Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Image Source Ltd RF
Dagboek van een minnares

Deel 194: ‘Hij gratis seks, ik een gratis vakantie...
Zou ik het met hem kunnen?’

V

Vrijdag. Het is al licht als Frank me thuis afzet. Hij is woest.

Ik heb in alle toonaarden ontkend dat ik degene ben die een pilletje in het glas van Josien heb gestopt, zeker nu ik weet dat ze er geen blijvende schade aan overhoudt. Frank zelf wil de zaak ook graag in de doofpot stoppen, omdat hij niet wil dat zijn bedrijf in een kwaad daglicht wordt gesteld.

“Het was een heel mooi feest en iedereen was laaiend enthousiast,” zegt hij. “Maar ik baal er enorm van dat de kosten zo uit de hand zijn gelopen. Je had het over 75 euro per persoon aan kosten en nu blijkt het uiteindelijk 200 euro te zijn. Waarom heb je dat niet met me overlegd?” 

“Ik wilde het graag goed doen,” verdedigde ik mezelf. “Dus heb ik champagne als welkomstdrankje en een goed gevulde goodiebag geregeld. Ik heb eigenlijk niet meer gevraagd wat dat ging kosten.”
“We hebben het er morgen nog wel over,” zegt Frank. “Maar er gaat wel een deel van je salaris af.”
“Morgen ga ik naar Griekenland,” zeg ik. “Vakantie voordat ik aan mijn nieuwe baan begin.” Jemig. Wat heb ik daar ineens veel zin in. Even weg van al dat gezeik hier.

Tom wordt wakker als ik na het douchen de slaapkamer binnensluip. Hij pakt me stevig beet en probeert me te zoenen. Getver. Daar ben ik helemaal niet voor in de stemming.
“Ik ben doodmoe,” weer ik hem af. “Ik moest nog van alles opruimen. Over een paar uur moet ik op Schiphol staan en ik moet alles nog inpakken. Ik ga nu echt slapen, sorry.”
“Oké, lieverd. Ik zal je wel missen, hoor.” En dan begint hij te snurken, terwijl ik klaarwakker blijf. Ik ben vreemdgegaan met Mark. Waarom heb ik dat gedaan terwijl ik zo’n lief vriendje heb?

Uiteindelijk val ik toch in slaap om vervolgens gewekt te worden door het gepiep van mijn telefoon. Het is Mark!
‘Ik moet steeds aan je denken,’ appt hij. ‘Wanneer zien we elkaar weer?’ Wekenlang laat hij niets van zich horen en net als het helemaal niet uitkomt appt hij weer. 
‘Voorlopig niet,’ app ik terug. ‘Ik vlieg over een paar uur naar Kreta. Doei!’

Een paar uur later zit ik dan eindelijk in het vliegtuig. Ik ben doodmoe. Als Fleur vraagt of ik een wijntje wil, knik ik dankbaar ja. Dan grijp ik de menukaart. Oké, dat kost 4,50 euro. Ineens overvalt het me. Kan ik deze vakantie überhaupt wel betalen als Frank een deel van mijn salaris inhoudt?

“Is het hotel eigenlijk all-inclusive?”
“Nee, alleen het ontbijt zit erbij,” antwoordt Fleur. “En we moeten nog een auto of brommer huren.”
Ik vertel Fleur alles over het feest, waarbij ik alleen zeg dat Josien stomdronken naar het ziekenhuis is vervoerd.
Ik denk dat ze het niet zo waardeert als ze hoort dat ik Josien drugs heb toegediend. Ik heb er eigenlijk ook spijt van.
Stel je voor dat ze er blijvende schade aan had overgehouden? Dan was het mijn schuld geweest.
“Maar goed,” eindig ik. “Ik moet dus een beetje zuinig aandoen voor het geval Frank echt wil dat ik meebetaal. Wat ik trouwens wel flauw van hem zou vinden.”

Een paar uur later staan we in de bloedhitte te wachten op de bus die ons naar het dorpje brengt waar ons hotel staat. Normaal zou ik een taxi nemen, maar alle besparingen zijn welkom. Gelukkig staat het hotel in het dorp zelf. We worden verwelkomd door een Grieks stel van een jaar of vijftig. Hij heet Nikos en ziet er met een woeste bos krullen en wilde baard best goed uit voor zijn leeftijd. Zij heet Lena en heeft al meer rimpels dan mijn moeder die 67 is. Tja, niet zo gek met die felle zon.

Dinsdag 

We liggen op het strand te lezen. Tot nu toe hebben we niks anders gedaan dan zonnen en zwemmen. We halen eten en drinken bij de supermarkt en eten dat op ons balkon op. Fleur heeft al gemopperd dat het tot nu toe wel een erg saaie vakantie is en dat ze toch wel iets meer van het eiland wil zien. Dan valt er een schaduw over ons heen. Het is Nikos. 

“Waarom zie ik jullie nooit in het restaurant? Of bij één van onze excursies?”
“Ik ben een beetje arm,” zeg ik eerlijk. “Dus we maken er een goedkope vakantie van.”
Nikos kijkt naar me. Als ik niet beter zou weten, zou ik zeggen dat hij dat met een geile blik doet. Wat natuurlijk onzin is, die man kan zowat mijn vader zijn.
Vervolgens zegt hij dat hij ons straks graag de omgeving laat zien, een mooie wandeling door een kloof wil maken en ergens lekker met ons wil lunchen.
“Ik maak een goede prijs voor jullie!” En dan kunnen we niet anders dan ja zeggen. Ik kan het Fleur niet aandoen de hele vakantie in het hotel te blijven.

En dus maken even later een pittige wandeling door de kloof die werkelijk prachtig is. Nikos toont zich een goede gids, maar toch ben ik blij als we uiteindelijk op een terras zitten. Fleur excuseert zich, ze moet even naar de wc.
Dan legt Nikos zijn hand op de mijne. “Als je wil, kan ik het je gratis geven. Het hotel, het eten, deze excursies.”
Even begrijp ik hem niet. “Hoe bedoel je?”
En dan valt het kwartje. Hij gratis seks, ik een gratis vakantie. Zou ik het met hem kunnen? Ja, ook al is hij ouder, ik val wel op hem. Maar ik heb al twee mannen in Nederland. Die zouden dat nooit accepteren. Wat zou Fleur ervan vinden? En zou zijn vrouw er helemaal niks van merken?

Zijn ogen doorboren de mijne. “Nou? Wat zeg je ervan?!”

ALS EERSTE EEN SEINTJE ALS ER EEN NIEUWE AFLEVERING VAN DAGBOEK VAN EEN MINNARES ONLINE STAAT?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

Zet het nummer 06-13651435 in je contacten

Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer

NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding

Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!

Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier