Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: CAMERA PRESS
Dagboek van een minnares

Deel 170: ‘Ik voel me enorm
door jullie genaaid’

M

Mijn leven was een puinhoop en ik had het gevoel dat ik met bijna iedereen in mijn omgeving ruzie had. Nadat Fleur me had opgebiecht dat ze het in mijn afwezigheid met míjn vriendje had gedaan, had ik haar de deur uit gezet, ook al huilde en smeekte ze dat ze het per ongeluk had gedaan en dat ze de vriendschap met mij niet op het spel had willen zetten.

“Maar waar moet ik dan heen,” jammerde ze toen ik haar sommeerde haar spullen te pakken. “Weet ik veel. Ga bij Javier wonen!”
“Dat kan toch niet. Die woont bij zijn moeder!”
“Nou, dan ga je naar je eigen ouders.”
“In Breda? Dan sta ik elke dag urenlang in de file.”
“Dat had je moeten bedenken voordat je besloot om met Javier de koffer in te duiken,” zei ik hardvochtig. Ik wil je voorlopig niet meer zien. Doei!”

Telefoon 

Ik keek Fleur na toen ze mijn straat uit reed. We waren al vriendinnen sinds de eerste dag dat we samenwerkten. Zo veel vrienden had ik eigenlijk niet. En ik had nu ook al ruzie met mijn moeder. Met Javier had ik natuurlijk ook nog een appeltje te schillen en ik betwijfelde of ik Mark ooit nog zou zien. De telefoon ging en mijn hart sprong op. Zou het Mark zijn?

Dylan

Maar nee, het was Dylan, degene die ik had ‘uitverkoren’ bij mijn
tv-opname van Kiss, Bang, Love
“Schoonheid! Ik was benieuwd hoe het met je gaat.”
“Mwah, ik heb me weleens beter gevoeld,” zei ik tam.
“Zullen we binnenkort iets gaan drinken?”
“Waarom zou ik?”
“Omdat je nog steeds mijn kwaliteiten als gigolo niet hebt getest.” 

“Dus we hebben geen seks gehad in Málaga?”
“Natuurlijk niet. Ik wil helemaal geen seks met bewusteloze vrouwen.
Ik wil dat ze zich volledig aan mij overgeven. Daar word ik normaal gesproken voor betaald.”
“Waarom was ik dan naakt?”
“Ik heb je uitgekleed, omdat ik niet wilde dat je jezelf zou onderkotsen. Maar verder heb ik je met rust gelaten.”

“Nou, bedankt,” zei ik sarcastisch. Ik wist niet of ik hem moest geloven.
Als hij de waarheid sprak, kon ik de 10.000 euro wel op mijn buik schrijven. Maar ik had het gevoel dat hij oprecht was. “Zullen we donderdagmiddag afspreken in het Hilton?”
“Dat lijkt me wat prijzig voor een secretaresse. Ik wil gratis met je naar bed, maar ik ga niet de hotelkamer betalen. Kunnen we niet beter bij jou thuis afspreken?” 
“We gaan wat drinken in de bar. En deze keer houd ik mijn kleren aan.”

Betrappen 

Wat verward hing ik op. Waarom had ik in hemelsnaam afgesproken met die stomme Dylan? Om erachter te komen hoe het tussen ons zat? Ik kon ook gewoon aan Frank vragen of ik de opnames kon zien. Maar in mijn hart wist ik precies waarom. Ik wilde Mark zien. Toen we nog samen waren, spraken we bijna wekelijks af op donderdagmiddag in het Hilton. Nu kon ik niet meer aan Fleur vragen of hij iets met die stagiaire had. Misschien kon ik hen samen betrappen. En zo niet, dan kon ik Mark jaloers maken met een andere man.

Daarna fietste ik naar het restaurant van Javier, die zich duidelijk ongemakkelijk voelde door mijn komst.
“Wil je wat eten?”
“Mja, waarom niet? Doe maar een bordje gemengde tapas en een glas rode wijn.”
Het was druk in het restaurant, dus hij haastte zich snel weer naar zijn andere gasten. Ik keek om me heen. Wat een gezellige plek was het toch.
Ik zou het gaan missen. En Javier zelf dan? Zijn moeder in elk geval niet en zijn stuntelige bedprestaties al zeker niet.

Genaaid 

Het eten was zalig. Gehaktballetjes, gegrilde gamba’s, witlof gevuld met blauwe kaas, ik liet het me allemaal heerlijk smaken. Pas toen ik klaar was, schoof Javier aan.
“Dus Fleur heeft je verteld dat we met elkaar naar bed zijn geweest?”
“Ja,” zei ik. “Ik voel me enorm door jullie genaaid. Letterlijk.”
Javier legde zijn hand op de mijne. “Wees eens eerlijk. Ben je ooit verliefd op me geweest?”
“Misschien niet,” zei ik. “Ik vind je ontzettend leuk, maar dat je zo aan je moeder hangt, vind ik verschrikkelijk.”

“Het feit dat ik eh… wel erectieproblemen bij jou had en niet bij Fleur, zei me genoeg,” antwoordde Javier. “Ik heb op de avond dat we elkaar leerden kennen gewoon het verkeerde meisje gekozen. Ik vind haar erg leuk. Het is niet netjes van me dat ik het niet eerst met jou heb uitgemaakt en dat spijt me. Ik hoop dat je me kunt vergeven en dat we vrienden kunnen blijven.”

Laten bezinken 

Ik schoof mijn stoel weg en trok mijn jas aan. “Ik zal er over nadenken.”
En toen liep ik weg. De rekening mocht hij lekker zelf betalen.
“Wees alsjeblieft niet boos op Fleur! Ze deed het niet expres,” riep hij me na. Ik haalde mijn schouders op en antwoordde niet. Ik moest het eerst allemaal eens laten bezinken. Maar wat zou ik nu eens gaan doen? Het was pas 8 uur en ik had helemaal geen zin om naar huis te gaan. Wacht. Misschien kon ik wel naar kantoor gaan om te kijken of Sandra het filmpje al naar ons had gestuurd. 

Er brandde licht. Gek, want bij ons was niemand echt van het overwerken. Ik stak de sleutel in het slot. Het alarm stond uit en ik hoorde stemmen. Bekende stemmen. Ik hoorde ook gehuil. Langzaam sloop ik wat dichterbij. In het kantoor van Frank zaten Frank en… Josien. 
Josien zat te snikken terwijl Frank haar broederlijk op de schouder klopte. “Het is allemaal de schuld van Laura,” brulde Josien. “Ik haat haar, die teef!” Huh?
Wat had ik haar in vredesnaam misdaan?!

ALS EERSTE EEN SEINTJE ALS ER EEN NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES ONLINE STAAT?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

Zet het nummer 06-13651435 in je contacten

Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer

NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding

Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!

Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst?

Klik hier