Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dagboek van een minnares

Deel 190: ‘Het idee dat we elk moment betrapt
kunnen worden, brengt me in extase’

Z

Zaterdag

De vrouw die met Tom zit te eten, kijkt me stomverbaasd aan. Tom zelf draait wat ongemakkelijk met zijn stoel. “Dit is mijn vrouw helemaal niet!”
“O, nee? Wie is het dan? Iemand anders? Ik dacht dat jij altijd zo oprecht en eerlijk was!” Waarschijnlijk kwam het door de drank, maar ik begin steeds harder te schreeuwen.

Ik kijk naar de vrouw. “Vertrouw hem maar niet hoor! Hij liegt tegen iedereen,” zeg ik met lichte stemverheffing. 

Doodstil

Inmiddels is het om ons heen doodstil geworden. Diverse mensen staren naar ons en ik hoor gefluister en zelfs wat onderdrukt gelach. Er komt een ober op me af. Ik ben al een keer een restaurant uitgezet, dat wil ik niet nog een keer laten gebeuren. Beschaamd loop ik terug naar mijn moeder. Gelukkig is het een groot restaurant en zit ze op haar telefoon Wordfeud te spelen, dus ze heeft er niets van gemerkt. 

Onder vier ogen

Even later staat Tom met een gespannen gezicht aan ons tafeltje. Hij stelt zich keurig aan mijn moeder voor en vraagt of hij me even onder vier ogen kan spreken.

“Die vrouw is mijn zus,” zegt hij als we even later buiten staan. “Ik ga niet vreemd! Dat heb ik alleen met jou gedaan. Ik ben juist heel oprecht en eerlijk. Ik word er gek van! Ik heb besloten bij mijn vrouw te blijven, maar moet steeds aan jou denken.”

Afspreken

Hij kijkt om zich heen en kust me snel op mijn mond. “Dinsdag gaat ze weer naar het buitenland. Mag ik dan naar je toekomen? En blijven slapen?”
Ik aarzel. “Je mag wel naar me toekomen, maar laten we in de stad afspreken. Ik wil geen seks met je zolang je nog met haar bent.”
Hij kust me weer. “Dat is goed. Tot dan!” En hij verdwijnt weer naar binnen. 

Dinsdag

Met mijn nieuwe baan in het vooruitzicht kost het me steeds meer moeite om simpele klusjes te doen zoals de telefoon en mail beantwoorden en koffie halen voor Frank en Eline. Er is ook nog niet officieel naar buiten gebracht dat ik de nieuwe agent word. Kortom: ik ben gewoon nog steeds de stomme secretaresse.

Pas aan het einde van de middag neemt Frank de moeite om iets tegen me te zeggen. “Hoe is het met het feest? Dat is al over twee weken!”

Verantwoordelijk

Ik durf niet te zeggen dat ik er nog niets aan heb gedaan, behalve een ‘save the date’ eruit sturen. “Ik heb nogal wat vragen,” zeg ik tegen Frank. “Is het met of zonder eten? Wat doen we met muziek? Is er een thema? En wat is het budget?”

“Laura, ik heb geen idee,” zegt Frank korzelig. “Je krijgt straks een heel verantwoordelijke baan, dus dan kun je toch wel een feestje organiseren? En qua budget: houd het redelijk.”

Organiseren

Ik app Fleur dat ik een feest voor 200 mensen moet organiseren en dat ik niet weet waar ik moet beginnen.
‘Huur gewoon een evenementenbureau in,’ appt ze terug. ‘Doen wij ook altijd!’

Ik aarzel. Zou dat niet te duur zijn? Het lijkt me wel fijn om de hele boel uit te besteden. Ik google een paar bureaus en mail ze of ze me een offerte kunnen sturen. Fijn dit. Nu kan ik op tijd naar huis.

Initiatief

Ik denk aan Mark. Hoe zou het met hem zijn? Zou hij op het feest komen? Of zou Josien hem er niet bij willen hebben? Ik overweeg hem een berichtje te sturen, maar verwerp het idee meteen weer. Laat hem nu maar eens het initiatief nemen. Ik moet altijd maar achter hém aanlopen en daar heb ik geen zin meer in. Bovendien komt Tom vanavond. Die vindt me tenminste echt leuk.

Jaloers

Ik heb met Tom om 7 uur voor het American Hotel op het Leidseplein afgesproken. Hij straalt. “We hebben iets te vieren!”
“Dat je vrouw in het buitenland is?”
“Nee, dat ik definitief voor jou heb gekozen. Ik trek deze week nog bij je in.”
“Weet je dat zeker? We kennen elkaar helemaal nog niet zo goed.”
“Ja, toen je zondag zo jaloers was omdat je dacht dat mijn zus mijn vrouw was, wist ik het echt 100% zeker. Jij gaat tenminste echt voor mij.”

Paskamer

Ik lach. “Wat zullen we gaan doen?”
“Winkelen? Hij wijst naar de H&M aan de overkant. “Ik wil wel een leuk jurkje voor je kopen.” 

Even gaat het door me heen dat ik met Mark naar heel andere winkels ga dan met Tom, maar ik moet er maar aan wennen dat het salaris van een wiskundeleraar niet al te best is. Tom grijpt een paar jurkjes zonder te kijken naar de maat en trekt me dan mee de paskamer in. 

Extase

Hij kleedt me met vaardige handen uit tot ik helemaal naakt ben, maakt zijn riem los en laat zijn broek en boxershort op de grond vallen. Dan gaat hij op het krukje zitten, trekt me op zijn schoot en begint me te kussen terwijl hij hard bij me binnendringt. Er klinken stemmen om ons heen en het idee dat we elk moment betrapt kunnen worden, brengt me in extase.

Te laat

Ik wil kreunen en gillen maar hij legt zijn hand op mijn mond en dan kom ik klaar en hij volgt snel. We staan op. Ik voel me opgelaten en wil me zo snel mogelijk aankleden en weg. Maar het is al te laat. Het pashokje gaat open en terwijl ik mijn lichaam probeer te bedekken, vraagt iemand: “Zo. Gaan jullie lekker?”

ALS EERSTE EEN SEINTJE ALS ER EEN NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES ONLINE STAAT?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

Zet het nummer 06-13651435 in je contacten

Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer

NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding

Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!

Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier