Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: EyeEm Mobile GmbH
Dagboek van een minnares

Deel 162: Waarom zei een stemmetje in mijn hoofd
dat ik nu aan het vreemdgaan was?

Redactie VROUW

U

Uiteindelijk heb ik gewoon niet opengedaan. Ik hoopte dat degene die had aangebeld vanzelf zou weglopen en dat gebeurde gelukkig ook. Dus konden Mark en ik gewoon afmaken waar we mee bezig waren. Ik moest op mijn tong bijten om niet te vragen wat hij met de feestdagen zou doen. Maar ik wist toch al dat ik met kerst alleen zou zitten, dus waarom zou ik mezelf zo pijnigen?

Ondertussen dacht ik vaak aan Javier. Hij vond me duidelijk leuk en ik hem ook, maar hij was bedrogen door zijn ex en zolang ik nog met Mark omging, kon ik hem geen valse hoop geven. En Mark loslaten kon en wilde ik ook niet…

En toen werd het 5 december. Ik was zo druk geweest met cadeautjes en gedichten dat ik helemaal niet meer aan de presentatie van onze nieuwe talenten had gedacht die ik die ochtend moest geven. Ik had als surprise een grote slipper gemaakt en een paar Adidasslippers gekocht.

Als een gek printte ik de gedichten uit, plakte ze op de cadeaus, propte ze in een rugzak en fietste naar mijn werk. Gelukkig was er een kant-en-klaar filmpje met de kandidaten, dat ik alleen maar op mijn laptop hoefde te zetten. 

Ik voorzag de mensen van Talpa van koffie en thee en zette de presentatie klaar. Ik begon met het filmpje en vroeg toen of er nog vragen waren. Frank knikte goedkeurend. En toen ging het mis. Facebook Messenger stond nog open!

Een berichtje van Javier. ‘Hoe gaat het? Lang niet gesproken!’
Maar het berichtje wat daarboven stond, popte ook op. ‘Wat ik denk? Dat ik je nu wel met jezelf zou willen zien spelen’. 
Mijn hart stond stil. Ik keek om me heen. De vrouw trok haar wenkbrauwen op, de man verbeet zijn lach. Frank keek woedend. Ik zette gauw mijn laptop uit, maar het was te laat. “Je kunt wel gaan,” zei Frank toen en ik snelde de kamer uit. 

Beoordelingsgesprekken

“Waar zit je met je hoofd?” Hij plantte zijn handen in zijn zij en keek me verontwaardigd aan toen het stel weg was. Ik putte mezelf uit in excuses, maar die maakten niet veel indruk. “Begin volgend jaar zijn de beoordelingsgesprekken. Ik zou nog maar even goed je best doen als ik jou was. Ik wilde je vragen om de uitnodigingen voor ons kerstdiner te verzorgen, maar dat doe ik nu zelf wel. Straks gaat er weer iets mis. Ik hoop dat je de pilot voor de datingshow wel goed doet. Heb je al twee vrienden gevonden die je adviseren welke man je moet kiezen?

“Eh, een vriendin en mijn zus, is dat ook goed?” O ja, dat was waar ook. Ik moest geblinddoekt met tien onbekende mannen zoenen. Daar had ik echt geen zin in, maar ik durfde nu niet te weigeren.
“Nee, een man en een vrouw. Nou, dan doe ik wel alsof ik een vriend van je ben. O en jij bent natuurlijk ook welkom op dat kerstdiner. Je mag iemand meenemen.”

Toen deze afschuwelijke dag eindelijk voorbij was, fietste ik pijlsnel naar het station en kwam ik toch als laatste bij mijn moeder waar het feest al in volle gang was. Ik pakte snel een kop soep en een stuk marsepein en toen mocht mijn neefje eindelijk een pakje uitzoeken. Hij was niet meer te houden van opwinding en danste op en neer. Als eerste pakte hij mijn surprise voor Henk.

Grap

“Wat leuk,” zei Henk. “Een surprise met een gedicht!” En toen begon hij te lezen. ‘Jouw cadeautje is niet iets waar ik lang over dub, want jij gaat graag naar een club…’,  begon hij en toen liet hij het gedicht zakken. Over zijn bril heen keek hij me aan. “Moet dit een grap voorstellen?” “Nee, eh, ja,” stotterde ik. Shit. Ik had het verkeerde gedicht uitgeprint! “Dit lijkt me niet geschikt voor jonge kinderen,” zei hij, propte het stuk papier in zijn broekzak en pakte zijn cadeautje uit. “Maar met deze mooie slippers ben ik wel heel blij!” Vervolgens pakte hij een pakje voor mijn neefje en was de storm weer geluwd.

Toen we even gingen pauzeren, sleurde mijn zus me mee naar de keuken. “Waar ben jij mee bezig,” siste ze. “Wou je nou echt het Sinterklaasfeest voor mijn kinderen verpesten? Kon je je niet voor één keertje inhouden?” Even overwoog ik om haar alles te vertellen. Dat ik Henk had gezien in een parenclub met een andere vrouw en dat hij mijn moeder dus bedroog. Maar dan moest ik ook opbiechten dat ik geld van hem had aangenomen en dat wilde ik niet. Dus ik zweeg. “Sorry,” mompelde ik toen.

Medelijden

Maar hoewel mijn moeder deed alsof er niets aan de hand was, vluchtte ik, zodra alle cadeautjes waren uitgepakt, naar huis. In de trein dacht ik aan Mark. Die zou nu waarschijnlijk zijn vrouw en kinderen paaien met leuke cadeautjes, terwijl ik niks kreeg. Ik had ontzettend veel medelijden met mezelf. En dus stuurde ik Javier toch maar een berichtje.
‘Had je een leuke avond?’

‘Ik moest werken,’ schreef hij meteen terug. ‘Maar er kwam bijna niemand.
Dus heb ik de zaak maar vroeg dichtgegooid. En jij?’

‘Ik had een kloteavond. Eigenlijk was deze hele dag verschrikkelijk,’ zei ik.
‘Zal ik naar je toekomen?’
Ach, waarom niet. Ik had toch niks te verliezen.
‘Kom maar over een uurtje. Dan ben ik zeker thuis.’

Vreemdgaan

En dus zaten we even later samen op de bank. Hij opende zijn armen en ik nestelde me erin. Onze lippen vonden elkaar in een van de lekkerste zoenen die ik ooit in mijn leven had gehad. Ik vergat de wereld om me heen. Bijna. Want waarom zei een irritant stemmetje in mijn achterhoofd dat ik nu aan het vreemdgaan was?!

ALS EERSTE EEN SEINTJE ALS ER EEN NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES ONLINE STAAT?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 06-13651435 in je contacten
  • Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer
  • Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Er is nu een serie en een boek van Dagboek van een minnares. Hier lees je alles wat je moet weten.