Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Paul Bradbury
Dagboek van een minnares

Deel 165: Wat een gluiperd
was het toch...

Redactie VROUW

S

Snel trok ik mijn kleren recht en deed de wc-deur open. Gelukkig was het Frank maar. Hij keek niet bepaald blij. “Moesten jullie nu echt mijn kerstfeestje uitkiezen om met elkaar te gaan vozen?” Mark keek beschaamd naar de grond en ik tuurde over zijn schouder hoe het met Javier ging. Gelukkig die zat gewoon lekker te kletsen. Hopelijk had hij niks gemerkt van mijn escapades.

Helaas had Josien wél alles gezien, zei Frank. “Josien is naar huis,” zei hij tegen Mark. “Als je mijn broer niet was, had ik haar geadviseerd om de scheiding aan te vragen en je helemaal kaal te plukken. Besef je niet hoe vernederd dit voor haar is?”

Maar dat accepteerde Mark niet. “Misschien besef jíj niet hoe vernederend het is als je vrouw je voortdurend afwijst in bed. Ik mag haar met geen vinger aanraken. Dus het is haar eigen schuld dat ik het buiten de deur zoek!” Vervolgens pakte hij zijn jas, gaf mij een aai over mijn hoofd en vertrok.

Grote liefde

Ik bleef een beetje onthutst achter. Wat zou hij hier nou mee bedoelen? Dat hij alleen seks met mij had omdat zijn eigen vrouw geen seks met hem wilde? Er was toch wel wat meer tussen ons dan dat? Mark was mijn grote liefde en hij had ook tegen mij gezegd dat hij van me hield. Hoewel… dat was al een hele tijd geleden.

Ik liep naar Javier toe. “Zullen we zo gaan? Ik ben moe.”
Javier stond meteen op en hielp me met het aantrekken van mijn jas. “Zullen we een taxi bellen?”
“Ik neem wel een Uber,” zei ik. “Ik val om van de slaap.” Ik hoopte niet dat Javier zou verwachten dat we bij elkaar zouden slapen, want daar was ik totaal niet voor in de stemming.

Kerstdiner

Hij keek wat teleurgesteld, maar vermande zich toen. “Op eerste kerstdag ben ik dicht. Zal ik dan met je meegaan naar je ouders? En kom je dan op tweede kerstdag naar het restaurant?
Mijn moeder is daar ook.”
Ik stemde toe. Waarom ook niet. Mark moest natuurlijk met kerst bij zijn gezinnetje zijn. Tenzij Josien hem er nu uitgooide, maar dat deed ze toch niet. Helaas. En mijn moeder zou het alleen maar leuk vinden als ik eindelijk eens een vriendje meenam naar het kerstdiner.

En dus reed ik op eerste kerstdag in de auto van Javier naar mijn ouderlijk huis. Ik had me voorgenomen om geen druppel te drinken, zodat ik geen ruzie zou gaan maken met Henk en niet uit de school zou klappen over het parenclub-bezoek.
Het werd een wat geforceerde avond. Mijn zus maakte een snerende opmerking over het feit dat ik een kant-en-klaar toetje had meegenomen. “Maar ik vind zo’n boomstam van ijs nu eenmaal het allerlekkerst,” verdedigde ik mezelf. 
“Ik ben kok,” glimlachte Javier. “Volgend jaar neem ik een zelfgemaakte flan mee.”

Vriendje

“Ik vind je vriend enig,” zei mijn moeder toen we even later in de keuken stonden. “Je moet hem beslist houden!”
“Wat fijn mam,” antwoordde ik oprecht. “Ik ben blij om dat te horen.”
“Dus het is helemaal voorbij met die getrouwde man?”

Gluiperd

Dat niet natuurlijk. Mark had me geappt dat hij enorm ruzie met Josien had gemaakt en dat we elkaar dus pas in het nieuwe jaar weer konden zien. Ik had daar wijselijk niet op gereageerd. 
“En hoe is het met jou? En met jullie trouwplannen?”
Mijn moeders gezicht betrok. “Frederique hamert erop dat we op huwelijkse voorwaarden moeten trouwen, maar Henk is het daar niet mee eens. Hij vindt dat ik hem dan niet genoeg vertrouw.”

Die Henk, wat een gluiperd was het toch. Ik verdacht hem ervan alleen achter mijn moeders geld aan te zitten. Gelukkig zat mijn zus er bovenop. Toen ik dat tegen haar zei, omhelsde ze me. “Het spijt me dat ik kritiek had op je toetje. Maar ik vind dat je wat beter je best had mogen doen. Aan de andere kant snap ik ook wel dat je geen tijd had. Je ligt natuurlijk de hele dag met die lekkere kok in bed!”

Ik durfde niet te zeggen dat Javier en ik nog niet verder waren gekomen dan zoenen. Misschien moesten we vanavond toch maar eens een stapje verder gaan. En dus legde ik in de auto mijn hand op zijn been en vroeg: “Jouw huis of het mijne?”
“Jij slaapt in jouw huis en ik in het mijne.”
“Huh?”
“Mijn moeder vond het moeilijk dat ik vanavond niet bij haar was. Dus ik heb beloofd dat ik samen met haar ga ontbijten. Sorry. Maar we maken het morgen goed, oké? En toen kuste hij me weer zo lekker. Hm. Dat beloofde wat!

Gratis

De volgende avond zat ik met zijn moeder en een aantal van zijn vrienden in het restaurant. Het was heel gezellig al zat ik zo ver bij zijn moeder vandaan dat we eigenlijk nauwelijks een woord met elkaar konden wisselen. Bovendien had ik het idee dat zijn moeder me een beetje negeerde. Maar zijn vrienden vond ik stuk voor stuk hartstikke leuk en hun vriendinnen ook. Als Javier en ik echt iets met elkaar zouden krijgen, kreeg ik die vriendengroep er dus gratis bij. Leuk! En ach, zijn moeder en ik zouden vast wel aan elkaar wennen.

Logeerkamer 

We namen met z’n drieën een taxi naar huis en ik zat wat onwennig op de achterbank. Dat werd nog erger toen we bij hen thuis aankwamen.
“Ik wijs je even de logeerkamer,” zei zijn moeder.
“Mam,” zei Javier. “Ik ben 29! Ik ben geen maagd meer.”
“Dat weet ik,” zei ze. “Maar ik hoef niet wakker te liggen van jullie seksgeluiden. Dus jij mag kiezen, Laura. Neem je de logeerkamer, of ga je weer fijn naar je eigen huis?”
Ik opende mijn mond en deed hem weer dicht. Help! Wat moest ik nou tegen haar zeggen?

ALS EERSTE EEN SEINTJE ALS ER EEN NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES ONLINE STAAT?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

Zet het nummer 06-13651435 in je contacten

Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer

NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding

Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!

Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!