Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Voeten in bed
Foto: EyeEm Mobile GmbH | Hollandse Hoogte
Dagboek van een minnares

Deel 128: ‘Het is gewoon zo heerlijk
dat ik ervan moet huilen’

N

Na de zoveelste slapeloze nacht wist ik wat me te doen stond: ik moest een relatie beginnen met Leroy en zijn ex wegzetten als een wanhopige gek. Dat was de enige manier om zowel de carrière van mij als die van Leroy te kunnen redden. Ik moest alleen nog een paar mensen zien te overtuigen. En ik begon bij Leroy zelf.

Gelukkig nam hij op toen ik belde. “Mag ik naar je toekomen? Ik heb een idee.”

50-Shades achtige kamer

Ik nam een taxi naar zijn appartement aan de rand van de stad. Dat was gigantisch groot en was geheel in zwart, wit en glas ingericht.
“Stijlvol.”
“Heb ik niet zelf ingericht hoor. Ik heb trouwens ook een speelkamer. Wil je die zien?”
​Mijn hart bonsde in mijn keel. Zou hij echt een 50-Shades achtige kamer hebben gevuld met zwepen, handboeien en een gynaecologische stoel?

Ik schraapte mijn keel en zei: “Nu niet. Ik moet iets zakelijks met je bespreken om de schade met je ex te beperken. Ik heb een plan bedacht. Wil je het horen?”
“Ja.”
“Oké. Voor de buitenwereld hebben wij vanaf nu een relatie. Dat betekent dat je me meeneemt naar feestjes, partijen, premières en naar je ouders. Je laat je zo vaak mogelijk met mij fotograferen. Je geeft één interview aan een roddelblad naar keuze. En je laat je ex weten dat ze je met rust moet laten. Heb je nog iets van haar waarmee je haar kunt chanteren? Foto’s? Filmpjes?”

“Ja natuurlijk heb ik die. Maar daar sta ik zelf ook compromitterend op.”
Ik stak mijn hand uit. “Dat is gewoon een kwestie van wat knippen en plakken. Kun je mij wat foto’s en filmpjes doorsturen?”
Even later bekeek ik het materiaal. Sommige beelden waren behoorlijk heftig om te zien. Ik zou mezelf zo niet op het Internet terug willen vinden.

“Oké. Stuur dit naar je ex en zeg tegen haar dat je dit verspreidt als ze haar verhaal niet intrekt. Het is duidelijk te zien dat ze niets tegen haar zin in doet, dus ze kan niet anders dan toestemmen. En ken je een betrouwbare journalist aan wie je je verhaal zou willen doen?”
“Ja. Martijn heet hij. Hij werkte eerst bij Privé en nu bij Story.”
“Oké. Ik ga hem bellen.”
Maar Leroy hield me tegen. “Hebben we vanaf nu echt iets met elkaar of doen we alsof?”
“Eh, dat weet ik niet,” zei ik laf. “Wat wil jij?”

Hij trok me naar zich toe. “Ik vind je een geweldige vrouw. Je bent de eerste vrouw sinds jaren die niet tegen me opkijkt omdat ik een BN’er ben. Je bent mooi, lief en slim. Ik wil je. Ik wil je helemaal. Maar op één voorwaarde. Dat je het uitmaakt met die flapdrol.”
“Met Mark? Dat is al uit volgens mij. Sinds die keer dat hij ons samen betrapte, heb ik niks meer van hem gehoord.”
“Houden zo,” zei Leroy en trok me mee naar zijn slaapkamer.

Climax

Hij trok eerst zijn en toen mijn kleren uit en gooide die op de grond. Hij draaide me op mijn rug en kwam bovenop me liggen. Hij streelde mijn borsten en toen ik begon te kronkelen dwong hij me stil te blijven liggen.
“Ik bepaal.” Met één hand hield hij mijn handen vast terwijl hij langzaam met zijn tong afdwaalde, elk plekje van mijn lichaam verkennend. Ik was volledig aan hem overgeleverd. En het was heerlijk. Behalve dan dat er een klein stemmetje in mijn hoofd fluisterde dat het helemaal perfect zou zijn als niet Leroy, maar Mark op me lag.

In een razend tempo voerde hij me naar een climax. Ik voelde me blij, euforisch en verdrietig tegelijk. Waarom kon ik er niet gewoon van genieten? Waarom voelde ik me schuldig ten opzichte van Mark? Waarom? Waarom? De tranen biggelden over mijn wangen.
“Wat is er lieverd,” fluisterde Leroy.
“Niets,” loog ik. “Het is gewoon zo heerlijk dat ik ervan moet huilen.”
Leroy lachte blij en duwde mijn benen uit elkaar terwijl hij bovenop me ging liggen. “Ik ga het nog veel lekkerder voor je maken,” zei hij terwijl hij in me gleed. Ik lachte door mijn tranen heen naar hem. Tot nu toe leek mijn plannetje te lukken.

Doodzwijgen

De volgende dag belde ik Martijn, die meteen instemde met een interview met ons samen. En ik vertelde aan Frank dat Leroy en ik een stel waren. Daar was hij niet blij mee. Maar hij snapte wel dat dit de enige mogelijkheid was om iedereen te laten geloven dat Leroy’s ex alleen uit jaloezie al die verhalen had verspreid.

“Dat betekent dus ook dat het uit is met Mark,” zei ik. “Wil jij tegen hem zeggen dat hij geen aangifte moet doen van die klap?”
“Dat doe ik,” zei Frank. “Maar ik denk niet dat het nodig is. Mark wil jou echt geen pijn doen.”
I wish,” zei ik triest. Als íemand me vaak pijn had gedaan was het Mark wel.

Het interview stond gepland op dinsdag. En niet zomaar een dinsdag, maar precies op de verjaardag van Mark. De afgelopen twee jaar had ik hem op die dag met allerlei kleine dingetjes verrast. Nu moest ik een interview geven waarin ik aan heel Nederland zou onthullen dat ik een relatie had met een ander én ik moest Mark blijven doodzwijgen?

Hoe zou hij daarop reageren? En vooral: hoe zou hij het vinden als hij zou lezen als ik iets met Leroy had?
Ik aarzelde en stuurde hem toen toch een klein felicitatie-appje.
Hij reageerde meteen. ‘Wat fijn om van je te horen. Ik verlang naar je. Wanneer kunnen we elkaar weer zien?’

Wil je als eerste op de hoogte zijn van de nieuwe aflevering van Dagboek van een Minnares?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek rondom ‘Dagboek van een minnares’. Hier lees je alles wat je moet weten.