Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse hoogte - eyeEm Mobile GmbH
Dagboek van een minnares

Deel 156: Mark belde ’s nachts
met slecht nieuws...

Redactie VROUW

B

“Bruidsmeisje? Daar ben ik een beetje oud voor hoor,” zei ik snibbig tegen mijn moeder. “Is het niet leuker als je aan je kleinkinderen vraagt of ze je sleep willen vasthouden?” Ik moest er niet aan denken dat ik in een kort jurkje achter mijn moeder en Henk zou moeten aanlopen en bloemetjes moest strooien. Ik was tenslotte geen vijf meer.

“Nou, Henk en ik hebben besloten dat we alleen volwassenen op de bruiloft willen. Henk heeft natuurlijk zelf geen kinderen of kleinkinderen en we zijn bang dat ze de ceremonie verstoren,” zei mijn moeder. 
“En wat vindt Frederique daarvan? Die laat haar kinderen dan gewoon thuis?”
“Frederique begrijpt dat we het klein willen houden en is gewoon blij voor ons,” zei mijn moeder rustig. “Sterker nog: ze zal samen met een goede vriendin van Henk getuige van ons huwelijk zijn.”

Toen ging de bel en moest ik de deur opendoen. Ik zette mijn vrolijkste gezicht op, maar inwendig kookte ik van woede. Frederique zou getuige zijn! En ik werd afgescheept met de rol van bruidsmeisje. En wie was die vriendin dan? Die vrouw met wie hij in de parenclub was? Ze bekeken het maar, ik ging echt niet meedoen aan die poppenkast.

Een uurtje later stond ik met mijn moeder in de keuken. “Mam, ik maak me oprecht zorgen over Henk,” zei ik. Je kent hem nog maar zo kort, je weet bijna niets van hem. En dan nu al trouwen? Waarom wacht je niet gewoon nog een paar jaar?”
Mijn moeder reageerde als door een wesp gestoken. “Denk nou eens een keer niet alleen aan jezelf, maar wees gewoon blij voor me. Ik ben heel happy met die man!” 

Ik zweeg. Ik kon moeilijk zeggen dat die man me had afgekocht met 10.000 euro en dat ik nu wel moest meegaan met hun plannen. Gelukkig stond de bruiloft pas voor het voorjaar gepland en had ik nog even de tijd om er aan te wennen.
Hopelijk viel Henk voor die tijd vanzelf door de mand. De rest van de middag ontweek ik ze zoveel mogelijk en toen Henk naar me knipoogde, zond ik hem een vuile blik. Vervolgens wees hij naar mijn ring. Bah. Ik haatte die man!

Toen Frederique kwam, vroeg ik wat zij ervan vond, maar zij zei dat ik niet moest zeuren. “Ik ben nu eenmaal de oudste, dus natuurlijk vraagt ze mij als getuige,” zei ze. “En ik snap ook dat ze er geen kleine kinderen bij willen. Die hebben er zelf ook niks aan. Gun mamma nou gewoon haar geluk! Henk is een heel aardige vent.” 
Ik zweeg en schonk mezelf nog maar eens een groot glas wijn in. 

Uiteindelijk werd het toch nog een leuk feestje, al was ik me er wel van bewust dat ik nu bijna 32 was en nog steeds als single te boek stond. Ik was nog steeds kinderloos, woonde alleen en mijn droomman was nog steeds getrouwd. Want hoewel ik Mark natuurlijk wel had uitgenodigd, kon hij op zondagmiddag natuurlijk niet weg bij zijn vrouw en kinderen. 

Op dinsdagavond klokslag 12 uur ’s nachts belde hij. “Gefeliciteerd schatje. Ik wens je een fantastisch nieuw jaar toe.”
“Wat lief dat je belt! Ik heb morgen in een nieuw veelbelovend restaurant gereserveerd. In Oost, dus je kan op de fiets, haha.” Volgens mij hád Mark niet eens een fiets. Hij was de auto niet uit te slaan.
“Nou, daar belde ik eigenlijk over. Ik kan morgen niet.”
“Je kan morgen niet? Hoezo?”
“Er is een ouderavond speciaal voor de ouders van de bovenbouw. Isa zit nu in groep 6, dus ik moet daarheen.”

“Hoe laat is dat dan?”
“Het begint om 7 uur. Maar we hebben afgesproken om daarna nog met een paar mensen te gaan borrelen. Sorry lieverd. Zullen we dan donderdag afspreken?”
“Nee! Donderdag ben ik niet meer jarig. Josien kan toch wel in haar eentje naar die stomme ouderavond?”

Mark zuchtte. “Nee, Laura, dat kan niet. Je wist toch waar je aan begon toen je met mij een relatie kreeg? Mijn gezin gaat nu eenmaal altijd voor. Maar vertel eens: wat heb je aan?”
“Wat ik aanheb? Een oud T-shirt, een joggingbroek en sokken.”
“Sexy hoor. Als je die kleren nou eens uittrekt en mij een selfie stuurt? Dan doen we gewoon alsof ik bij je ben. Ik streel nu je borsten… ” 

Maar mijn hoofd stond helemaal niet naar surrogaat telefoonseks. Bij iedereen kwam ik op de tweede plaats. Mijn moeder wilde liever mijn zus als getuige dan en mijn minnaar koos zelfs op mijn verjaardag voor zijn vrouw. 
“Als je morgen niet komt, maak ik het uit,” dreigde ik.
“Dat doe je toch niet.”
“Echt wel. Ik ben er klaar mee.”
“Prima,” zei Mark. “Bedankt voor alles.” En toen hing hij op. 

Poeh. Zou hij dit nu echt menen? Of was het gewoon een idee om mij onder druk te zetten? Ik wist in elk geval zeker dat ik mijn verjaardag niet in mijn eentje ging vieren. Ik scrolde door mijn telefoon. Welke ex zou ik eens uitnodigen voor een héél spannende en vooral heel sexy verjaardagsdate?

ALS EERSTE EEN SEINTJE ALS ER EEN NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES ONLINE STAAT?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

Zet het nummer 06-13651435 in je contacten

Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer

NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding

Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!

Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek van Dagboek van een minnares. Hier lees je alles wat je moet weten.