Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte/Cultura Images RF
Dagboek van een minnares

Deel 126: ‘Hoofdpijn, jaja...
En wie is dát dan?’

F

Fleur roerde in haar koffie. “We geven een brunch op Tweede Paasdag. Je komt toch wel?”

Ik aarzelde. “Het lijkt me leuk, maar ik weet het nog niet zeker. Ik moet zondag sowieso naar mijn moeder, maar ik weet nog niet wat de plannen van Mark zijn.”

 

Ik zag dat ze zich zichtbaar opwond. “Mark, Mark. Je weet nu al dat Mark Tweede Paasdag bij zijn gezin zit. Misschien vindt hij het juist sexy als je je niet zo afhankelijk van hem opstelt. Trouwens… hij moest toch kiezen tussen zijn vrouw en jou?”

“Ja. Dat gaat hij heus ook nog wel doen, ik weet alleen nog niet wanneer.”

Ik dacht aan het appje dat ik aan Josien had gestuurd. Ze had meteen gereageerd. ‘Ach, kippetje toch. Mark mag van mij doen wat hij wil. Je weet toch wel dat hij nooit bij me weggaat.’

“Ik snap jou echt niet,” zei Fleur. “Je kan alle mannen van de wereld krijgen, maar je blijft maar aan Mark hangen. Mijn broer is al jaren verliefd op je. Leroy loopt als een hondje achter je aan. En dan is er ook nog die vent van de sportschool. Je zet je hele toekomst, plus je kinderwens op het spel voor een man die niet voor jou gaat. Waarom in vredesnaam?”
“Omdat ik van hem hou?”
“Dat zegt zo weinig. Als je in Groningen of in Parijs had gewoond, was je verliefd geworden op iemand anders. Je weet toch wel dat de meeste mensen een partner uitkiezen die in een straal van 10 kilometer van zijn of haar voordeur woont?

Ik zweeg. Misschien had ze gelijk. Ik zou andere mannen een kans moeten geven zolang Mark bij zijn vrouw bleef.

“Oké. Ik kom naar je brunch.”

Fleur gaf me een knuffel en ik bleef met een onbestemd gevoel zitten.

Alsof Mark het rook, stuurde hij me een appje dat hij me die avond wilde zien.

‘Wat gaan we dan doen?’
‘Nou, gewoon. Bij jou thuis een hapje eten?’

Seks hebben dus. En hoewel ik daar met hem wel pap van lustte, stond het me toch ineens tegen.

‘Hmm,’ appte ik dus terug.
‘Wil je liever naar een restaurant?’
‘Nee. Ik ga een avondje op de bank hangen. Ik heb hoofdpijn.’
‘Sterkte lieverd! We zien elkaar snel’.

Goed. Daar had hij dus geen zin in. Ik moest ineens denken aan het gesprek dat we ooit hadden waarin hij aangaf dat ik niet mocht klagen over pijntjes en menstruatieperikelen omdat hij dat gezeik thuis ook al had.
Ik moest er voor hem goed uitzien, geschoren en geparfumeerd, hoge hakken en lingerie aan en altijd in zijn voor een vrijpartij. Kortom: ik kon mezelf niet zijn. Zou dat voor alle mannen gelden? Nee, niet voor de broer van Fleur. Maar hoe zou Leroy daar tegenaan kijken?

Ik belde hem. “Wat doe je vanavond?”

Hij klonk blij verrast. “Wat leuk om van je te horen! Ik moet ergens een lintje doorknippen, maar daarna kan ik wel wat afspreken?”
“Kom je bij mij tv kijken?”
“Ja leuk! Ik neem wel een flesje wijn mee.”
En dus stond klokslag 8 uur de meest felbegeerde vrijgezel van Nederland voor mijn neus. Tenminste…
“Is het echt uit met je vriendin?”
“Jazeker. Al wil ze dat zelf niet geloven. Ze heeft zelfs een interview aan Story gegeven waarin ze zegt dat de break tussen haar en mij maar tijdelijk is. Maar trek je daar niks van aan, hoor.”

Hij bekeek me van top tot teen. Ik had een oude joggingbroek aan, een sweatshirt en een staartje in. Eens kijken of hij zo ook op me viel.

“Wat zie je er casual uit? Ook lekker hoor, maar anders. Zal ik anders mijn styliste een keertje op je af sturen?
“Ik weet niet of ik dat kan betalen hoor. Zoveel verdien ik nou ook weer niet.”
“Dat betaal ik, schatje. Maar nu wil ik je eigenlijk zonder kleren zien.”
Gehoorzaam kleedde ik me uit. “Je bent zo lekker. Waar liggen je sjaaltjes?”

Ik wees naar mijn slaapkamer en binnen een oogwenk was hij terug, met twee sjaaltjes in zijn hand. In snel tempo bond hij mijn polsen bij elkaar en strikte de andere over mijn ogen zodat ik niets kon zien. Ik vond het eng en opwindend tegelijk.

“Zo, nu ben je van mij.”

Ik hoorde hoe hij zijn broek openritste en net toen ik hem wilde gaan bevredigen, hoorde ik nóg iets. De deur ging open.

Een heel bekende stem zei: “Zo, ik kom eens kijken hoe het met de hoofdpijn gaat.”

Ik probeerde me los te wringen, maar kon geen kant op. Nog nooit had ik me letterlijk zo naakt gevoeld.

Tegelijkertijd zeiden twee mannenstemmen: “Zeg, wie ben jij in hemelsnaam?”

Wil je als eerste op de hoogte zijn van de nieuwe aflevering van Dagboek van een Minnares?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

Zet het nummer 0613651435 in je contacten
Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer
NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer
Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek rondom ‘Dagboek van een minnares’. Hier lees je alles wat je moet weten.