Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Wijn drinken
Foto: Hollandse Hoogte
Dagboek van een minnares

Deel 179: Laura huilt van geluk,
Josien gaat weg!

G

Geschrokken keek ik naar Mark. “Ik maakte geen foto van jou voor Josien hoor! Alleen voor mezelf! Je zag er zo schattig uit in dromenland.” “Oké schatje.” Mark viel weer in slaap en ik besloot toch maar geen foto van hem naar zijn vrouw te sturen. 

De volgende ochtend ging al om 6 uur de wekker omdat Mark terug naar Egmond moest. Ik lag de halve nacht te bedenken hoe ik het gesprek over onze toekomst aan kon gaan zonder dat hij boos zou worden. Ik trok een sexy jurkje aan en bakte een eitje voor hem. 
“Wanneer zie ik je weer?”
“Donderdag, Hilton?” 
“Prima. Tot dan, lieverd!” 

Hagelwit overhemd

Het was lekker weer, die donderdag, dus ik ging alvast op het terras zitten. Mark kwam natuurlijk te laat. Hij zag er nog steeds fantastisch uit, met een hagelwit overhemd en een overduidelijk heel duur pak. 

Hij bestelde een glas witte wijn voor mij en een spa rood voor zichzelf. Ik trok mijn wenkbrauwen op. 

Onaardig

“Ja, ik ben lekker gezond aan het doen,” lachte hij. “Vier tot vijf keer per week naar de sportschool, minder alcohol, veel groenten en fruit…” 

“Zo, nu steek je nog meer bij Josien af!” Dat was een onaardige opmerking, maar ik flapte het er gewoon uit. 

Prototype slank

Mark trok zijn wenkbrauwen op. “Wat bedoel je?” 

“Nou ja, Josien is natuurlijk niet echt het prototype van een slanke dame.” 

“Volgens mij heb je haar al een hele tijd niet meer gezien. Ze is juist erg bewust bezig met voeding en beweging. Door haar ben ik gezonder gaan leven.” 

“Tuurlijk joh. En jullie hebben ook fantastische seks, zeker?” 

Koek en ei

Mark zond me een waarschuwende blik. “Laura, ik wil heel graag dat het weer goed tussen ons komt, maar ik heb geen zin in gezeur. Want – als we het dan toch over Josien hebben – dát heb ik thuis al genoeg.” 

Dat antwoord stemde me tevreden. Het was blijkbaar toch geen koek en ei tussen hen. 

Spelletje

“Zullen we een spelletje doen?” 
“Hier?” 
“Ja. Doen, durf of waarheid, dat ken je toch wel?” 
“Oké. Jij mag beginnen.” 
“Durf,” zei ik stoer. 
“Durf je me te pijpen op dit terras?” 
Ik keek om me heen. “Nee! We worden zeker betrapt. Maar ik durf wel om een kamer te vragen bij de receptie.” 
Mark lachte. “Misschien later. Nu ik. Ook durf.” 

Vingeren

“Durf jij mij te vingeren op dit terras?” 
“Als ik erbij kan wel. Maar ik heb een beter idee.” Hij wenkte de ober en rekende af.

Vervolgens reden we naar een vervallen en overduidelijk onbewoond huis even buiten Hoofddorp. Hij parkeerde daar zijn auto achter en ik ontdeed me van mijn pumps, panty en string. Ik durfde niet te vragen hoe hij van deze plek wist en met wie hij er was geweest. 

Bijten

“Ik wil je niet vingeren, ik wil je gewoon nemen.” En hij voegde de daad bij het woord en trok me op zijn schoot. Ik kwam bijna meteen klaar en beet in zijn schouder om mijn kreet te verhullen. 
“Hm, opwindend als je me zo bijt. Doe dat nog eens?” 

Ik herhaalde het en toen legde ik mijn hand op zijn mond, omdat hij begon te schreeuwen. “Straks worden we nog betrapt! Volgens mij is seks in de open lucht strafbaar.” Maar gelukkig leek niemand ons te horen. 

Wensenlijstje

Een half uur later waren we terug bij het Hilton, waar mijn fiets nog stond. Alsof er niets gebeurd was, behalve dat ik het een beetje voelde schrijnen in mijn kruis. Ik bestelde nog een wijntje en Mark gelukkig ook. 

“Jouw beurt,” zei hij. 
“Waarheid.” 
“Oké. Noem je wensenlijstje.” 
“Goed. Op nummer 1: de schuld bij mijn moeder afbetalen. Op nummer 2: een groter huis. En op nummer 3: meer verantwoordelijkheid op mijn werk.” 

Gezeik

Mark moest lachen. “Ik had een heel ander lijstje verwacht.” 
“Wat dan?” 
“Op nummer 1: mij voor jezelf. Op nummer 2: trouwen. Op nummer 3: een baby.” 
“Ik mocht toch niet zeuren? Die dingen wil ik inderdaad heel graag. Maar ja, dat doe jij toch af als gezeik.” 

Baby

Mijn gedachten dwaalden af. Stel je toch eens voor dat Mark en ik echt zouden gaan trouwen. Zijn dochters zouden dan om het weekend bij ons komen natuurlijk. Niet vaker, want dat trok ik niet.

Evy, de jongste, was wel een lief meisje, maar die Isa was echt een kreng. Zou ik dan moeten zorgen dat zijn overhemden zo keurig wit bleven? Nee, dat zou ik aan onze werkster vragen.

En dan kregen we natuurlijk samen nog een baby. Een jongetje, want alle mannen wilden een zoon. Die zou ik Mark dan geven. 

Mij voor jezelf

“Oké. Voor meer uitdaging op je werk moet je bij mijn broer zijn,” onderbrak Mark mijn gedachten. “Met de schuld bij je moeder kan ik je wellicht wel helpen. Over het appartement valt ook te praten. Trouwen en een baby zit er voorlopig niet in. Maar mij voor jezelf…” 

“Wat? Wat? Wat?” 
Mark glimlachte en legde zijn hand op de mijne. 
“Josien gaat weg, zegt ze.” 
“Dat meen je niet!” 
“Toch is het zo.” 

Het héle verhaal

Ik lachte en huilde tegelijkertijd. Dat zei hij nu pas. Josien ging bij hem weg. Had ik Mark dan na al die jaren wachten eindelijk voor mezelf? Ik kon het haast niet geloven.

Ik vloog hem om zijn hals. “Ik ben zo blij!” 
“Wacht even. Ik moet je dan wel het héle verhaal vertellen…”

ALS EERSTE EEN SEINTJE ALS ER EEN NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES ONLINE STAAT?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

Zet het nummer 06-13651435 in je contacten

Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer

NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding

Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!

Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier