Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Bloemen op begraafplaats
Foto: Image Source/Howard Kingsnorth | Hollandse Hoogte
Dagboek van een minnares

Deel 123: ‘We wilden bij hem zijn
als hij zijn laatste adem uitblies’

I

Ik negeerde het meisje dat beweerde de vriendin van Leroy te zijn en liep door. Gelukkig kwam de trein er net aan. Ik belde mijn zus opnieuw. “Wat is er aan de hand?” “Papa heeft opnieuw een hersenbloeding gehad. Een hele zware.” Ze begon te huilen. “Ze weten niet of hij het overleeft!”

Ik begon ook te huilen. De reizigers om me heen keken me bevreemd aan, maar dat kon me niet schelen. “Ik kom nu naar jullie toe.”
Toen belde Leroy. “Waar ben je? Ik zie je nergens meer.”

Ingewikkeld

“Ik ben op weg naar mijn vader. Heb je tijd om met me mee te gaan?”
Leroy begon te hakkelen. “Nou, eh, dat ligt een beetje ingewikkeld.”
“Want? Je had geen tijd om het met je vriendin uit te maken voor je iets met mij begon?”
​Hij begon weer te stotteren en ik verbrak de verbinding. Hier had ik geen tijd voor.

Slecht nieuws

In het ziekenhuis kreeg ik slecht nieuws. Mijn vader had zo’n zware hersenbloeding gehad, dat de prognose heel slecht was. Als hij nog wakker zou worden, zou hij de rest van zijn leven een kasplantje zijn. Omdat de bloeding in de hersenstam was, lag hij in coma.

Opereren was niet mogelijk, gezien de plaats van de bloeding. Ze zouden hem niet gaan reanimeren of behandelen en hij kreeg ook geen sondevoeding. Maar ze gaven hem wel pijnstillers en slaapmiddelen, zodat hij niet zou lijden.

Laatste adem

“Hij gaat dus dood?”
“Ja, binnen een paar dagen,” zei mijn moeder.
“Hij is pas 61!”
“Dat klopt, maar dit leven had hij niet gewild.”
Twee dagen zaten we aan zijn bed gekluisterd. De arts stelde voor dat we elkaar zouden afwisselen zodat we wat konden slapen, maar dat weigerden we alle drie. We wilden bij hem zijn als hij zijn laatste adem uitblies.
En dat gebeurde. We hielden zijn handen vast toen hij twee dagen later rustig overleed. Dat was fijn. Maar ik was nog nooit zo verdrietig geweest. Mijn lieve vadertje. Ik kon nog helemaal niet zonder hem!

Tijd

Ik belde Frank, die gelukkig heel begripvol reageerde. “Neem zolang je nodig hebt.” En die tijd hád ik nodig. Mijn moeder stortte volledig in, zodat Frederique en ik samen de uitvaart regelden. Gelukkig hadden we een ontzettend lieve uitvaartbegeleidster, die alle tijd en aandacht voor ons nam.

Agressief

Leroy belde en appte heel vaak. Ik voerde soms tot diep in de nacht gesprekken met hem. “Het spijt me dat je nu in de roddelbladen staat. Dat vind ik heel naar voor je,” zei hij.
“Ik ben daar nu helemaal niet mee bezig, liefje. Maar ik vond het echt niet leuk dat je vriendin zo agressief tegen me deed.”

“Dat is mijn ex. Alleen accepteert ze dat niet.” En toen werd hij verrassend openhartig. “Ik heb besloten om in therapie te gaan. Het baart me zorgen dat ik het blijkbaar opwindend vind om vrouwen te vernederen. Jij bent eigenlijk de eerste vrouw bij wie ik dat niet doe.”

De toekomst

Onwillekeurig voelde ik me gevleid en moest lachen.
“Waarom lach je?”
“Omdat de meest gewilde man van het land dit soort dingen tegen me zegt.”

 “Laura, denk je dat er een toekomst voor ons samen in zit? Niet nu, maar over een tijdje? Als ik met mezelf klaar ben en jij het overlijden van je vader een plek hebt gegeven?”
“Dat is nog niet eens het allerbelangrijkste. Ik ben eigenlijk ook nog niet over die getrouwde man heen. Maar laten we gewoon kijken wat de toekomst brengt, goed? Want ik ben wel heel blij dat je mijn vriend bent.”

Fotografen

“Ik ben ook blij dat je mijn vriendin bent. Zal ik naar de begrafenis komen? Om jou te steunen?”
Maar dat leek me geen goed idee. Straks zou er roddelpers op de begrafenis afkomen! Die fotografen waren er gek genoeg voor.

Stomverbaasd

En toen was het dan zover. De plechtigheid zou bijna beginnen en de rouwzaal was zó vol, dat een heleboel mensen moesten staan.
Mijn zus stootte me aan. “Mark is er.”
Ik schrok me rot. “Waar?”
“Hij staat achteraan.”
Ik was stomverbaasd. Al die dagen had ik niets van hem gehoord en nu was hij ineens bij de begrafenis? Hoe wist hij trouwens dat mijn vader dood was? Tja, van Frank natuurlijk.

Zweet

Onwillekeurig keek ik om. Hij knikte me bemoedigend toe.
Ik voelde mijn telefoon trillen. Een appje.
‘Ik ben er voor je, liefje. En ik houd van je’.
Het zweet brak me uit. Want o, wat hield ik ook van hem!

WIL JE ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek rondom ‘Dagboek van een minnares’. Hier lees je alles wat je moet weten.