Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw op de bank
Foto: Hollandse Hoogte | COLLANGES / BSIP
Dagboek van een minnares

Deel 134: ‘Die baby…
die is misschien helemaal niet van jou!’

M

“Maar mam, hoe kan dat nou? En weet je verder echt niks van zijn moeder of hem, ook geen naam?” Ik moest het echt weten. Mijn moeder zuchtte.

“Nee. Maar ik vind dat ook niet zo interessant. Wat moet ik met die informatie? Ik heb sowieso geen behoefte aan contact met die mensen.”
“Maar ik wel!" Ik hield aan. “Ik wil weten wie mijn halfbroer is. Ik wil hem ontmoeten!”
Toen werd mijn zus boos. “Laura, houd eens op. Het draait niet altijd en alleen om jou in het leven. Zie je niet hoe moeilijk mamma het hiermee heeft?”

 

Zusterlijke knuffel 

Ik zuchtte en hield mijn mond. Dan moest ik er maar via Leroy achter proberen te komen. En dus zat ik die avond bij hem op de bank. Ik ging zo ver mogelijk bij hem vandaan zitten, terwijl hij zijn armen opende voor een knuffel.
“Wat doe je afstandelijk? Krijg ik geen kus?”
“Nou ja, er is nogal veel tussen ons gebeurd. Daar moeten we eerst over praten.”
“Gaat het over de baby? Daar zal ik voor zorgen. Als ’ie tenminste van mij is.”
Ja, dat wist ik natuurlijk ook niet. Maar daar mocht hij nooit aan twijfelen. Ik ging naast hem zitten en gaf hem een tamelijk zusterlijke knuffel.

Toen hij me probeerde te zoenen, draaide ik mijn hoofd weg. Ieuw! Ik kon toch niet met mijn broer gaan zitten tongen? Ineens vond ik hem ook niet meer zo aantrekkelijk. Maar mijn afwijzende houding irriteerde hem overduidelijk. Hij legde mijn hand op zijn kruis. “Ik heb zin in je. Voel maar hoe hard ik ben.”
“Sorry. Ik voel me niet zo lekker. En ik ben moe.”
“Gaat dit de komende 9 maanden zo door?”
“Het gaat vast gauw beter. Ik moet je trouwens iets vertellen.” Hoe langer ik zou wachten, hoe erger ik het zou maken.

“Ik jou ook. Mag ik beginnen?”
“Oké.” Hoe langer ik kon wachten, hoe beter.
En toen vertelde hij iets waar ik heel erg van schrok. Namelijk dat Eline, de compagnon van Frank, voor zichzelf wilde gaan beginnen en een aantal van onze vaste talenten wilde meenemen. 
“Ik denk dat ik ja zeg,” zei hij. Dat lijkt me voor onze relatie ook beter.” Maar ik wist hoe Frank zou reageren. Ik had hem beloofd dat ik ervoor zou zorgen dat mijn werk niet onder de relatie met Leroy zou lijden. En dat deed het dus wel.
“En wat wilde jij kwijt?”

Benauwd 

Ik gooide het eruit. “Ik denk dat jij mijn broer bent!”
“Want?”
En toen gooide ik het hele verhaal eruit. Dat mijn moeder had verteld dat mijn vader een buitenechtelijk kind had bij een andere vrouw, dat ze Antilliaans was en dat die zoon ook 33 was… En ik besefte dat het allemaal nogal dom klonk. Want er waren natuurlijk meer mannen van 33 die geen contact met hun vader hadden.
“Mijn vader heet André,” zei Leroy. “Hij woont in Antwerpen. We hebben sporadisch contact. Hij heeft een drugsprobleem. Hij is verslaafd aan coke.”
Ik zweeg en voelde me stom en opgelucht tegelijk. Leroy was dus helemaal geen familie van me. Gelukkig. 

“Als je wat meer interesse in mij had getoond, had ik je dat al veel eerder verteld. Maar jij praat het liefst over jezelf.” Zijn stem klonk kil. “Zeg eens eerlijk, heb je me erin geluisd met die zwangerschap?”
“Natuurlijk niet,” loog ik.
“En die getrouwde kerel, hoe heet ’ie, die zie je echt nooit meer?”
“Mark.” Verder zei ik niets.
Zijn blik verzachtte. “Kijk niet zo verdrietig. Het komt allemaal goed. En o ja, wil je niets tegen Frank zeggen? Ik moet er nog even over nadenken.” 

“Wat moet ik doen om ervoor te zorgen dat jij bij Frank en mij blijft?”
 “Waarom wil je dat zo graag, schatje?”
“Omdat ik bang ben dat Frank me anders gaat ontslaan.”
“Maar dat is toch helemaal niet erg?” Hij kuste me op mijn voorhoofd. “Over een paar maanden komt de baby. Ik denk dat je het daarmee druk genoeg krijgt. Van mij hoef je niet te werken hoor.”
Ineens kreeg ik het heel benauwd. Want ik moest er niet aan denken om de hele dag thuis te blijven zitten met een baby. En wat nou als de baby toch van Mark zou zijn? Zou hij me dan de deur uitgooien? 

Chanteren 

Het zweet brak me uit. Ik móest met Mark praten. Ondertussen praatte Leroy maar door. “Je moet me ook beloven dat je nooit coke zal gebruiken schatje. Dat maakt je kapot.” Ik dacht terug aan dat ene snuifje en hoe geweldig ik me toen voelde. Aan mijn baan die ik binnenkort kwijt zou zijn. En aan Mark die ik van Leroy nooit meer mocht zien. 

“Ik moet weg.”
“Waar ga je heen? Toch niet naar die man? Als je nu naar hem toe gaat, is het voorbij tussen ons.”
“Je chanteert me. Dat vind ik niet leuk.”
Leroy stond op en draaide de deur op slot. Voor het eerst sinds weken zag ik weer die strenge blik in zijn ogen. Dezelfde blik als toen we SM-spelletjes deden. En toen flapte ik het eruit.
“Je hebt gelijk. Die baby… die is misschien helemaal niet van jou!”

 WIL JE ALS EERSTE OP DE HOOGTE ZIJN VAN DE NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 0613651435 in je contacten
  • Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer
  • Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek van Dagboek van een minnares. Hier lees je alles wat je moet weten!