Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte/EyeEm Mobile GmbH
Dagboek van een minnares

Deel 147: Ik stuiterde van opwinding
Dit was mijn ultieme wraak!

Redactie VROUW

I

Ik probeerde me zo klein mogelijk te maken, zodat de mensen buiten me niet zouden zien, terwijl ik ondertussen het gesprek binnen zo goed mogelijk wilde volgen. Als ik naar beneden zou klimmen werd ik zeker opgemerkt, bovendien vond ik het risico te groot dat ik zou vallen. Dat zou ik wellicht niet overleven en de baby al zeker niet. Want dat ik zwanger was, wist ik inmiddels zo goed als zeker. 

“Hé liefje,” zei Mark tegen Josien en ik hoorde kusgeluiden. Huh? Gaven ze elkaar nou echt een kus? Ze hadden toch helemaal geen intimiteit meer met elkaar?
“Sorry, ik moet gaan,” zei Josien. “Ik kwam alleen even mijn telefoon halen. Blijf jij bij de meisjes?”
“Wat ga je doen dan?”
“O, nog even kletsen. Ik heb zulke leuke mensen ontmoet!”

Inwendig gniffelde ik. Zou ze voor de charmes van Manuel zijn gevallen? Ik hoopte het zo! Ik had hem gevraagd om haar te versieren en daar was ze vast gevoelig voor. 

Zodra Josien weg was, opende Mark de balkondeur en liet me binnen. “Sorry,” zei hij. “Ik wist even niet wat ik moest doen. Maar gelukkig is ze nu weer weg. Waar waren we gebleven?”

Hij legde mijn hand op zijn kruis en ik voelde inderdaad een behoorlijke verdikking in zijn broek. Ik rukte me los.
“Ik ben niet meer in de stemming, sorry.”
“Doe niet zo flauw. Ik wilde juist dat Josien niets zou merken. Ze had me heus niet besprongen hoor. Dat doet ze nooit.”
“Hm.” Ik had zin om nog even fijn door te mokken, maar wilde ook niet als een zeikwijf overkomen. Dat zou Mark zeker niet sexy vinden. Toch pakte ik mijn kleren en trok ze aan. Ik ging in een stoel zitten, een stukje van hem vandaan. 

“Ik moet je wat vertellen. Ik denk dat ik zwanger ben.”
Mark trok wit weg. “Zwanger? Van wie dan?”
“Van jou natuurlijk, van wie anders?”
“Nou ja, dat is toch niet zo’n gekke vraag? Je bent toch ook met die Leroy naar bed geweest?”

Dat klopte, maar die opmerking negeerde ik maar even. Ik had het maar één keer onveilig met Leroy gedaan, dus die kans was bijna nihil. “Het is van jou, dat weet ik zeker!”
“Ik snap er niets van. Je slikte toch de pil?”
“Allang niet meer. En het is toch niet alleen mijn verantwoordelijkheid? Je had ook een condoom kunnen gebruiken.” Toen werd Mark boos.
“Daar heb je gelijk in, maar je had ook kunnen zéggen dat je met de pil was gestopt. Nu voel ik me erin geluisd. Ik wil geen kinderen meer, het spijt me.”

Ik begon te huilen. Het was nu al twee jaar geleden dat ik een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had en dat mijn eileider plús het vruchtje was weggehaald. Ik was dus al verminderd vruchtbaar en ik werd er bovendien niet jonger op. “Ik wil geen abortus, echt niet. Ik houd de baby. Dan voed ik hem of haar wel in mijn eentje op. Dat kan ik best.”

Mark sloeg zijn armen om me heen.
“Lieverd, ik reageerde wat kort door de bocht. Over een jaar of twee, als de meisjes wat groter zijn, dan kan ik bij Josien weg. Dan kunnen we een baby nemen. Maar nu is het gewoon nog niet het juiste moment.”
“Een baby neem je niet, een baby kríjg je!” Ik schreeuwde bijna.
“Ssst, straks worden de meisjes wakker,” siste hij. “Laura, je hebt helemaal geen mogelijkheden om een kind op te voeden. Een piepklein huis, een onzekere baan… over twee jaar staan de zaken er heel anders voor. Je gunt je kind toch een vader én een moeder? En een eigen kamertje?”

Ik zweeg. Mark had natuurlijk gelijk. Mijn tweekamerappartement was veel te klein voor een alleenstaande moeder. Bovendien wist ik ook niet zeker of ik wel een kind in mijn eentje wilde. Maar ik had natuurlijk iets heel anders willen horen. Als Mark en ik samen een gezinnetje gingen stichten, waarom dan niet nu?!

Hij kuste me. “Laura, ik houd van je. En ik wil er altijd voor je zijn. Ik ga met je mee naar de abortuskliniek. En als het nodig is, betaal ik alle kosten die erbij komen kijken…”
“Vertel je het ook aan Josien? Dat je een andere vrouw zwanger hebt gemaakt?”
Mark zuchtte. “Maak het nu niet moeilijker voor jezelf dan het al is. Ik had ook kunnen zeggen dat ik er helemaal niets mee te maken wilde hebben. Ik wil je juist helpen. Gun dat ons nou.”
Ik stond op. “Ik weet het niet, Mark, ik moet erover nadenken. Ik ga naar bed. Ik spreek je morgen wel weer.”

Buiten ademde ik diep de frisse lucht in. Wat had ’ie nou allemaal gezegd? Dat ik mijn ongeboren kind moest laten weghalen? En wat zouden de gevolgen zijn als ik dat zou weigeren? Het was al heel laat. Ik moest de volgende dag werken, maar ik was veel te emotioneel om te kunnen slapen. Misschien kon ik beter een wandelingetje over het strand gaan maken. 

Ik trok mijn schoenen uit en liep het strand op. Blijkbaar was ik niet de enige die op dit idee was gekomen, want verderop lag een stelletje heel heftig te tongzoenen. Ik liep wat dichterbij. Zag ik het nou goed? Volgens mij kende ik die mensen! En inderdaad, Manuel had zijn tong diep in de keel van Josien gestoken. Ik stuiterde van opwinding. Geweldig! Dit was mijn ultieme wraak. Nu nog even bedenken hoe ik het zou gaan aanpakken…

Wil je als eerste op de hoogte zijn van een nieuwe aflevering van Dagboek van een Minnares?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

Zet het nummer 0613651435 in je contacten

Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer

NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding

Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!

Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek van Dagboek van een minnares. Hier lees je alles wat je moet weten!

 

 

  

Van de partners van VROUW