Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Man en vrouw proosten met champagne
Foto: Hollandse Hoogte
Dagboek van een minnares

Deel 115: ‘Wat een lekker begin van
het nieuwe jaar was dit’

H

“Hé muurbloempje! Kom op, het is bijna 12 uur!”
Ik schrok op uit mijn overpeinzingen toen ik een glas champagne in mijn hand kreeg gedrukt. Remko, de broer van Fleur, keek me lachend aan en toen begon iedereen af te tellen.

Hij kuste me vol op de mond. “Een heel mooi 2018 gewenst, schoonheid. Dat al je dromen maar uit mogen komen.”
​“Jij ook,” zei ik mat. Van mijn dromen was tenslotte niet veel meer over.

Boos

Naarmate de nacht vorderde en ik steeds meer dronk, werd ik steeds bozer. Alle beloften die Mark me had gedaan, waren die dan niets waard geweest? Ik had me natuurlijk moeten realiseren dat hij er anders in stond dan ik. Dat hij nog met heel veel tentakels aan Josien vastzat en hij waarschijnlijk de afgelopen weken alleen maar had zitten wachten tot hij weer naar huis mocht.

Als het aan hem zou liggen, zou er waarschijnlijk niets veranderen. Dan zou hij eeuwig met Josien getrouwd blijven en ik uiteindelijk een zure oude vrijster worden, voor eeuwig kinderloos en smachtend wachten tot hij een paar uurtjes tijd voor me had. En ik zou nooit openstaan voor een nieuwe man omdat niemand zo leuk, lief en lekker was als hij.

Alfamannetjes

Ik stond op. Een nieuw jaar, een nieuw begin. Tijd voor verandering! Ik wilde over een jaar niet weer tussen allemaal stelletjes oud en nieuw vieren, misschien weer zonder baan omdat ik mijn werk verwaarloosde. Want ik kon me maar op één ding concentreren en dat was Mark.

In de woonkamer stonden nog een stuk of 10 mensen te dansen, de rest was al naar huis. Remko keek verheugd op toen hij me zag. Hij had al heel lang een oogje op me en we waren zelfs al een paar keer met elkaar naar bed geweest. Maar hij was veel te lief voor me. Ik viel nu eenmaal op alfamannetjes. Helaas. Aan de andere kant: als ik een beetje afleiding nodig had, kon ik natuurlijk heel goed bij hem terecht.

Gemiste oproepen

Ik sloeg mijn armen om zijn nek en begon met hem te dansen tot er iets in mijn zak begon te trillen. “Je telefoon gaat.”
“Ik weet het.”
“Je minnaar zeker weer?”
Ik gaf geen antwoord. Mijn telefoon ging opnieuw. En toen kon ik het toch niet laten om te kijken, dus liep ik weg.
Twee gemiste oproepen en een paar appjes van Mark. Hm, Josien was zeker al naar bed.

‘Je begrijpt het toch wel?’
‘Wat mij betreft verandert er niets hoor.’
‘We gaan er een geweldig jaar van maken, lieverd’.
Ik luisterde mijn voicemail af. Nog meer holle woorden. “Het spijt me Laura. Mijn kinderen hebben me nodig. Over een paar jaar is alles anders. Je weet toch dat ik…”

De broer van Fleur

Ik drentelde terug naar de woonkamer en pakte Remco vast. Misschien kon ik vannacht wel bij hem gaan slapen. Maar het liep een klein beetje anders dan ik hoopte. Want hij rukte zich los en zei: “Wat doe je hier nog, Laura? Moet je niet naar dat fijne vriendje van je? Of ligt hij bij zijn vrouw in bed?”
Op dat moment viel de hele kamer stil en keek iedereen naar me. Fleur was overduidelijk boos op me. Want niemand mocht aan haar broer komen. O, ik schaamde me dood.  “Het spijt me,” fluisterde ik.
“Misschien kun je beter gaan,” zei Fleur. “Ik bel je morgen nog wel.”

Bekend adres

En dus stond ik even later buiten. Het was half 3. Wat een lekker begin van het nieuwe jaar was dit. Ik had eigenlijk helemaal geen zin om naar huis te gaan en overwoog de mogelijkheden. Zou er nog ergens een feestje zijn? Of zou mijn stamkroeg nog open zijn? Erik bellen? Of…

Ik stapte op mijn fiets en als vanzelf trapten mijn benen naar een heel bekend adres. Hier en daar klonk nog wat geknal, maar verder was het voor Amsterdamse begrippen heel rustig op straat.
En toen stond ik voor het huis van Mark en Josien. Ik was zó kwaad, ik was zelden in mijn leven zo boos geweest.
Het huis was donker. Kennelijk lagen ze al in bed. Hun slaapkamer was aan de voorkant. Zouden ze me horen als ik nu ging schreeuwen?

Dubbel glas

“Klootzak!”
“Hé, vieze klootzak! Kom eens naar buiten als je durft?”
Er gebeurde niets. Blijkbaar hadden ze dubbel glas.
Ik pakte een steentje en gooide dat tegen hun raam. Weer niets.
Voor het huis stond een grijze container. Als ik daarop zou klimmen, zou ik er dan bij kunnen?

Te ver gegaan

Ik schopte mijn pumps uit, rolde de container tegen het huis aan en klom erop. Vervolgens begon ik op het raam te bonzen. Dat hielp. Het licht ging aan en daar verscheen het slaperige hoofd van Josien.
“Wat doe jij hier? Ga weg!”
“Ik moet Mark spreken.”
“Doe normaal! Rot op!”
Ik schrok van haar verbeten gezicht en probeerde weg te komen. Was ik deze keer te ver gegaan? En was dit nu echt de manier om Mark terug te krijgen? Waarschijnlijk niet. Ik probeerde van de container af te springen, maar die rolde weg onder mijn gladde panty. En ik begon te vallen… 

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer
  • Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek rondom 'Dagboek van een minnares'. Hier lees je alles wat je moet weten.