Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Stuart Westmorland
Dagboek van een minnares

Deel 169: ‛Dylan... zijn we met elkaar
naar bed geweest?’

L

Langzaam deed ik mijn ogen open. Waar was ik? De kamer kwam me niet bekend voor. Het heldere zonlicht dat de kamer binnen sijpelde, deed pijn aan mijn hoofd. Toen zag ik een harige arm over mijn buik en ik keek met een ruk naar rechts. 

Langzaam werd alles duidelijk. Ik was in Málaga voor de tv-opnamen van de Nederlandse editie van Kiss, Bang, Love. Autoverkoper Dylan en ik hadden gedineerd en gedanst in een Spaanse club waar de cocktails, wijn en likeur rijkelijk hadden gevloeid. We hadden gekletst en gelachen… en toen? Ik wist het niet meer.

Naakt

Ik moest ineens nodig plassen en probeerde me voorzichtig onder de arm uit te worstelen. Maar niet voorzichtig genoeg, want Dylan werd wakker. Hij keek me lodderig aan. “Goedemorgen, schoonheid. Lekker geslapen?”
“Ik voel me echt waanzinnig beroerd.”
Dylan schaterde het uit. “Dat verbaast me niks. Je was dan ook heel ver heen.”
“Jezus.” En toen ontdekte ik pas dat ik volledig naakt was. “Dylan, zijn we met elkaar naar bed geweest?”
“Dat zie je straks wel op tv. Ik zeg niks.”

Hoe ik ook soebatte en smeekte, Dylan liet niks los en ging naar zijn eigen kamer om daar te gaan douchen. Gelukkig gingen we die dag naar huis. De vorige dag was wel leuk geweest, we hadden geshopt en een tochtje gemaakt op een jetski. Daarna waren we dus gaan eten en volgegoten met alcohol. En nu moest ik weer in de make-up om in de camera te gaan vertellen of ik met Dylan verder wilde. Natuurlijk wilde ik dat niet. Ik kon het niet uitstaan dat Dylan niet losliet wat er tussen ons in bed was gebeurd. Aan de andere kant voelde ik niets dat erop wees dat ik seks met hem had gehad.

Black-out 

Ik dacht aan Frank. Hij had me beloofd dat als er ‘vuurwerk’ tussen Dylan en mij zou zijn, ik 10.000 euro zou krijgen. Dat bedrag had ik afgedwongen om mijn moeder terug te betalen. Ik had niet tegen haar durven zeggen dat ik dat bedrag van haar vriend Henk had afgetroggeld, zodat ik niks over zijn bezoek aan de parenclub zou vertellen. Ik dacht aan Javier. Hoe zou hij reageren op deze camerabeelden? En toen dacht ik aan Mark. Ik miste hem zo erg dat ik er buikpijn van kreeg.

Ik appte Fleur. ‘Heeft mijn huis alle sneeuw overleefd?’
‘Jazeker. Zal ik je van Schiphol komen halen?’
‘Graag!’ Javier wist tenslotte niet eens dat ik in Spanje zat. Ik was benieuwd hoe hij zou reageren als ik hem zou vertellen over mijn deelname aan het tv-programma. Ik hoopte dat hij het een beetje zou begrijpen. Wat had ik er een puinhoop van gemaakt. Zo dronken worden dat ik een black-out kreeg. Als ze me op tv maar niet als een volslagen alcoholistische gek zouden wegzetten. Mijn moeder bedrogen. En Mark laten gaan, ter wille van iemand die impotent was.

Schoorvoetend betrad ik even later de ontbijtzaal waar de hele crew al zat te eten. Gelukkig keken ze allemaal blij. Sandra stond op en omhelsde me. “Het wordt een fantastische uitzending, bedankt!”
Ik knikte schaapachtig en durfde niet te vragen wat er precies was gebeurd.
“Was ik niet te dronken?”
“Op een gegeven moment wel, maar dat knippen we eruit. We hebben je ook behoorlijk wat alcohol voorgezet. De ervaring leert dat dit de deelnemers wat losser maakt.” En ze verzekerde me dat het geen probleem was als ik niet meteen mijn liefde voor Dylan openbaarde, maar dat ik ook kon zeggen dat ik hem wat beter wilde leren kennen.

Naar huis

De hele terugweg zat ik te bedenken wat ik moest zeggen tegen Javier als ik thuiskwam. Moest ik hem opbiechten dat ik met een andere man had geslapen en als single op tv zou komen? En moest ik met hem praten over hoe dwars het me zat dat hij nooit een erectie kreeg? Of moest ik niks zeggen en gewoon een erectiepil in zijn koffie gooien?

Fleur wachtte me op in de aankomsthal. Ze keek zorgelijk.
Ik prikte in haar zij. “Wat kijk je zuur? Is er iets mis? Hoe is het met Sander?”
“Dat is definitief voorbij. Ik ga op zoek naar een eigen huis. Hopelijk kan ik nog een tijdje bij jou logeren.”
“Dat is heel naar, lieverd. Je mag zo lang blijven als je wilt. Enne… hoe is het met Mark?”
“Dat vertel ik je thuis wel. Hoe was het in Málaga?”

Huh? Zou er iets met Mark aan de hand zijn? Hij was toch niet ziek? Ik kon niet wachten tot ze mij het hele verhaal zou vertellen.

Stagiaire

Toen we eindelijk op de bank zaten met een kop thee, reikte ze me haar telefoon aan. “Kijk, dit is Tamara, onze stagiaire. Tijdens de Nieuwjaarsborrel waren Mark en zij niet bij elkaar weg te slaan.”  
Ik keek naar de foto en voelde de spanning in mijn buik opborrelen. Naast Mark zat een knap meisje van hooguit 25 jaar. “Hebben ze iets met elkaar denk je?”

Fleur haalde haar schouders op. “Geen idee. Hij is sowieso veel te oud voor haar. Ik weet niet of ze wat in hem ziet. Maar hij heeft duidelijk belangstelling voor haar.” Boosheid en misselijkheid wisselden elkaar af. Het liefst had ik meteen de telefoon gepakt om Mark om duidelijkheid te vragen. Maar dat sloeg nergens op. Ik had zelf een punt achter mijn relatie met hem gezet, tenslotte.

“Maar er is nog iets,” zei Fleur, terwijl ze haar ogen neersloeg. “Toen je weg was, kwam Javier onverwacht langs. Hij wist helemaal niet dat je in het buitenland zat trouwens. En toen…”
“Toen is hij blijven slapen,” vulde ik aan. “Maar hij kreeg hem niet omhoog.”
Met een ruk keek Fleur op. “Nee hoor. Hoe kom je daar nou bij? Dat kreeg hij wel. Het spijt me heel erg, Laura, maar ik ben all the way gegaan met Javier. Kun je het me ooit vergeven?!”   

ALS EERSTE EEN SEINTJE ALS ER EEN NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES ONLINE STAAT?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

Zet het nummer 06-13651435 in je contacten

Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer

NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding

Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!

Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst?

Klik hier!