Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: William Hoogteyling HH
Dagboek van een minnares

Deel 173: ‛O nee, die duw ging helemaal mis!
En het werd nog gefilmd ook’

W

Wat zou ik kunnen verzinnen om ervoor te zorgen dat de Valentijnsdate van Mark met zijn stagiaire Tamara niet door zou gaan? Ik kon hem natuurlijk gaan verstoren, maar ik had geen idee in welk restaurant ze gingen eten. Wellicht het Hilton, maar misschien had hij voor deze ene keer iets originelers uitgekozen. Ik wou dat ik het aan Fleur kon vragen, maar zij en ik hadden nog steeds ruzie.

Toen ik bij kantoor aankwam, had ik het antwoord gevonden. Ik stormde meteen bij Frank naar binnen.
“Wat doe je vanavond?”
“Niks,” zei hij. “Ik heb nog steeds geen vriendin en ik ben een beetje klaar met daten op dit moment. Al die vrouwen willen maar één ding: een kind. En die fase heb ik gehad, sorry. En jij?”

Valentijnsdag

“Ook niks, helaas. Maar ik heb een idee. Misschien kun je Josien een beetje opvrolijken door haar een mooie Valentijnsdag te bezorgen. Je reserveert een tafeltje in een restaurant voor Mark en haar en werpt jezelf op als oppas. Dan hebben Mark en zij eindelijk weer eens tijd voor elkaar.”
Frank keek weifelend naar me. “Doe je dit nou om haar een hak te zetten?”
“Natuurlijk niet,” zei ik vurig. “Tussen Mark en mij is het al weken voorbij. Over. Finito. Echt. Ik gun ze samen al het geluk.”

“Oké. Ik bel Mark.”
“Dat is saai. Bovendien regelt hij nooit de oppas. Bel Josien en bied haar dit aan. Dan heeft ze ook nog de tijd om zichzelf een beetje op te tutten.”

Ik grijnsde van oor tot oor. Wat een goed idee! Nu moest hij met zijn vrouw uit eten in plaats van met die slet.
Even later was het geregeld. “Josien is dolblij,” zei Frank. Ze gaat zelf Mark bellen en doet alsof het haar idee is. En ik vind het ook wel leuk om weer een avondje op die meiden te passen.”

Veroveren 

Tevreden keek ik hem na. En ik kon het niet laten om ’s avonds langs het huis van Josien en Mark te fietsen om te concluderen dat Frank daar inderdaad braaf op de bank tv lag te kijken. Mooi. Nu moest ik nog bedenken hoe ik die stagiaire kon lozen. Even overwoog ik om eerst de nieuwe kleding terug te brengen, maar die had ik hard nodig om Mark weer terug te veroveren.

Ik kon niets anders bedenken dan me verdekt op te stellen bij het bedrijf waar Mark werkte. Als Mark of Fleur me maar niet zouden ontdekken, want dan waren de rapen gaar. Maar die hadden beiden een auto, dus die gingen niet aan de voorkant het pand uit. En ik ging er vanuit dat de stagiaire met de fiets of het OV kwam. Dat klopte. Klokslag 5 uur liep Tamara het pand uit en pakte haar fiets. Mooi. Ik zou haar volgen en kijken wat een goed moment was om haar aan te spreken. 

Vondelpark 

Ze reed richting Vondelpark. Hm, daar was ik minder blij mee, want daar was het altijd heel druk. Ik moest goed opletten dat ik haar niet kwijt zou raken. Dat gebeurde ook niet, maar tot mijn schrik begon ze ineens over haar schouder te kijken. En toen stopte ze. 

“Volg je me?”
“Natuurlijk niet, hoezo?”
“Omdat je al minstens een kwartier achter me rijdt. Wat moet je van me?”

Oei, ze was slimmer dan ik dacht. En van dichtbij ook nog eens heel mooi, met gitzwarte krullen die tot halverwege haar rug hingen. Ze droeg een leren jasje, een loeistrakke spijkerbroek en sexy laarzen met hoge hakken. Ik snapte wel wat hij in haar zag. Ik besloot eerlijk tegen haar te zijn, want eigenlijk had ik niks te verliezen.

“Ik wil dat je uit de buurt van Mark blijft. Wat zie je eigenlijk in hem? Hij is toch veel te oud voor jou?”
Een beetje verbaasd keek ze me aan. “Wie ben jij?”
“Zijn vrouw.”
“Helemaal niet. Ik weet precies hoe die eruitziet. Jij lijkt er totaal niet op.”
Met tegenzin zei ik: “Oké, ik ben zijn vriendin. Zijn ex-vriendin eigenlijk. Maar ik wil hem terug.”

Verhouding

“Mark heeft het nog nooit over een vriendin gehad. Ik ben de eerste met wie hij ooit is vreemdgegaan. En daar heeft hij het heel moeilijk mee.”
Ik begon heel hard te lachen.
“Dat geloof je toch niet echt? Mark en ik hebben 3 jaar een verhouding gehad. Laat me raden. Hij wil weg bij Josien, maar kan het niet omdat zij depressief is, haar moeder borstkanker heeft en zijn dochters hem keihard nodig hebben.”

Ze trok wit weg. “Jij weet helemaal niks van Mark en mij. Bemoei je er niet mee, zielige trut.”
Ik ging wat dichter bij haar staan. “Mark is van mij. Blijf gewoon bij hem uit de buurt.” Ik moest ineens aan het liedje Hij is Van Mij van Kriss Kross Amsterdam, Maan & Tabitha denken. Ik moest Mark al met zijn vrouw delen, dat was meer dan genoeg.

In de nesten

Tamara smeet haar fiets op de grond. “En anders?”
“Sorry? Wat wil je nou? Een vechtpartij midden in het Vondelpark?”
“Ik heb inderdaad ontzettend veel zin om jou nu een klap te geven.”
“Dat zou ik niet doen,” waarschuwde ik. “Ik ben karatekampioen geweest.”
Ze hief haar hand op en toen gaf ik haar een duwtje. Een kleintje maar.

Maar dat was genoeg. Ik had niet gezien dat we op een heuveltje stonden. Ze wankelde op haar torenhoge hakken en viel toen… achterover in de sloot. Wat moest ik doen? Wegrennen? Maar daar was het al te laat voor. Er werd geschreeuwd. Mensen stonden te filmen. O help. Zó erg had ik mezelf nog nooit in de nesten gewerkt…  

ALS EERSTE EEN SEINTJE ALS ER EEN NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES ONLINE STAAT?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

Zet het nummer 06-13651435 in je contacten

Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer

NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding

Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!

Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst?

Klik hier