Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Roel Burgler
Dagboek van een minnares

Deel 183: 'Waarom heb je
het ondergoed van Josien aan?!'

M

Met een schok stond ik stil. Ik stapte uit om te kijken wat de schade was en hoe de fietser er aan toe was. Want hoewel die van links kwam en dus absoluut geen voorrang had, werden fietsers volgens mij altijd in het gelijk gesteld als je ze aanreed. Maar de fietser reed luid scheldend door. Blijkbaar was ie er zonder kleerscheuren vanaf gekomen.

Met de auto van Josien ging het minder goed. Aan de voorkant zat een flinke deuk. Ik schatte in dat ik er nog wel mee kon rijden en stapte weer in. “Dit ga ik aan mama vertellen hoor,” zei Isa bits. 

“Moet je doen, lieverd,” antwoordde ik koel. Ik zou er toch al niet onderuit komen om aan Mark op te biechten dat ik ‘m in de prak had gereden. Aan de andere kant kon hij toch ook niet van me verwachten dat ik me de hele meivakantie in hun huis op zou sluiten?

Loeistrak

Zonder problemen bereikte ik het parkeerterrein bij de strandtent waar Tom en ik hadden afgesproken. Ik hapte naar adem toen ik hem in een loeistrak shirtje en spijkerbroek zag. Ook bij daglicht was hij echt ontzettend knap. Hij gaf me een kus op de wang en ging op zijn hurken zitten om de meisjes te begroeten. En hoe hij het deed, weet ik niet, maar ze smolten meteen voor hem. 

Vader

Tom had zich goed voorbereid, want hij had een bal, een emmer, een gietertje en een schepje bij zich. Dingen waar ik zelf nooit aan zou hebben gedacht. En terwijl de meisjes over het strand renden, keek hij peinzend naar ze en zei: “Leuk hè. Ik kan niet wachten tot ik zelf vader word.” Ik voelde een steek in mijn buik. Ik snapte die vriendin van Tom niet. Als het míjn vriend was, zou ik meteen bovenop hem springen en mijn rammelende eitjes door hem laten bevruchten.

Aangenaam

De dag vloog om en voordat we het wisten, zaten we weer in de auto naar huis. Helaas kon ik Tom niet meer zien. Zijn vriendin zou de volgende dag weer thuiskomen en ook een paar dagen vrij nemen. Maar hij zou me wel tips geven om de rest van de vakantie zo aangenaam mogelijk met de kinderen door te brengen.

Met een meneer!

Mark was al thuis toen ik arriveerde. Hij keek niet blij. “Wat eten we?”

“Eh, geen idee,” zei ik. “Ik was de hele dag naar het strand.”

“Met een meneer,” gilde Isa blij. “En Laura is met mama’s auto tegen een fiets gebotst!”

Mark trok me mee naar de keuken. “Ik betaal je genoeg om voor het eten te zorgen,” siste hij. “Wie is die meneer waar Isa het over had? En wat is er met de auto van Josien gebeurd? Waarom ben je daar sowieso in gaan rijden?”

Huishoudster

Ik rukte me los. “Luister. Ik ben je minnares en geen veredelde huishoudster. Ik moet jouw dochters de hele dag vermaken en ik had geen zin in het openbaar vervoer. Die meneer waar Isa het over had heet Tom en ik ken hem nog van school. Hij heeft trouwens een vriendin. Als het je allemaal niet bevalt, ga ik nu naar huis en dan zoek je maar iemand anders om voor je kinderen te zorgen.”

Huiselijke leventje

Mark schrok zichtbaar en bond in. “Zo bedoelde ik het niet schatje,” zei hij. “Ik zal even een paar pizza’s bestellen. Die auto breng ik dan morgen wel naar het schadebedrijf. Dan moet je wel de rest van de week met de tram.”

We gingen eten en hij bracht de meisjes naar bed, terwijl ik de keuken opruimde. Als Mark nou echt zou gaan scheiden van Josien, dan was dit onze toekomst. Dan zouden zijn dochters om het weekend bij hem zijn en dan hadden we dit huiselijke leventje. Heerlijk.

Nanny

Mark kwam achter me staan, schoof mijn rokje omhoog en mijn slipje opzij en nam me op het aanrecht. Ik kreunde en hij kwam in een oogwenk klaar. “Ik vind het opwindend als je boos op me bent," zei hij. “Hoe laat ben je hier morgenochtend?”

“O ja, ik mag niet blijven slapen,” zei ik chagrijnig. “Nou, je nanny staat om 8 uur weer voor je klaar, hoor. Doei!” Ik pakte mijn spullen en sloeg met een klap de voordeur achter me dicht. 

Niet schuldig

De rest van de vakantie kwamen we vrij soepel door. Dankzij de tips van Tom, die elke dag wel weer een nieuw uitje verzon en de pinpas van Mark die ik gewoon mocht gebruiken. Ik haalde elke dag een maaltijd bij de traiteur die hij zonder morren opat. Ik vond het alleen niet leuk dat ik elke avond weer naar mijn eigen huis moest. En dus voelde ik me helemaal niet schuldig dat ik elke dag met Tom appte en ook niet dat ik Josiens kleren ging passen toen de meisjes een keer een speeldate bij vriendinnetjes hadden.

Ze had mooie, dure lingerie, constateerde ik jaloers toen ik door haar kledinglades groef. Alleen maar bij elkaar passende setjes en niets van de Hema, zoals ik. Ik trok een beha met halve cups en een string aan. Allebei veel te groot helaas. Ik duwde mijn borsten omhoog. Waarom had ik geen D-cup? Dat zou me best staan. Of moest ik ze laten vergroten? Daar kon ik die 5000 euro natuurlijk ook voor gebruiken…

Bekende stem

Ik schrok van het piepen van mijn telefoon. Tom vroeg wat ik aan het doen was. Ik zei eerlijk dat ik lingerie aan het passen was en hij vroeg om een foto. Ik maakte een paar selfies en stuurde die aan hem.

"Spannend," zei hij. "Mag ik er nu eentje van je borsten?"

Ook aan die opdracht voldeed ik. En ik maakte een foto waarbij ik mijn hand in het slipje deed.

Ik was zo druk bezig dat ik niet hoorde dat de deur openging. Een bekende stem vroeg: "Zeg! Wat doe jij in onze slaapkamer? En waarom heb je het ondergoed van Josien aan?!"