Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: REX by Shutterstock | Eye Candy / Rex Features
Dagboek van een minnares

Deel 178: ‛Dit is hét moment om Josien
uit ons leven te bannen’

H

“Hoe we nu verder gaan?” Mark beet op zijn lip en keek me ondeugend aan. “Nou, je mag me aanraken,” zei hij. “Overal.”

“Dat bedoelde ik natuurlijk niet,” zei ik gespannen. Ik wilde het met hem over ons hebben, maar hij leidde me vreselijk af.
“Je mag me natuurlijk ook kussen,” fluisterde hij toen. “Heel graag zelfs.”

Ik sloeg mijn armen om hem heen en onze lippen vonden elkaar in een heerlijke kus. Wat had ik dit gemist! En dat zei ik hem ook.
“Ik heb jou ook heel erg gemist,” antwoordde hij. 
“Daar geloof ik niks van. Je had Tamara toch?” 
“Tamara is een opportunistisch loeder. Ik geef toe dat ik me even met haar heb vermaakt, maar dat was alleen omdat jij me niet meer wilde.”
“Echt?”
“Ja. Maar ik wist wel dat je terug zou komen. En hier ben je dan,” zei hij tevreden.

Gespierde buik

Ik knoopte zijn overhemd open en tot mijn verrassing kwam er een behoorlijk gespierde buik tevoorschijn.
“Heb je getraind?”
“Ja, de tijd die ik normaal met jou doorbracht, heb ik nu maar besteed in de sportschool. Dat leek me wel nuttig. Het is echt niet zo dat Tamara jouw plaats heeft ingenomen hoor. Daar heb ik me alleen een paar keer mee vermaakt.”
Ondanks het feit dat ik zelf notabene een serieuze relatie met iemand anders was aangegaan, deed die mededeling toch pijn. Maar ik besloot me niet als een tweede echtgenote te gedragen, dus ik zei er niets van.

Lekker setje

“Ik zag helemaal geen bekenden in Egmond,” zei ik toen. 
“Klopt. Het was een brancheoverleg. Mensen uit het hele land. Maar vertel eens: wat heb je voor lekker setje aan, vandaag?”
“Nou, niks speciaals. Ik had deze uitkomst ook niet verwacht. Dus ik heb me ook niet voorbereid.”
Mark moest lachen. “Dus ik heb met een harige vrouw te maken vandaag?”
Ik werd rood.
“Ik vind je altijd lekker, Laura. Ik denk eerder dat vrouwen elkaar aanpraten dat ze smetteloos door het leven moeten gaan, dan dat mannen dit van ze eisen.”

Konijnen

Toen kleedde hij me met vaardige vingers uit, trok een spoor van kusjes over mijn lichaam en zoog aan mijn tepels.
Hij duwde zijn onderlichaam tegen me aan, waardoor ik zijn stijve penis voelde. Gelukkig. De erectieproblemen van Javier hadden me onzeker gemaakt. Maar Mark had zin in me, dat was duidelijk. En ik in hem, oh, dat was maar al te duidelijk. 

We klommen in elkaar als hongerige konijnen en ik hoopte maar dat de buren niet zouden aanbellen vanwege alle geluiden die we produceerden. Ik voelde alle liefde die ik voor hem had, terugvloeien in mijn buik en uiteindelijk voerde dit, samen met de strelingen van zijn handen en tong, tot één groot orgasme.

“Ik hou van je,” zuchtte ik. 
“Ik van jou,” mompelde Mark. “En weet je wat zo fijn is? Ik blijf ook slapen. Ik moet alleen morgen heel vroeg weer op.”

En nadat we samen hadden gedoucht en Mark uiteindelijk luidruchtig lag te snurken, staarde ik naar hem. Ik was inmiddels al meer dan drie jaar in de ban van deze man. En wat had het me gebracht? Niets. Ik was mijn baan kwijtgeraakt, ik had mijn kinderwens in de ijskast gezet en ik woonde nog steeds in hetzelfde appartement dat dringend aan een opknapbeurt toe was. Maar ja, als ik mijn huisbaas om een renovatie zou vragen, zou ik de huur niet meer kunnen betalen.

Naakte glorie

Kon ik het weer, in de minnaressenrol kruipen? Wachten tot Mark zijn vrouw zou verlaten of totdat ze hem eindelijk de deur zou wijzen? En toen bedacht ik: ik wil dit niet meer. Ik wil niet meer de hele tijd hoeven af te wachten voor wie Mark zou kiezen. Ik wilde Mark voor mezelf en hem niet meer hoeven te delen met Josien. Ook al accepteerde ze mij dan misschien wel – de manier waarop ze mij ‘kippetje’ noemde, bezorgde me koude rillingen – ik wilde haar zo snel mogelijk uit mijn, nee uit óns leven bannen.

Ik pakte mijn telefoon, duwde het dekbed van Mark af zodat ik een foto van hem in zijn volle naakte glorie kon maken om die naar Josien te sturen.
Op dat moment deed Mark zijn ogen open en keek rechtstreeks in de camera. Met één beweging maaide hij het toestel uit mijn hand. “Hé. Wat doe je? Je bent toch niet nu alweer in mijn huwelijk aan het stoken, hoop ik?”

ALS EERSTE EEN SEINTJE ALS ER EEN NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES ONLINE STAAT?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

Zet het nummer 06-13651435 in je contacten

Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer

NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding

Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!

Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst?

Klik hier