Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | EyeEm GmbH
Dagboek van een minnares

Deel 188: ‘Die blik voorspelde
niet veel goeds...’

M

Mark was nog niet weg of ik had al spijt. Ik was bang dat ik hem voorgoed had weggejaagd. Ik opende dus het raam en gilde over straat zijn naam. “Mark! Kom terug alsjeblieft!”

Hij keek omhoog en glimlachte. Gelukkig. Hij was dus niet heel erg kwaad. “Het spijt me,” zei ik toen hij weer boven was. Hij antwoordde niet, maar drukte zijn lippen op de mijne. Ik drukte mijn lichaam tegen het zijne en voelde zijn harde opwinding. Die man maakte me helemaal gek. 

Jurk

Ik had mijn jurkje weer aangetrokken, maar mijn schoenen, panty en slipje lagen nog op de grond. Binnen een oogwenk lag mijn jurk ernaast. Vervolgens trok hij de speld uit mijn haar zodat het los over mijn rug hing. Hij ging op zijn knieën achter me zitten, gaf me kleine kusjes over mijn rug en beet zachtjes in mijn kont. Vervolgens raakte hij mijn clitoris aan. 

Verlangen

De druk van zijn vinger zorgde voor een hevig verlangen naar meer. Ik kreunde en duwde mijn onderlichaam tegen zijn hand aan. Ik wilde hem, ik wilde hem zó graag. 
“Zeg het,” fluisterde hij dwingend. “Zeg het.”  
“Wat wil je horen?”
“Dat weet je best.”
Ik gaf toe. “Ik wil je in me voelen. Nú.”

Hoogtepunt

Hij kneep in mijn tepel. Ik zat al op het randje van een orgasme en slaakte een gesmoorde kreet toen hij zijn broek open knoopte en bij me binnendrong. En terwijl we kreunden en hijgden, kwamen we allebei razendsnel tot een hoogtepunt.

En net toen ik mijn armen om hem heen wilde slaan en zeggen hoeveel ik van hem hield, ging het schrille geluid van mijn telefoon. Ik probeerde het geluid te negeren, maar iemand had me blijkbaar hard nodig, want mijn telefoon ging meteen weer. 

Geplunderd

Ik hoefde niet te kijken wie het was, want dat wist ik zo ook wel. Tom! Die zou me laten weten wanneer hij bij me zou intrekken. Hij wilde wel volledig voor me gaan. En Mark zou nooit voor mij kiezen, tenzij Josien hem echt voorgoed de deur uitzette en ik betwijfelde of ze dat ooit zou doen. Dus ik wurmde me onder hem los en nam mijn telefoon op. Het was alleen niet Tom, maar mijn moeder. “Henk is er vandoor. Al mijn sieraden zijn weg en mijn spaarrekening is geplunderd. Kun je naar me toekomen? Alsjeblieft?”

Verliefdheid

Ik had de neiging om te zeggen dat ik haar had gewaarschuwd, maar dat deed ik niet. Ze was zo verliefd op Henk! Zelf had ik ook heel gekke dingen uit verliefdheid gedaan tenslotte. Maar ik had morgen dat sollicitatiegesprek en dat had ik nog helemaal niet voorbereid. Dus dat zei ik ook tegen haar. “Ik kom van het weekend, mam. Ik red het nu niet. Bel de politie en ga zo snel mogelijk aangifte doen. En laat een ander slot op de deur zetten. Dag lieve mam. Sterkte!”

Empathie 

Mark keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan toen ik hem kort uitlegde wat er aan de hand was. “Jij bent echt keihard, hè?”
“Jij dan niet? Je hebt jarenlang zonder blikken of blozen je vrouw bedrogen.”
“Ik had verwacht dat je wat empathischer zou zijn.”
Ik zuchtte. “Mark, bemoei je alsjeblieft met je eigen zaken. Ik moet nu echt aan de gang met die sollicitatie. Dus ik zou je willen vragen weg te gaan.”

“Weg? Waarheen dan?”
“Naar een hotel? Je komt toch zo graag in het Hilton?”
En voor de tweede keer die avond pakte Mark zijn jas, smeet de deur achter zich dicht en vertrok zonder iets te zeggen.
Ik zuchtte en pakte mijn telefoon. Ik had al een paar dagen niets van Tom gehoord. Zou hij het inmiddels aan zijn vrouw hebben verteld? Of durfde hij niet?

Love Island

Ik appte hem met de vraag hoe het ging. Eén vinkje. Blijkbaar stond zijn telefoon uit. Dan mijn gesprek maar voorbereiden. Of zou ik eerst even naar Love Island op Videoland kijken? Volgens Fleur was dat een hilarisch programma. 

Voor ik het wist was ik 5 afleveringen verder en was het midden in de nacht. Ik was klaarwakker van alles wat er door mijn hoofd spookte. Waar zou Mark nu zijn? En wat zou Tom doen? Had ik niet toch naar mijn moeder moeten gaan?

Sollicitatiegesprek

Uiteindelijk viel ik in een onrustige slaap om de volgende dag geradbraakt wakker te worden van mijn telefoon. Het was half 9! Shit! Over een half uur moest ik op mijn sollicitatiegesprek zijn. 

Het was mijn zus. Zij was nu bij mijn moeder en ging samen met haar aangifte doen. “Ik hoop dat hij zwaar wordt gestraft,” zei ze grimmig, maar ze vreesde het ergste. “Tegenwoordig worden dit soort zaken snel geseponeerd,” zei ze. “De politie heeft het te druk met zwaardere vergrijpen. Succes met je sollicitatie straks!”

Schuldig

Ik voelde me schuldig, maar probeerde het van me af te zetten. Ik moest nu echt gaan racen, anders kreeg ik die baan nooit en zou ik eeuwig secretaresse blijven.
Precies vijf minuten te laat zat ik tegenover Eline en Frank.
“Dat is een lekkere binnenkomer,” zei Frank geërgerd.
“Sorry. Mijn moeder eh…”
“Dat interesseert me niet. Ik verwacht een professionele houding van onze nieuwe agent.”

Telefoon

Mijn telefoon piepte. Een appje! Hij lag voor me op tafel en ik moest weten wie dat was. Mijn moeder? Mark? Of toch Tom?

En in een impuls pakte ik mijn telefoon op. Een berichtje van Tom. Eindelijk! Maar voor dat ik kon lezen wat hij te zeggen had, ving ik de blik van Frank op. Oei. Die blik voorspelde niet veel goeds…

ALS EERSTE EEN SEINTJE ALS ER EEN NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES ONLINE STAAT?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

Zet het nummer 06-13651435 in je contacten

Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer

NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding

Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!

Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier