Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dagboek van een minnares

Deel 149: Mark is woest
Ik laat die baby gewoon komen!

Redactie VROUW

S

Shit, shit, waar kwam dat bloed vandaan? Was ik dan toch ongesteld geworden? En was het dan vier weken geleden óók een gewone menstruatie? Waarschijnlijk wel. Jemig, hoe had ik mezelf zo voor de gek kunnen houden. Zou ik nu aan Mark moeten opbiechten dat ik waarschijnlijk helemaal niet zwanger was? Hij zou wel opgelucht zijn. Maar misschien zou hij dan ook wel die mooie, dure ring terug willen hebben. Die had hij tenslotte toch een beetje als goedmakertje voor me gekocht…

Ik zeg nog maar even niks, besloot ik. Als ervaren minnares wist ik dat ik iedere dag van de maand klaar moest zijn voor seks en zorgde ik dat ik altijd in shape, gelakt en gladgeschoren was. Natuurlijk was ik nóóit ongesteld, ik was zijn vrouw tenslotte niet. Dit soort ongemakken verhulde ik dankzij een sponsachtige tampon zonder touwtje, waardoor je gewoon seks kunt hebben tijdens je menstruatie. 

En dus hadden we gewoon seks met alles erop en eraan. Eigenlijk stond mijn hoofd er niet naar, maar toen hij me begon te zoenen en te strelen, kreeg ik toch zin. Het werd een lange, lekkere vrijpartij, zonder al te veel kunst- en vliegwerk. Ik genoot met volle teugen, tot we klaar waren en Mark wéér over die abortus begon. 

“Wanneer ga je naar je huisarts?” 
“Eh, ergens deze week?”
“Wacht nou niet te lang. Straks is het te laat. Waarom ga je niet gewoon morgenochtend? Ik kan met je mee, als je wilt.”
Ik schrok. Mijn huisarts zou ongetwijfeld ter plekke een zwangerschapstest doen en dan kwam meteen alles uit.
“Morgen is mijn eerste werkdag na de vakantie. Frank is vast niet blij als ik meteen te laat kom. Ik beloof dat ik morgen een afspraak maak. En ik ga gewoon alleen.” 

Mark zeurde door en begon weer met zijn betoog dat ik niet alleen voor een kind kon zorgen. Ik ergerde me ineens dood aan hem.
“Joh, je lijkt Alexander Pechtold wel. Ik las in de Privé dat hij ook zijn vriendin tot een abortus heeft gedwongen. Dat heeft haar heel ongelukkig gemaakt, wil je dat?”
Toen werd hij boos. “Als je die baby laat komen, word ik zéker ongelukkig,” brieste hij.
“Het gaat alleen om jou in deze relatie hè?” Ik begon ook te schreeuwen. “Je vindt het wel gemakkelijk, een vrouw én een minnares. Maar als er iets gebeurt wat je niet zint, krijg je het benauwd. Nou, ik laat die baby gewoon komen. Ik voed hem of haar wel alleen op!” 

Mark trok wit weg, stond op en trok zijn kleren aan. “Goed, dan ga ik nu. Ik hoor het wel als je je hebt bedacht.”
“En anders?”
“Dan moet ik goed nadenken wat ik nu verder wil. Doei!” En met die woorden stond hij op en denderde de trap af.
“Ik, ik, ik!” Maar of hij me nog hoorde, wist ik niet.

Ik viel pas tegen de ochtend in slaap en kwam dus alsnog te laat op mijn werk. Gelukkig deed Frank daar nooit moeilijk over. Groot was dus de schrik toen er op de plek van Eline ineens een broodmagere vrouw met heel kort stekeltjeshaar bleek te zitten die nogal geïrriteerd naar me keek.
“Ben jij Laura? Ik zit al een uur op je te wachten.”
“Eh ja. En wie ben jij?”
“Ik ben Sophie, de opvolgster van Eline. Jij bent toch de secretaresse? Ik vind dat jij er ’s morgens als eerste hoort te zijn. En nu wil ik graag koffie. Zwart met een zoetje.”

Ik opende mijn mond en deed hem weer dicht. Ik haalde koffie uit de automaat en bedwong de neiging om er in te spugen. Wie dacht ze wel dat ik was? Haar slavin? 
“Ik wil dat je eerst de mailbox bijwerkt, want we lopen nogal achter. En we hebben sinds vandaag een nieuwe stagiaire, die moet worden ingewerkt. Vanavond is er een première en ik wil dat je daar één van onze Talenten naartoe begeleidt. Die mag je om zeven uur ophalen met de taxi. Regel je zelf je haar en make-up?” 

Chagrijnig opende ik de mailbox. Wat een tang! Gelukkig liet ze me de rest van de dag met rust en mocht ik om drie uur weg om me mooi te maken voor die avond. Thuis trok ik het zwarte glitterjurkje uit de kast om vervolgens te ontdekken dat ik de rits met geen mogelijkheid meer dicht kreeg. Was ik dan echt zoveel aangekomen?  

Ik pakte een lange strandjurk die ik in Spanje had gekocht. Die moest maar als galajurk dienen. Ik bekeek mezelf in de spiegel. Het voordeel was dat ik ook grotere borsten had gekregen. Ik maakte een foto van mezelf en stuurde die naar Mark. Eigenlijk zag ik er best sexy uit, vond ik zelf. Maar toch wilde ik die overtollige kilo’s weer kwijt. Dus aan de slag!

En dus stond ik op de premièreparty met Martijn van de Story te praten met een glas water in mijn hand. Die trok zijn wenkbrauwen op. “Drink je Spa? Je bent toch niet zwanger?”
“Huh, nee natuurlijk niet,” zei ik. “Ik ben op dieet.”
Martijn trok zijn wenkbrauwen op. “Ik geloof er niks van. Je tieten zijn ook veel dikker. Is de baby van Leroy?”

“Doe even normaal man,” snauwde ik en liep weg. Het feestje had nu wel lang genoeg geduurd. Ik keek voor de honderdste keer op mijn telefoon. Mark had nog steeds niet gereageerd. Ik belde hem, maar hij nam niet op. Ik belde nog eens en kreeg meteen zijn voicemail. Hm, het leek wel alsof hij me gewoon wegdrukte.

Toen had ik er genoeg van. Dit was een mooi moment om hem het filmpje van Josien te sturen die een andere man aan het aflebberen was. Ik drukte op ‘verzenden’ en wachtte af. Nu moest hij toch wel reageren? 

Als eerste een seintje als er een nieuwe aflevering van Dagboek van een Minnares online staat?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

Zet het nummer 06-13651435 in je contacten

Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer

NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding

Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!

Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek van Dagboek van een minnares. Hier lees je alles wat je moet weten.