Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw en man in de sneeuw
Foto: Lee Edwards | Hollandse Hoogte
Dagboek van een minnares

Deel 122: ‘Zoenend in de stoeltjeslift
met de knapste man'

I

Ik had het kunnen weten. Mark had helemaal niks voor me gekocht voor Valentijnsdag. Hij had alleen maar aan Josien gedacht. Ik wiste zijn bericht en ging weer in bed liggen. En toen viel ik alsnog in een diepe slaap.

De dagen daarna had ik mijn handen letterlijk en figuurlijk vol aan Leroy. Hij had gezegd dat hij goed kon skiën, maar in werkelijkheid bracht hij er geen snars van terecht. Hij stond enorm te stuntelen met zijn stokken, gleed voortdurend weg en vond het eigenlijk doodeng.

Leroys eigen schuld

“Ik ben half Antilliaans,” klaagde hij. “Ik heb het voortdurend ijskoud!”
“Maar waarom heb je dat dan niet gezegd? Als je er niks aan vindt, past zo’n programma toch helemaal niet bij je?”
“Ik wil gewoon heel graag presentator worden. Kun jij me niet helpen? De productiemannen ergeren zich dood aan me.”
Dat was waar. Maar dat was ook een beetje Leroys eigen schuld. Aan de andere kant hadden we ook een pilot gedraaid waarbij hij met Nederlandse toeristen moest praten en dat deed hij wél weer heel goed.

Spannend in bed

Ik wilde dit tot een succes maken, ook omdat mijn eigen carrière daar misschien wel vanaf hing.  Dus ging ik langs bij de skischool naast het hotel om daar een privé-skileraar te regelen. “Om 8 uur morgenochtend gaan we beginnen,” zei ik tegen Leroy. “Of je het nou leuk vindt of niet.”
“Als je de rest van de week maar bij mij slaapt.”
“Tuurlijk.”
Nu Leroy zijn bizarre sekswensen een beetje had ingetoomd, was hij heel spannend in bed. Het was sowieso leuk om zo intensief met hem op te trekken. Ik snapte wel waarom hij zoveel vrouwelijke fans had, hij was knap, aardig en ontzettend attent. Eigenlijk veel aardiger dan Mark.

Te oud

Mijn fantasie sloeg op hol. Hoe zou het in Nederland verdergaan tussen Leroy en mij? Zouden we een relatie krijgen? En zou ik dan zelf ook een bekende Nederlander worden? Misschien mocht ik ook wel een pilot doen voor een programma.
Maar die fantasie werd door Stef de grond ingeboord. “Je ziet er prima uit, Laura, maar je bent wel een beetje oud voor een beginnende presentatrice. Bovendien heb je geen enkele ervaring.”
“Oud? Ik ben 30! Leroy is 2 jaar ouder.”
“Voor mannen is dat anders. Denk je dat een vrouwelijke versie van Johan Derksen een programma mag presenteren?”

Megasuccesvol

Kokend van woede liep ik weg. De feministe in mij werd wakker. Misschien zou ik dan geen televisiegezicht worden, over 10 jaar zou ik wel een megasuccesvol artiestenbureau leiden. Want hoewel Stef en Bart vonden dat een wintersportprogramma niet zo goed bij Leroy paste, geloofden ze wel in zijn presentatiekunsten. Wellicht dat een zomerreisprogramma een goede optie zou zijn. Ik was opgelucht; Frank kon tevreden over me zijn.

Gemengde gevoelens

En toen waren de draaidagen voorbij en gingen we weer naar huis. Ik had een beetje gemengde gevoelens. Zou Mark nu echt nooit meer iets van zich laten horen? En zou het mij lukken om afstand te bewaren?
Voor de zekerheid zette ik ’s morgens mijn telefoon uit. Ik wilde zo lang mogelijk de fijne sfeer waarin ik verkeerde blijven voelen.

Lawine van gemiste oproepen

Maar toen ik mijn telefoon op Schiphol weer aandeed, had ik daar meteen spijt van. Een lawine van gemiste oproepen, sms’jes en appjes overviel me. En die bevatten verschillende boodschappen.

Zo appte Fleur: ‘Smiecht! Je staat in de Privé! Je had weleens mogen vertellen dat je Leroy hebt gestrikt!’ Vervolgens zag ik een screenshot van mezelf: zoenend in de stoeltjeslift met de knapste man van het land.

Verontrustend bericht

Maar de tweede boodschap kwam veel harder aan. Een bericht van mijn zus. ‘Het gaat niet goed met pappa. Kun je zo snel mogelijk naar huis komen?’ Ik probeerde haar te bellen, maar ze was in gesprek. Net als mijn moeder. Ze zouden wel met elkaar aan het praten zijn.

Verontrust haalde ik mijn bagage op en liep het luchthavengebouw in. Daar stond een heel leger aan fotografen. Ik werd aan alle kanten gefilmd en gefotografeerd, terwijl de mascara over mijn wangen droop.

En toen stond er een heel jong meisje voor mijn neus. “Hallo. Ik ben de vriendin van Leroy. Mag ik misschien even weten wat er tussen jullie aan de hand is?”

WIL JE ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek rondom ‘Dagboek van een minnares’. Hier lees je alles wat je moet weten.