar ze aten zonder morren van mijn moeders kalkoen, die aan de buitenkant hier en daar zwart en aan de binnenkant nog wat rood was. Tot mijn moeder over Maarten begon.

De exen

“Hoe gaat het met hem? Hij zit toch niet alleen vanavond?”
Ik keek haar waarschuwend aan. Straks zei ze nog hetzelfde over Josien!
“Die is aan het daten, volgens mij. Dus binnenkort heeft hij vast een nieuwe vriendin.” Ze keek even naar Mark en nam een grote slok wijn. “Volgens mij heb ik de naam van jouw ex ook horen vallen.”

Losse handjes

Die ging meteen rechtop zitten. “Josien en Maarten? Hoe kennen die elkaar dan?”
Ik kreeg er een beetje buikpijn van. “Vast geen toeval.” Jemig. Zou Maarten expres contact met Josien hebben gezocht om mij dwars te zitten?
Marks gezicht stond grimmig. “Had jouw ex geen losse handjes?”
Mijn zus ontkende. “Niet fysiek. Hij heeft nooit geweld gebruikt. Maar toen ik bij hem wegging, heeft hij me wel bedreigd.” Ze zweeg. “En Laura denkt dat hij haar stalker is.”

Mark stond op. “Het spijt me dat ik jullie kerstdiner verpest,” zei hij en gaf mijn ouders een hand. “Maar ik moet gaan. Sorry Laura. Ik bel je morgen.”
Met een klap viel de deur achter ons dicht. Ik bleef verbijsterd achter. Wat zou hij nu gaan doen? 

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer
  • Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek rondom 'Dagboek van een minnares'. Hier lees je alles wat je moet weten.