Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | EyeEm Mobile GmbH
Dagboek van een minnares

Deel 177: ‘Voor de zoveelste keer:
wij hebben geen relatie’

M

Met grote ogen keek ik de zaal rond. Mijn hemel, wat had ik mezelf ontzéttend voor schut gezet. Zo snel als ik kon, trok ik de deur dicht en stormde ik naar de receptie. “Had je niet even kunnen zeggen dat 402 een vergaderzaal was?” brieste ik. De receptioniste keek me schaapachtig aan en haalde haar schouders op. “Sorry, ik nam aan dat u dat wel wist.” Haar houding maakte me woest. “Hoe dan als ik hier voor het eerst ben?!”

Ze haalde weer haar schouders op. Het werd me duidelijk dat ik van haar niets hoefde te verwachten. Ik rolde met mijn ogen, slaakte een diepe zucht en beende naar de uitgang. Toen ik langs een spiegel liep, schrok ik. Jeetje, wat zag ik er verwilderd uit.

Mijn haar pluisde aan alle kanten, mijn blouse zat scheef en mijn ogen waren rood. Ik kon maar beter zo snel mogelijk naar huis gaan, zo wilde ik niet gezien worden.  

Gierende banden

Eenmaal buiten sloeg de twijfel toe. In mijn haast om naar binnen te gaan, had ik helemaal niet opgeslagen waar ik de auto had neergezet. Verslagen doolde ik over het enorme parkeerterrein. Waar was dat rotding?! Toen ik hem dan eindelijk zag staan, hoorde ik in de verte een boze stem. Een stem die ik herkende uit duizenden. “Laura!” Ik draaide me om. Met grote passen stormde Mark mijn kant op. Zijn gezicht stond nog altijd op onweer. 

Ruw pakte hij mijn arm beet. “Waar sloeg dat op, Laura?! Ik heb veel van je gepikt, maar dit slaat werkelijk alles. Je gaat nu echt te ver! Gelukkig hebben de leden van de werkgroep geen idee wie je bent, anders had je me enorm in de problemen gebracht.”

Dat leek me een beetje overdreven. “Dan moet je maar niet naar een hotel gaan met Tamara,” siste ik. “Tamara ís hier niet eens! En wat als ze dat wel zou zijn? Voor de zoveelste keer: wij hebben geen relatie!” Ik rukte mijn arm los, stapte in de auto en reed met gierende banden weg. 

Idioot 

Ik was de hoek nog niet om toen ik mijn telefoon erbij pakte. Handsfree bellen kon ik niet, maar wat kon mij dat schelen. Ik moest Fleur spreken. Na drie keer overgaan nam ze op. “Fleur, hij is helemaal niet met die stomme stagiaire. Doordat jij dat zei, heb ik mezelf nu enorm voor paal gezet!” Toen ik vertelde wat er precies was gebeurd, barstte Fleur in lachen uit. “Sorry Laura, maar dit heb je toch echt aan jezelf te danken. Ik heb je niet gedwongen om als een of andere idioot naar Egmond te racen.”

Eigenlijk had ze natuurlijk gelijk. Maar ik was boos op alles en iedereen. Boos op Fleur omdat ze me niet de juiste informatie had gegeven, boos op de receptioniste omdat ze niet had verteld dat ik een vergaderkamer zou binnenstappen en boos op Mark. Ik had het hem niet laten merken, maar zijn woorden deden pijn. Geen relatie… Hij had het al vaker gezegd, maar hij had óók gezegd dat hij gek op me was. Maar als dat zo was, dan zou hij toch niet gaan liggen vozen met zijn stagiaire? 

Zappen

Eenmaal thuis plofte ik op de bank met een wijntje. Ik was er even helemaal klaar mee. De avond bracht ik zappend door. Ik zag saaie spelshows, twee jaar oude films en een walgelijk zoetsappige show over pasgetrouwden. Was er tegenwoordig niets leuks meer op televisie? Netflix dan maar. Ik zette een van mijn favoriete series op en zakte onderuit, pakte er zelfs een zak chips bij. Wat kon mij het ook allemaal schelen. Na het vierde glas wijn sukkelde ik in een onrustige slaap. 

Bezoek

Even later schrok ik wakker van de bel. Ik keek op de klok: 01:27. Wie belde er in hemelsnaam zo laat nog aan? Aan bezoek had ik totáál geen behoefte. Maar misschien was het Mark wel… Al was ik bang dat ik op hem de komende tijd niet hoefde te rekenen. Zo boos als eerder die avond had ik hem nog nooit gezien! Met mijn hart in mijn keel keek ik stiekem door het raam. Ik herkende de auto die voor de deur stond meteen. Het was ’m wél! 

Mijn blijdschap maakte direct plaats voor paniek. In sneltreinvaart haalde ik een borstel door mijn haar, gooide ik de wijn en de chips in een keukenkastje en veegde ik de kruimels van mijn shirt. Lekker dan, stond Mark eindelijk weer voor mijn deur, zag ik eruit as een zwerver. Down under lag de boel er ook niet bepaald florissant bij. Het was hoog tijd voor een waxbeurt. Maar ik kon Mark moeilijk voor de deur laten staan… Met mijn liefste glimlach deed ik de deur open.

Gloeiende wangen

Met een stalen gezicht stapte hij naar binnen. “Het spijt me dat zo boos ben geworden, Laura.” Dat boze was ik eerlijk gezegd al helemaal vergeten. Vooral zijn woorden waren blijven hangen. “Misschien had ik ook niet zomaar je vergadering binnen moeten stormen,” besloot ik. Om zijn lippen verscheen een klein lachje. “Mijn collega’s waren behoorlijk van je onder de indruk. ‘Knettergek én bloedgeil’, zeiden ze. En ik kan ze geen ongelijk geven.” Ik voelde dat mijn wangen gingen gloeien. 

Voor ik het wist voelde ik zijn zoenen in mijn nek, de zoenen die ik al een tijdje had moeten missen. De zoenen waaraan niemand kon tippen. Ik kon hem onmogelijk weerstaan. Toen hij ook nog kreunde dat hij me had gemist, leek het alsof mijn buik uiteen zou knappen van de vlinders die erin rondvlogen. Ik wilde niets liever dan hem in me voelen en tóch kon ik het niet laten, ik moest het vragen: “Dus… hoe gaan we nu verder?”

ALS EERSTE EEN SEINTJE ALS ER EEN NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES ONLINE STAAT?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

Zet het nummer 06-13651435 in je contacten

Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer

NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding

Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!

Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst?

Klik hier!