Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: hollandse Hoogte | Rob Cloosterman
Dagboek van een minnares

Deel 191: 'Voor ik het weet, heb ik
een klap in mijn gezicht te pakken'

D

De verkoopster kijkt ons minachtend aan terwijl wij ons zo snel mogelijk aankleden. Ik reik haar met afgewend gezicht de jurkjes aan en vervolgens rennen we bijna de winkel uit. Op het Leidseplein staan we hijgend stil en beginnen we vervolgens keihard te lachen.

“Dat was lekker,” zegt Tom.
​“Dat was spannend,” zeg ik.

Hand in hand lopen we verder. “Ben je niet bang dat je een bekende tegenkomt? Iedereen denkt tenslotte dat je gewoon keurig getrouwd bent.”
“Dat kan me niet schelen. Iedereen mag ook weten dat ik hartstikke gek op je ben. En ik heb honger, jij ook?”
Even hoop ik op een diner in een chic restaurant, maar we eten staand een broodje falafel in de Leidsestraat. Oké. Ook goed.

Donderdag

“Hoe gaat het met het feest?” vraagt Frank. 
“Goed,” zeg ik. “Er staan al bijna 200 mensen op de lijst, dus het wordt top.” In werkelijkheid heb ik er nog niets aan gedaan, maar dat hoeft Frank niet te weten.
“En wat is het thema?”
“Eh, strand,” verzin ik ter plekke. “En zilver. Zilverstrand dus.”
Dan gaat gelukkig Franks telefoon en loopt hij naar zijn kamer. Shit. Ik moet er nu echt mee aan de slag.

Ik bel met het evenementenbureau dat Fleur me heeft aangeraden. Ene Kees neemt op. Hij klinkt nogal zakelijk.
“Ik organiseer een feest voor BN’ers en influencers,” vertel ik. “Het thema is 'zilverstrand'. Het moet een feest worden waar iedereen het over heeft. Met lekkere hapjes en drankjes, een dj en liefst een bekende presentator. En oh ja, iedereen krijgt een goodiebag mee naar huis.”
“Wanneer?”
“Over 2 weken.”
“Over 2 weken! Jij vraagt nogal wat.”

“Dat weet ik. Maar als al die mensen op social media delen wat voor topfeest het is, komt dat jullie naam ook weer ten goede.”
Kees lacht. “Wat is je budget?”
“Ehm, zo’n 75 euro per persoon?” Dat heb ik ook maar op Google opgezocht en het klinkt redelijk.
“Ik ga even wat rondbellen en kom uiterlijk maandag met een voorstel. Oké?”

Tevreden leun ik achterover. Ik denk dat het wel goedkomt met dat feest. Het enige dat me dwarszit, is dat Mark nog niet heeft gereageerd op de uitnodiging. Josien natuurlijk wel, met een +1. Zou dat Mark zijn? Of haar nieuwe lover? Ik wil Mark eigenlijk niks sturen, maar ik merk wel dat ik hem enorm mis. Bovendien wil ik weten of Josien en hij nog steeds uit elkaar zijn. Het zit me dwars dat ik niks van hem hoor. Ik denk dat ik Tom maar eens ga appen.

Zaterdag

Tom en ik zitten in het Vondelpark rosé te drinken, te zoenen en te voelen. Zo erg dat iemand naast ons zelfs al heeft voorgesteld dat we maar een kamer moeten zoeken. Mijn rokje zit gedraaid om mijn heupen en mijn beha zit los. Dan piept mijn telefoon. Mark? Maar het is Fleur. "Zeg. Ik heb zin in vakantie. Jij ook?"

Ik bel haar meteen. “Jaaaa... Gaaf! Waar gaan we heen?”
“Griekenland? Ik heb een leuk hotelletje op Kreta gezien.”
“Op 4 juli is dat feest, dus daarna kan ik meteen weg. Dat is meteen een goede buffer tussen mijn oude en mijn nieuwe baan. Is een week oké wat jou betreft?”
“Zeker,” zegt Fleur. “Ik ga kijken wat dat hotel en vluchten naar Kreta kosten. Ik laat het je weten. Doei!”

Tom kijkt me met opgetrokken wenkbrauwen aan. “Ga je met vakantie?”
“Ja, naar Griekenland met Fleur,” zeg ik enthousiast. “Ik heb er echt superveel zin in.”
Tom kijkt zuur. “En ik dan? Ik heb straks zes weken vrij!”
“En jij dan? Geen idee. Heb jij geen vrienden met wie je op reis kunt?”
“Ik wil met jou!”
“Dat zal wel meevallen. Voorlopig ben je nog getrouwd.”

“Oké. Dan gaan we nu naar mijn huis, mijn spullen pakken en dan trek ik bij je in.”
Ineens krijg ik het benauwd. “Nou eh, dat gaat me wat snel. Kun je niet bij een vriend logeren? Ik heb maar een klein huisje.” Bovendien wil ik de deur op een kier houden voor Mark. Maar dat zeg ik maar niet. “Je mag wel een paar dagen bij me logeren. Zal ik vragen of ik morgen de auto van Fleur mag lenen?”

“Graag,” zegt Tom enthousiast. “Je zult zien dat als we eenmaal samenwonen, je me nooit meer weg wilt hebben. En dan gaan we met z’n drieën naar Griekenland!”
“Nee, echt niet. Fleur ziet me aankomen. Je mag in mijn huis blijven als ik in Griekenland ben. En geef me nu nog maar zo’n lekkere kus.”

Zondag

Om 10 uur bel ik bij Tom aan. Hij woont in een grauwe, troosteloze flat uit de jaren vijftig in Amsterdam West. Geen wonder dat hij hier weg wil.
Tom doet open. “Ik neem alleen persoonlijke spullen mee. De rest komt later wel. Ik ben bang dat Linda zich sowieso kapot schrikt als ze thuiskomt.”
En dat doet ze. Want net als we zijn kleding in mijn auto leggen, stopt er een taxi. Een hoogblonde vrouw stapt uit, kijkt naar het tafereeltje en trekt meteen haar conclusies.

Voor ik het weet, heb ik een klap in mijn gezicht te pakken en trekt ze keihard aan mijn haar, terwijl Tom aan de grond staat genageld. Even later lig ik op de grond. Maar dan heeft ze een verkeerde aan me. Met een doelgerichte trap schop ik haar onderuit. En dan zit ik bovenop haar. Ik wil haar net uitschakelen als ik Tom hoor gillen. “Stop hiermee, Laura, nu! Of wil je dat ik de politie ga bellen?”

ALS EERSTE EEN SEINTJE ALS ER EEN NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES ONLINE STAAT?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

Zet het nummer 06-13651435 in je contacten

Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer

NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding

Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!

Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier