Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte/Ton Toemen
Dagboek van een minnares

Deel 145:
'Was ik dan toch zwanger?'

Redactie VROUW

H

Het was druk in het hotel op Gran Canaria waar ik als entertainer aan de slag zou gaan. Ik baande me een weg door de mensenmassa bij de receptie en vroeg naar Juan, de teamleider van het animatieteam. Na een halfuur kwam hij me ophalen. Hij was een jaar of 35, een klein mannetje met geniepige oogjes. Iemand waar je geen ruzie mee moest maken, schatte ik in.

“Heb je een cursus animatie gevolgd?”
“Nee”, zei ik eerlijk.
“Ervaring met kinderen?”
“Ook dat niet.”
“Kun je dansen?”
“Redelijk. Maar ik ben wel sportief.”

Hard werken

“Hmm. Nou, het moet maar. Je werkt zes dagen per week, vijf tot zes uur per dag. De kinderen komen ’s morgens van tien tot twaalf uur en ’s middags van twee tot vier uur. ’s Avonds doen we ‘babydance’ en op vrijdagavond is er een mini-playbackshow. Op zaterdag ben je vrij. En o ja, als het druk is, moet je in de keuken of in de bediening helpen.” 

De moed zonk in mijn schoenen. Getver. Ik had verwacht dat ik een paar uurtjes de kinderen moest vermaken, niet dat ik in mijn vrije tijd ook nog moest gaan afwassen of tafels schoonmaken. Dus dat zei ik ook maar eerlijk.

“Daar heb ik geen zin in.”
“Wat zeg je?” Juan keek alsof hij zijn oren niet kon geloven.
“Dat ik daar geen zin in heb. Ik kom hier om als entertainer te werken, niet als schoonmaakster.”
“Goed, dan nemen we nu afscheid van elkaar. Ik wil dan wel dat je ter plekke de gemaakte reiskosten terugbetaalt.”

Maatje M

Knarsetandend stemde ik toch maar in. Ik had natuurlijk helemaal geen geld om die reiskosten terug te betalen. Bovendien was mijn belangrijkste doel natuurlijk om Mark te zien.

“Wanneer moet ik beginnen?”
“Vanmiddag. Ik zal je aan de rest van het team voorstellen. De meeste mensen zijn wel iets jonger dan jij. Daarom krijg jij een eigen kamer.”

Dat was nou wel weer fijn. Dan kon ik Mark tenminste ontvangen. Als hij tenminste zou komen. Ik maakte kennis met de rest van het animatieteam en kreeg een foeilelijk t-shirt aangereikt.

“Wat is je maat?”
“S. Of doe maar XS.”
“Weet je het zeker?” Ineens stond Manuel achter me. “Volgens mij ben je een beetje aangekomen. Staat je goed hoor!”

Geschrokken keek ik hem aan. Zou het zo duidelijk te zien zijn? Ik was inderdaad wel iets voller geworden, maar zou het zo erg zijn? Maar ook Juan zag het. Hij gaf me een M. “Ik denk dat dit shirt je wel past.” Medium! Die maat had ik nog nooit gehad. Ik voelde me een tientonner.

Nog steeds verliefd

Daarna ging ik lekker lunchen met Manuel. Hij kleedde me bijna uit met zijn ogen.
“Ben je weer single? Ik hoop het.”
“Ja, ik geloof het wel.”
“Je gelooft het wel?”
“Ik ben nog steeds verliefd op die getrouwde man, Manuel. Sorry. Heb je hem toevallig al gezien?”
“Hier? Ik zou het niet weten. Al die Hollanders lijken op elkaar. Ik hoop dat hij er niet is.”

Maar daar dacht ik toch anders over. Als Mark er niet zou zijn, had ik hier niets te zoeken. Ook al liet Manuel duidelijk merken dat hij het fijn vond dat ik er was. Hij streelde mijn hand met zijn vingers. Ongemakkelijk trok ik mijn shirtje over mijn borsten heen.

Op de weegschaal

Toen ik eenmaal op mijn eigen kamer was, bekeek ik mezelf eens kritisch. Wat zou ik eigenlijk wegen? Er was een sportschool in het hotel, daar zou vast wel een weegschaal staan. Dat klopte. Ik schrok me dood. Ik was in een paar weken vijf kilo aangekomen! Mijn borsten waren duidelijk voller en ik had ook een klein buikje.

Zou dat nou echt door het Spaanse eten en drinken komen, of… was ik dan toch misschien zwanger? Ik had natuurlijk wel een zwangerschapstest gedaan en was ongesteld geweest, maar je las natuurlijk ook weleens over een innestelingsbloeding. Dat zou wel echt heel fijn zijn.

Ik ging op zoek naar Mark en Josien. Ik ging het hele hotel door, alle gemeenschappelijke ruimtes af en het hele strand over, maar ze waren nergens te zien. Uiteindelijk eindigde ik in het zwembad waar het entertainmentteam met een groep tieners een potje waterpolo aan het spelen was. Vanaf vanavond zou dit dus míjn werk zijn. Zou ik het leuk vinden?

Bijna verdronken

En toen zag ik het gebeuren. Een klein meisje in een blauw badpakje rende langs de rand van het diepe bad, gleed uit en plonsde in het water. Ik bedacht me geen moment en dook er, geheel gekleed, achteraan. Ik trok haar in één ruk omhoog en bracht haar naar de kant. Ze huilde en vocht om los te komen, maar ik was sterker. En toen zag ik wie het was. Evie! De jongste dochter van Mark.

“Evie! Wat deed je nou?”
“Ik viel!”
“Ja dat zag ik. Waar zijn je pappa en mamma?”
“Weet ik niet. Ik wil naar mamma toe.”

Het leek erop alsof niemand had gezien wat er was gebeurd. Ik zette haar op mijn schouders en ging op zoek naar haar ouders. En daar zaten Mark en Josien dan. Het leek alsof ze totaal niet hadden gezien wat er was gebeurd. Mark was verdiept in een boek en Josien zat op haar telefoon. 

'Valt ze u lastig?'

“Misschien moeten jullie beter op jullie dochter letten”, zei ik scherp. “Ze was bijna verdronken.”
“Hé,” zei Mark verbaasd. “Waar kom jij nou ineens vandaan? En Evie verdrinkt helemaal niet. Ze is bang voor water.”
Maar de reactie van Josien was helemaal stuitend. “Wat doe jij met mijn kind, slet?” Ze gilde bijna. “Wat doe je sowieso hier? Laat mijn man en mijn gezin toch een keer met rust!”

Ik was totaal verbouwereerd. Ik had net haar kind gered van een wisse dood en kreeg vervolgens een scheldkanonnade over me heen. Lekker was dat. Op dat moment kwam Juan, mijn nieuwe baas, op het tumult af en vroeg wat er aan de hand was. “Valt ze u lastig?”

“Jazeker”, zei Josien. “Ik wil haar hier niet hebben. Dit is een hele nare en onbetrouwbare vrouw. U kunt kiezen: of u verwijdert haar uit dit hotel of wij gaan zelf weg. Toch, Mark?”

Ik keek naar Mark. Wat zou hij gaan zeggen?   

Wil je als eerste op de hoogte zijn van een nieuwe aflevering van Dagboek van een Minnares via WhatsApp?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

Zet het nummer 06-13651435 in je contacten

Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer

NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding

Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!

Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek van Dagboek van een minnares. Hier lees je alles wat je moet weten. 

Van de partners van VROUW