Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte
Dagboek van een minnares

Deel 151: Lieve Laura,
Wil je álsjeblieft met mij...

Redactie VROUW

W

“Wat heb je met mijn ring gedaan?” Mark keek me verwachtingsvol aan. Moest ik zeggen dat ik zijn dure ring had verpatst? Dat durfde ik niet. Ik kroop tegen hem aan. “Ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws. Wat wil je het eerst horen?” “Doe dan maar eerst het goede nieuws.” “Oké. Ik ben niet zwanger.”

De opluchting straalde van zijn gezicht af. “Zó. Dat is zeker goed nieuws. Maar laten we voorkomen dat het niet nog eens gebeurt. Ben je weer aan de pil?” Ik twijfelde of ik moest liegen.

Aan de andere kant durfde ik niet het risico te lopen ongepland zwanger te raken of nog eens in de rats te zitten. “Nee, daar heb ik eigenlijk geen zin in. Ik word er zo dik van.”

“Dik? Je bent hartstikke dun! Maar goed, ik denk er nu serieus over om binnenkort onder het mes te gaan, dan zijn we van alles af. Heb je nog condooms in huis?” Die had ik, van Leroy nog notabene. Ik besloot niks te zeggen over zijn sterilisatieplannen.

Hopelijk vond hij het toch te eng om in zijn ballen te laten snijden. “En wat is het slechte nieuws?” Shit. “Ik ben je ring kwijt. Ik denk dat ik hem op de sportschool heb afgedaan en hem in de kleedkamer heb laten liggen. En nu is ie weg.”

“Dat méén je niet. Heb je die peperdure ring meegenomen naar de sportschool? Jezus, hoe dom kun je zijn! Heb je aangifte gedaan?” Ik schudde mijn hoofd. “Dat heeft toch geen zin. Maar laten we gewoon afspreken dat dit mijn verjaardagscadeau is, goed? Dan heb ik dat alvast gehad.”

“Laten we samen aangifte doen dan. Ik kom vrijdagmiddag bij je langs en dan gaan we eerst verhaal halen bij de sportschool en dan naar de politie.”
“Vrijdagmiddag? Dan moet ik werken. Ik heb geen vrije dagen meer.”
“Dan verzin je maar wat. Die ring moet terug.” Hij keek op zijn horloge. “Ik moet gaan. Josien wacht op me.” Tuurlijk. Het vrouwtje riep.
Met moed der wanhoop belde ik mijn moeder maar weer. “Mam, kan ik alsjeblieft geld van je lenen? Je krijgt het zo snel mogelijk terug.” Maar mijn moeder klonk vastbesloten. “Henk en ik hebben afgesproken dat we dit niet meer doen.” 

“Maar mam, Henk heeft toch niks over jou en je geld te zeggen?” Mijn moeder lachte geheimzinnig. Nu misschien nog niet, maar binnenkort wel. Want ik heb een heel leuk nieuwtje: Henk en ik gaan trouwen!”
Ik schrok. Mijn moeder en Henk kenden elkaar pas een paar maanden en dan nu al zo’n grote stap? “Maar mam, papa is nog maar net dood!”
“Dat weet ik liefje, maar hij zou graag willen dat ik verderging met mijn leven.” “Waar leeft Henk dan van? Ik weet niet eens wat hij doet!
“Henk heeft een eigen klusbedrijf, maar momenteel heeft hij niet zoveel werk helaas. Hij heeft een moeilijke rug.”

Ja natuurlijk. Een moeilijke rug. Gewoon een klaploper die een rijk vrouwtje ontmoet en denkt dat ie dan nooit meer hoeft te werken. En ondertussen zet ie haar kinderen buitenspel. Ik hing op, belde mijn zus en deed het hele verhaal. Zij maakte zich ook zorgen over Henk en beloofde dat ze met mamma zou gaan praten. Bovendien wilde zij mij wel wat geld lenen, zodat ik de ring terug kon kopen. Maar dat liep anders.

“Dat wordt dan 2250 euro,” zei de man van het goudwisselkantoor. “Zoveel?! Ik heb er 850 voor betaald!”
“Jammer dan, mevrouwtje. Dat is het verschil tussen het inkoopbedrag en het verkoopbedrag.” Moedeloos sjokte ik weg. Ik stortte het geld meteen terug naar mijn zus, zodat ik het niet per ongeluk aan de verkeerde dingen zou uitgeven. Misschien moest ik alles maar gewoon aan Mark opbiechten.

Op vrijdagmiddag meldde ik me ziek bij Sophie, die me argwanend aankeek. “Wat heb je dan?”
“Buikgriep, denk ik. Ik heb last van krampen en ben misselijk. Vind je het goed als ik naar huis ga?”
“Nou, dat moet dan maar. Sterkte.” Ik racete naar de supermarkt om lekkere hapjes en drankjes te halen voor Mark die even later kwam. Hij keek verbaasd naar de overvolle salontafel. 

“Moesten we niet weg?”
“Straks.” Ik zuchtte. “Zullen we een spelletje doen? Doen, durf of waarheid. Ik begin met waarheid.”
“Gaat het over die ring?”
“Ja. Ik heb hem verkocht om de huur te kunnen betalen. En nu wil het wisselkantoor er 3 keer zoveel geld voor hebben.” Mark keek of hij niet wist of hij moest lachen of boos worden. “Waarom heb je dat niet eerder verteld?”
“Dat durfde ik niet. Nu mag jij.” 

“Waarheid.”
“Oké. Wat is je liefste wens?”
“Nu? Heel eerlijk?”
“Ja. Josien verlaten en met mij verdergaan?”
“Dat is een lange termijnwens. Op korte termijn…”
“Wat?” 

“Als jij durf zegt, zeg ik waarheid.”
“Hm, spannend. Wat moet ik durven?”
“Lieve Laura.” Mark slikte en even borrelde de hoop in me op dat hij voor me zou knielen en me ten huwelijk zou vragen. “Lieve Laura. Wil je alsjeblieft met me… en dan hebben we het nooit meer over die ring. Dat beloof ik.”
“Ja?”
“Wil je met me… want dat wil ik echt héél graag… wil je met me… een keertje naar een Parenclub gaan?” 

Als eerste een seintje als er een nieuwe aflevering van Dagboek van een Minnares online staat?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

Zet het nummer 06-13651435 in je contacten

Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer

NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding

Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!

Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek van Dagboek van een minnares. Hier lees je alles wat je moet weten.