Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Camera Press Ltd
Dagboek van een minnares

Deel 176: ‛Blijf van mijn
man af, slet!’

I

Ik aarzelde. ‘Of ik de damesliefde wilde verkennen,’ had Tamara gevraagd. Eigenlijk leek het me niks. Ik viel niet op vrouwen. Die vond ik veel te zacht. Ik wilde een man die me alle hoeken van de kamer liet zien, me stevig vastgreep en de leiding nam in bed. Die me keihard nam en… stop. Mijn fantasie leek wel een aflevering uit een bouquetreeks!

Toen dacht ik aan de gezellige Brabantse woning van de ouders van Fleur. Zou ik daar uitgebreid met Tamara gaan liggen vrijen terwijl Fleur, haar broer, vader en moeder binnen gehoorafstand lagen te slapen? Dat zou toch wel erg ongemakkelijk zijn.

En dat zei ik haar ook. Tamara keek wat zuur, maar zei ook dat ze het begreep. Daarna wilde ze de kroeg weer in, maar ik was er eigenlijk wel klaar mee en stelde voor om op zoek te gaan naar een taxi. 

Leuk meisje

Thuis zat Fleur samen met haar ouders op de bank. Haar moeder had zelf worstenbroodjes gebakken en vroeg of we nog zin hadden in een glas wijn. Het werd heel gezellig, al koos ik er uiteindelijk voor om bij Fleur op de kamer te gaan slapen. Tamara mocht dan lekker in haar eentje in de logeerkamer. 

“Hoe was je avond,” zei ik tegen Fleur toen we eenmaal samen in haar bed lagen. “Leuk,” zei die enthousiast. “Ik blijf nog tot dinsdag carnavallen, jij niet?”
“Nee,” zei ik. “Ik ga morgen bij mijn zus langs. Ik maak me voortdurend zorgen over de vriend van mijn moeder en wil dit met haar bespreken. Maar hoe zit het nou met Tamara? Ik dacht dat je haar niet zo mocht?”
“Kijk. Mijn moeder zegt altijd: ‘Je hebt leuke meisjes en aardige meisjes’. Tamara is een leuk meisje. Maar wel altijd met zichzelf bezig, dus niet zo aardig.”

“Ik begrijp het,” antwoordde ik. “Denk je dat ze nu bij Mark uit de buurt blijft?”
“Ik hoop het voor je,” zei Fleur. “Wees maar blij dat ze naar het buitenland gaat. Ik vertrouw haar eigenlijk voor geen cent. Maar ik zal ze in de gaten houden.”

Oplichter

De volgende dag ging ik bij Frederique op de koffie en sprak mijn zorgen uit over mijn moeder en Henk. Ik vertelde alles eerlijk: dat ik met mijn vriend naar een parenclub was geweest, dat ik hem daar had gezien met een andere vrouw en dat ik hem vervolgens 10.000 euro had ontfutseld. En dat hij dit geld van mijn moeders spaarrekening had gehaald. 

“Zo,” zei Frederique toen ik was uitgepraat. “En heeft mamma dat geld nu weer terug?”
“De helft. Ik kan haar verder 100 euro per maand terugbetalen, dus dat is 50 maanden en dat betekent dus… eh…”
“Meer dan 4 jaar,” maakte mijn zus geërgerd mijn zin af. “Je bent weer lekker bezig. Is het nu inmiddels uit met die getrouwde man?”
“Allang. Maar we moeten mamma uit de klauwen van Henk halen. Straks trouwt ze met die oplichter!”
“Ik zal er over nadenken,” mompelde Frederique. “Wel fijn dat je me dit eerlijk hebt verteld.”

Klauwen

Ik droop af. Mijn zus behandelde me altijd als een klein meisje. Maar deze keer had ik het er misschien zelf wel naar gemaakt. Ik dacht na over Mark. Ik wilde dat het weer goedkwam tussen ons, maar niet dat ik zelf het initiatief moest nemen. Ik hoopte dat hij zou bellen, dat hij me smeekte om het weer goed te maken en dat we dan de sterren van de hemel zouden vrijen.

Maar ik hoorde de hele week niets van hem en dat maakte me zenuwachtig. Voor zover ik wist was de stage van Tamara nog niet afgelopen en misschien had ze haar klauwen dus gewoon weer in hem gezet. En dat wilde ik nu óók weer niet. Uiteindelijk hield ik het niet meer en appte Fleur. Mijn bazen waren allebei naar een afspraak buiten de deur dus ik had het rijk alleen. ‘Hoe is het met mijn minnaar en zijn scharrel?’

Hotel

Fleur belde meteen terug. “Hij is naar een congres. En sorry, Tamara is met hem mee.”
“Wat? Waar en hoe lang?”
“Wacht, ik zoek het op. Eh, in een hotel in Egmond aan Zee. Ze blijven er één nachtje.”
“Godsamme. Ik wist het. Mag ik jouw auto lenen?”
“Wat ga je daarmee doen dan?”
“Naar dat hotel natuurlijk. Verhaal halen!”

Egmond

Veel te snel reed ik die avond over de A9 naar Egmond. Het regende keihard, dus heel veilig was het niet, maar dat kon me niet schelen. Als ik maar zo gauw mogelijk in het hotel was. Daar aangekomen smeet ik de auto ergens neer en ging naar binnen. Helaas bleek het hotel ongelooflijk groot te zijn, dus ik had geen idee waar ik ze kon vinden.

Bij de receptie deed ik alsof ik Marks vrouw was en ontfutselde zijn kamernummer. Op hoge poten liep ik door de gang en klopte op de deur. Geen antwoord. Zou hij op de kamer van Tamara zijn? Natuurlijk. Alleen hoe kwam ik erachter welke deur dat was? Ik werd steeds opgefokter. Ik zou ze allebei wel eens een lesje leren.

Tamara's bed

Ik ging naar het restaurant. Geen bekenden. De bar. Ook daar waren ze niet. Het leek me onmogelijk dat ze buiten zouden zijn, daarvoor was het weer veel te slecht. Het was inmiddels al donker, ze moesten dus wel in het bed van Tamara liggen, toch?

Ik ging terug naar de receptie en vroeg geagiteerd of ze misschien wisten waar ‘mijn man’ was, want ik had hem echt dringend nodig.
“Ze zijn in 402,” zei de receptioniste en ik verbaasde me dat ze me het nummer zomaar gaf. Ik stroopte mijn mouwen op en ging op zoek naar de kamer waar Mark en Tamara ongetwijfeld de sterren van de hemel lagen te wippen.

Woedend

Ik gooide de deur open, ervan overtuigd dat ik de twee zou betrappen bij een broeierige seksscène. “Blijf van mijn man af, slet,” brulde ik toen ik de deur opengooide. En toen zag ik het pas. Nummer 402 was helemaal geen kamer, maar een keurige vergaderzaal. Minstens twintig paar ogen staarden me verbaasd aan. Op één paar na. Mark keek niet verbaasd, hij keek woedend… 

Boek Dagboek van een Minnares

PS: Opgelet! Vorige week maakte hoofdredacteur Marieke 't Hart bekend dat we 10 boeken weggeven van Dagboek van een Minnares. De winnaars hebben inmiddels allemaal bericht gekregen. Heb je niet gewonnen en wil je het boek wel bemachtigen? Je kunt het boek hier kopen.

ALS EERSTE EEN SEINTJE ALS ER EEN NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES ONLINE STAAT?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

Zet het nummer 06-13651435 in je contacten

Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer

NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding

Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!

Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst?

Klik hier