Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: EyeEm Mobile GmbH
Dagboek van een minnares

Deel 161: O nee, uitgerekend nu
stond Javier voor de deur!

Redactie VROUW

I

Ik kon er niet van slapen. Josien had mij gebeld met de vraag waar Mark zat, terwijl hij beweerde dat hij op zijn kinderen moest passen. Zou hij echt bij een andere vrouw zitten? En bij wie dan? Toch niet bij Sharon? Sharon was een ex-collega van ons die altijd achter Mark aanzat toen zij nog bij zijn bedrijf werkte en ik had het gevoel dat Mark dat wel leuk vond. 

Ik keek op de Facebookpagina van Sharon. Niks. Ik durfde Mark niet te bellen of te appen, omdat ik wist dat Josien bovenop zijn telefoon zou zitten. Aan de andere kant wilde ze me misschien ook alleen maar sarren. Ik moest dus gewoon afwachten. Ik begon maar alvast aan het Sinterklaasgedicht voor Henk. 
‘Jouw cadeautje is niet iets waar ik lang over dub,
Want jij gaat graag naar een club
Daar komen paren aan hun trekken
Of mag dit eigenlijk niet uitlekken?’

Ik vond mezelf héél grappig, maar zette toch mijn laptop uit. Ik zou later nog wel iets beters verzinnen. Hij zou wel een paar slippers van me krijgen, die dubbele boodschap kwam vast wel aan. Uiteindelijk viel ik in een onrustige slaap om een paar uur later als een zombie op mijn werk te verschijnen. Frank zeurde aan mijn hoofd over de pilot van de aflevering voor het datingprogramma dat we moesten opnemen en een presentatie voor Talpa waarin we wat van onze nieuwe talenten moesten laten zien. “Dinsdag moet het klaar zijn!”

Afpoeieren

Dinsdag. Dat was de dag nadat ik gehoord zou hebben of de knobbel in mijn borst goed- of kwaadaardig zou zijn. Eerst moest het nog maar eens maandag worden. Mark had aangegeven dat hij met me meewilde, maar Javier, de leuke eigenaar van het tapasrestaurant wilde ook al mee. Hoe zou ik hem kunnen afpoeieren zonder hem te kwetsen? 

Eerst appte ik Mark. ‘Hoe was het gisteravond?’
‘Gewoon. Ik heb voetbal gekeken.’
‘Josien heeft me gebeld.’
‘Waaaaattttt?’
‘Ja. Ze vroeg zich af waar je was. Maar zij was toch weg?’
‘Ze was vroeg thuis en ik had iets op mijn werk laten liggen. Ik was mijn telefoon vergeten en toen kreeg ik pech met de auto.’

Hm. Het kwam er allemaal nét iets te vlot uit. Maar ik besloot hem het voordeel van de twijfel te gunnen. 
‘Ga je maandag nog met me mee naar het ziekenhuis?’
‘Tuurlijk liefje. Hoe laat moet je er zijn?’
‘Half 5.’
‘Dat is een mooie tijd. Gaan we daarna een hapje eten. Op de goede afloop.’

Ik liet niks aan Javier horen, in de hoop dat hij het zou vergeten. Maar hij stuurde me op zondagavond een Facebookbericht via Messenger.
‘Hoe laat moet je morgen in het ziekenhuis zijn?’
‘Half 5. Maar Fleur gaat met me mee.’
‘Oh. Oké. Zal ik daarna voor je koken?’
‘Nee, ik ga daarna met Fleur eten.’

Schuldig

Hij zei niks meer en ik voelde me schuldig dat ik zo tegen hem aan het liegen was dat ik vroeg of hij soms boos was.
‘Nee, ik ben niet boos. Je bent me ook niets verschuldigd natuurlijk. Ik bedoel, we hebben niks tenslotte.’
‘Maar?’
‘Maar ik vind je wel leuk. Grappig. Sexy. En ik denk veel aan je.’
‘Hm. Wat denk je dan?’
‘Wat ik denk? Dat ik je nu wel met jezelf zou willen zien spelen.

Onwillekeurig voelde ik weer kriebels in mijn buik. Maar ik vond het allemaal veel te verwarrend. Morgen zou ik horen of ik kanker zou hebben of niet. Morgen zou ik Mark ook weer zien. Ik had ook geen zin om Javier valse hoop te geven. En dus logde ik zonder nog iets te zeggen weer uit.

Chagrijnig

Vanuit mijn werk fietste ik met kloppend hart naar het ziekenhuis. Mark was nog nergens te bekennen. Ik belde en appte hem, maar hij reageerde niet. Shit. Hij zou toch niet te laat zijn? En toen werd ik binnengeroepen. Ik was zó chagrijnig dat Mark er niet was, dat ik niet eens op het breed lachende gezicht van de arts lette. “Mooi nieuws,” zei ze. “Alles is goed. Ik wil wel over een jaar weer een mammografie laten maken, maar het lijkt volkomen goedaardig.” Ik wilde haar wel knuffelen van opluchting, maar volstond met haar uitvoerig te bedanken. En Mark kwam net aanlopen toen ik het ziekenhuis verliet.

“Lul,” zei ik. “Je bent te laat.” 
Hij keek deemoedig. “Je hebt gelijk. Wat zei de dokter?”
“Alles is goed!”
“Yeah.” Hij trok me mee naar zijn auto. “We gaan champagne drinken!”

Hilton

We dronken champagne in het Hilton en bestelden er allemaal hapjes bij, die Mark aan me voerde. Dronken van de champagne en van verliefdheid hing ik tegen hem aan, maar hij duwde me zachtjes terug. 
“O nee, dat mag natuurlijk niet van Josien,” zei ik knorrig. “Wanneer kies je nou eens voor mij?”
“Verpest het nou niet,” zei Mark. “Laten we naar jouw huis gaan, dan kan niemand ons storen.”

Stoute borst

En dus reden we naar mijn huis, waar we ons pijlsnel van onze kleding ontdeden. “Je bent zo prachtig,” zei Mark. “En welke is nou de stoute borst?” Giechelend wees ik naar rechts. Hij kuste mijn borst en zoog hard op mijn tepel. “Je hebt me aan het schrikken gemaakt,” zei hij tegen de borst. Vervolgens ging hij naar mijn andere borst. Hij kuste mijn buik, en ging steeds lager en lager tot zijn hoofd tussen mijn benen verdween.

En toen ging de bel. En nog eens. 
Mark keek op. “Moet je niet opendoen? Het is blijkbaar dringend.”
Maar dat wilde ik niet. Ik wist namelijk precies wie er aanbelde. Overal brandde licht, Javier wist dat ik thuis was. Shit, hoe redde ik me hier nu weer uit? 

ALS EERSTE EEN SEINTJE ALS ER EEN NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES ONLINE STAAT?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

Zet het nummer 06-13651435 in je contacten

Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer

NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding

Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!

Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek van Dagboek van een minnares. Hier lees je alles wat je moet weten.