Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw op telefoon in bar
Dagboek van een minnares

Deel 118: ‘Zou ik hem echt voorgoed
uit mijn hoofd kunnen zetten?’

J

“Je komt heel ongelegen,” zei ik tegen Mark, een heel stuk stoerder dan ik me voelde. “Wat kom je hier sowieso trouwens doen? Je hebt toch voor Josien gekozen?”
“Met je praten,” zei Mark met een blik op Erik, die ongegeneerd terug staarde.

“Dat heeft geen zin. Het is over en uit tussen ons.”
“Echt?”
“Echt. Zal ik je even uitlaten? En o ja, ik wil graag mijn sleutel terug.”

Even later was Mark weg. Was dit het dan tussen ons? Was het voorgoed voorbij? Mijn hoofd zei dat het beter was. Hij zou toch nooit voor mij kiezen. Maar mijn hart huilde. Ik wist zeker dat ik nooit meer iemand zou ontmoeten van wie ik zoveel zou houden.

Stalker

Erik begon aan me te plukken, maar ik weerde hem af. “Ik ben niet in de stemming.”
Hij begon me in mijn nek te kussen. “Ontspan je toch eens een beetje. Laat je gewoon lekker gaan!”
Op dat moment ging mijn telefoon. Anoniem. Alwéér. “Wil jij opnemen? Ik heb een stalker.”
“Tuurlijk.”
En dat hielp. Op het moment dat Erik zijn naam zei, hing degene aan de andere kant op. Zou ik nu voorgoed van mijn stalker af zijn?

Lauwe zoen

Erik begon me weer te kussen en ik zoende hem lauw op zijn mond.
“Je bent echt niet in de stemming, hè?”
“Nee, een ander keertje, goed?”
“Misschien,” zei hij vaag en trok zijn jas aan. Oei. Hij vond het blijkbaar niet leuk om te worden afgewezen.

De broer

Ik zat met hoofdpijn op mijn werk. Ik had zó slecht geslapen. Wat moest ik nu met Mark? Zou ik hem echt voorgoed uit mijn hoofd kunnen zetten? Of moest ik hem de kans geven om zijn verhaal te doen?
Ik keek op. Voor mijn bureau stond Frank. Het leek alsof hij iedere dag een beetje meer op zijn broer begon te lijken. Zo kreeg ik Mark natuurlijk nooit uit mijn hoofd.

Lekker ding

“Ik heb geweldig nieuws,” zei Frank opgewonden. “Kun je een beetje skiën?”
“Jazeker, ik heb het nu al een paar jaar niet gedaan uit geldgebrek, maar ik kan zelfs heel goed skiën. Hoezo?”
“Je kent Leroy? Die soapster?”
“Ja natuurlijk. Zo, wat een lekker ding is dat.”
“Leroy is natuurlijk een acteur, maar een tv-productiemaatschappij wil een pilot met hem maken voor een wintersportprogramma. En die willen ze binnenkort gaan opnemen.”

Ongeleid projectiel

“Oké,” zei ik langzaam. “En dus?” “Nou, ik ga het weekend daarvoor carnavallen en de 14e is het Valentijnsdag. Dus ik kan niet mee. En Eline durft niet te skiën. Dus we dachten: misschien is het leuk voor jou.”
Ik begon nog net niet te gillen. “Echt? Mag ik met Leroy mee op wintersport?”
“Ja, met een tv-ploeg. Maar let op: Leroy is nogal een ongeleid projectiel. En wij willen niet dat hij dit verprutst. Dus jij moet zorgen dat dit hem lukt.”
“Geen probleem,” zei ik zelfverzekerd.

Valentijnsdag

“En jij viert toch geen Valentijnsdag neem ik aan.”
“Eh, nee.”
Bam! Ik stond weer met beide benen op de grond.
Frank vertelde nog wat details, maar ik luisterde al niet eens meer. Want wat een goed nieuws. Over een paar weken zou ik op de ski’s in Oostenrijk staan. En dat met de knapste acteur van het land!

Stomme Mark

Fleur begon al net zo hard te gillen toen we die avond samen een borrel dronken.
“Misschien krijg je wel wat met hem. Hij is toch single?”
“Fleur, Leroy kan elke vrouw krijgen. Ik ben echt veel te gewoon voor hem.”
“Maar wel knap. En misschien kom je dan eindelijk over die stomme Mark heen.”

Scheiding

“Ja,” zei ik triest. “Zou ik ooit écht over Mark heenkomen?”
“Tuurlijk,” lachte Fleur.
“Hoe is het met Sharon?”
“Even vervelend als altijd. Zeker nu ze in scheiding ligt.”
“Echt? Waarom gaat ze scheiden?”
“Dat wil ze niet vertellen. Bah, wat is het toch een stom mens!”

Lang leeg weekend

“Schat, ik ga naar huis,” zei Fleur. “Ik voel me grieperig.” Ze zag er inderdaad nogal slecht uit.
“Ik blijf nog even zitten,” zei ik. Het was vrijdagavond, 9 uur. Ik had een lang, leeg weekend voor de boeg.
Ik bestelde een glas wijn en toen nog één. Zou ik Erik appen? Die zag me aankomen. Waarschijnlijk wilde die niks meer met me te maken hebben.

Stamkroeg

Ik kon het niet laten.
‘Ik zit in mijn stamkroeg,’ appte ik. ‘Wil je nog praten?’
‘Om 11 uur kan ik er zijn. Dan ligt Josien in bed.’
‘Oké.’

Jaloers

Toen Mark eindelijk arriveerde, was het al bijna middernacht.
“Sorry lieverd. Josien bleef maar op de bank zitten. Hoe gaat het?”
“Heel goed. Ik ga met Leroy op wintersport.”
“Met wie?”
“Laat maar. Anders word je jaloers. Hij is ontzettend knap.”

Keuze maken

“Ik ben nu al jaloers,” zei Mark en trok me naar zich toe. “Het liefst zou ik je ter plekke willen nemen. Hier, midden op de biljarttafel.”
“Het is uit tussen ons, Mark.”
Hij zuchtte en nam mijn gezicht tussen zijn handen.
“Ik mis je, weet je dat?”
Ik legde mijn hand op zijn arm. “Nou, kies dan voor mij. Dat maakt de zaak een stuk makkelijker.”

Appgeschiedenis

“Ik moet even naar de wc. We praten zo verder.”
Hij liet zijn telefoon op tafel liggen en ik kon het niet laten om ernaar te kijken. Wat zou zijn toegangscode zijn?
Hij was op 10 april jarig, dus ik toetste 1004 in. Bam. In één keer goed. Even in zijn appgeschiedenis kijken. Hé een appje van Sharon. Wat zou die te melden hebben?

Lekker?

‘Wat was het lekker!’
Shit! Wat zou ze daar nu mee bedoelen?

WIL JIJ ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst 'dagboek aan' via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App 'dagboek uit' naar hetzelfde nummer
  • Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek rondom 'Dagboek van een minnares'. Hier lees je alles wat je moet weten.