Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Twee vrouwen met beker in leren stoel
Foto: Image Source/Oscar Bjarnason | Hollandse Hoogte
Dagboek van een minnares

Deel 116: ‘Hoe langer ik hem negeerde,
hoe gretiger hij werd’

W

“Wat heb je op je wang?” Ik zuchtte. Dit was de meest gestelde vraag van afgelopen week. Ik wreef over mijn gezicht en voelde aan de snee. Grote kans dat ik een flink litteken aan die valpartij over zou houden. Aan de andere kant had het nog veel erger kunnen aflopen. Gelukkig had ik tijdens mijn karatelessen geleerd hoe ik moest vallen…

Mijn gedachten dwaalden terug naar oudejaarsnacht, toen ik op een container was geklommen om in de slaapkamer van Josien en Mark te kunnen kijken. Door de regen was de container spekglad en gleed ik dus keihard uit. Maar ik viel bovenop een struik, waardoor ik alleen een diepe snee in mijn wang had.

Pleister

Josien rende naar beneden en opende de voordeur. “Oh, mijn God! Dit was absoluut niet mijn bedoeling. Heb je je erg veel pijn gedaan?”
Ik krabbelde overeind. “Ik geloof het niet. Alles doet het nog.”
“Je wang! Je wang bloedt heel erg. Ik denk dat we het moeten laten hechten.”
“Welnee, joh. Pleister erop en het is zo weer over.” Ik pakte mijn schoenen en liep naar mijn fiets.
“Dat wordt echt heel lelijk,” zei Josien. “Ik ga de huisartsenpost bellen.”

Niet thuis

En dus zaten we tot mijn stomme verbazing even later in haar auto op weg naar de huisartsenpost. Jemig. Wat was ze toch aardig. Andersom had ik dit voor haar nooit gedaan.
“Wat kwam je eigenlijk doen? Mark was helemaal niet thuis.”
Ik schrok. “Huh? Ik kreeg een appje waarin hij zei dat jullie weer bij elkaar zijn.”
“Dat klopt, maar we waren samen naar een feestje van een moeder van school. Ik was moe en ben naar huis gegaan. De meisjes slapen daar en ik denk dat Mark daar ook nog is.”

Hockeymoeder

Ehm. Dat betekende dus dat Mark nog bij die enge hockeymoeder zat? Shit, had ik hem nu maar niet genegeerd, dan was hij gewoon naar mij toegekomen.
“Kun jij nog rijden eigenlijk,” vroeg ik toen.
“Eh ja, ik drink geen alcohol. Lust ik niet. Maar ik ben van mezelf héél gezellig hoor!”
Yeah, right. Wat was het toch een muts.

Schuldgevoel

Maar goed, inmiddels waren we ruim een week verder en zat ik met een lelijk litteken op mijn werk dat misschien nooit meer weg zou gaan en had ik uit een soort schuldgevoel Josien uitgenodigd voor een lunch. Ik had Mark niet meer gesproken. Hij had me meerdere keren gebeld en allerlei berichtjes gestuurd, maar ik wilde hem echt niet meer in mijn leven. Wat overigens niet wilde zeggen dat ik niet razend benieuwd was hoe het met hem ging. En ik miste hem enorm. Maar hoe langer ik hem negeerde, hoe gretiger hij werd.

Goede voornemens

Ik had met Josien afgesproken bij een hip eetcafé bij mij om de hoek. Ik bestelde een salade, zij een uitsmijter met ham én kaas. Ik kon het niet laten om er wat van te zeggen.
“Doe je niet aan goede voornemens?”
“Nee, dat heb ik allang opgegeven. En bovendien: Mark zegt altijd dat hij van mijn rondingen houdt. Hoe meer Josien, hoe lekkerder!”
Hm, tegen mij zei hij altijd iets heel anders. En toch deden haar woorden me pijn.

Andere vrouwen

“Denk je dat Frank ervoor kan zorgen dat mijn kookboek kan worden uitgegeven?”
Wist ik veel. “Hij is zelf geen uitgever natuurlijk, hij doet alleen promotie. Maar je kan het hem altijd vragen. Hij kent veel mensen. Maar goed. Hoe gaat het nu tussen jou en Mark? Is het weer pais en vree tussen jullie?”
“Mark heeft me heel veel pijn gedaan met zijn gerommel met andere vrouwen. Maar ik weet nu dat het niks voorstelt, dat het echt alleen om de seks gaat. Hij heeft die spanning gewoon nodig.”

Trouwen en kinderen

“Zegt hij dat de relatie tussen hem en mij niets voorstelde?!” Ik ontplofte bijna.
“Nee, dat het echt alleen maar spanning en lust was. Van zijn kant dan.”
“Josien, onze relatie duurt al meer dan twee jaar! Hij heeft meerdere keren gezegd dat hij van me houdt! Het was veel meer dan seks. Het was echt liefde met een hoofdletter L. We hadden het zelfs over trouwen en kinderen krijgen.”
Diep in mijn hart wist ik dat ik overdreef. Ik had het over dat soort dingen, hij niet.
Toch deed het me goed dat Josiens gezicht wit wegtrok. “Meen je dat nou?”

Stomste kippetje

“Wil je mijn appgeschiedenis met hem zien?”
Tot mijn verbazing schudde Josien haar hoofd. “Nee, ik geloof je wel. Het is alleen jammer voor je dat je niet de enige bent. Heb je weleens van Sharon gehoord? Daar heb je toch ook mee samengewerkt? Daar heeft ’ie het ook eindeloos mee gedaan. En haar heeft hij ook van alles beloofd.”
Er verscheen een glimlach op haar gezicht toen ze mijn geschokte gezicht zag.
“Ach lieve, naïeve Laura. Je bent echt het stomste kippetje dat ik ooit heb ontmoet.”
Ik voelde mijn vingers jeuken. Zou ik haar voor de bek slaan of niet? 

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer
  • Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek rondom 'Dagboek van een minnares'. Hier lees je alles wat je moet weten.