Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Daphne Deckers
Foto: Eigen beeld | VROUW Magazine
Daphne Deckers

‘Uiteindelijk bleek het ‘lege nest’ helemaal niet zo leeg:
ik heb er mezelf in gevonden’

columnist

Daphne Deckers

S

Schrijfster/presentatrice Daphne Deckers geeft haar kijk op het leven. Deze week blikt ze terug op haar eerste jaar in het ‘lege nest’.

Met de laatste avond van 2017 voor de deur, kan ik alleen maar denken: pff, is er nu alweer een jaar voorbij? Twee keer niezen en je bent weer oliebollen aan het bakken, terwijl je dat voor je gevoel nét hebt gedaan.

Losgeslagen van het anker

Ik zie me nog staan, precies een jaar geleden – buiten bij het vuurwerk, met Emma en Alec. Hun koffers waren al gepakt, ze gingen de volgende dag naar Schiphol: Emma vertrok naar Los Angeles en Alec naar Florida.

Ik heb me in het begin van dit jaar heel eenzaam gevoeld; losgeslagen van het anker dat mijn gezinsleven al die jaren is geweest – zeker toen Richard ook nog eens een hele maand naar Australië ging.

Maar weet je wat? Uiteindelijk bleek het ‘lege nest’ helemaal niet zo leeg te zijn: ik heb er mezelf in gevonden. De afgelopen twaalf maanden heb ik me uitgebreid kunnen bezinnen op de vraag wat ík de komende jaren nog allemaal wil gaan doen. 

Overweldigend idee

Alles wat ik de laatste jaren heb gedaan, was gecentreerd rond mijn kinderen. Nu lag er opeens een periode open waarin ik weer mijn eigen weg kon kiezen, en ik moet zeggen: na twee decennia moederen was dat best een overweldigend idee.

Het leek wel of ik het een beetje was verleerd, al die keuzevrijheid – maar het wende snel. Wat natuurlijk ook heeft geholpen, is dat ik gewoon met mijn kinderen kan facetimen en appen, waar ze ook zijn.

Stevige seksscène

Nu Emma in L.A. woont, vind ik tien uur vliegen opeens helemaal niet meer zo ver. Ik ben al een paar keer bij haar op bezoek geweest – want hé, Hollywood is geen straf – en in het vliegtuig blijk je prima te kunnen schrijven.

Zo heb ik een keer ’s nachts, terwijl iedereen om me heen lag te slapen, een stevige seksscène geschreven voor mijn nieuwe roman, waarvan ik het manuscript vóór de zomer hoop in te leveren. Ik heb ruim de tijd genomen voor dit nieuwe boek; ik heb me niet gehaast of geforceerd, ik dacht: ik ga schrijven als mijn hoofd weer lekker leeg is. 

Opnieuw beginnen

En toen kwam het CPNB, met de vraag of ik het essay wilde schrijven voor de Maand van de Spiritualiteit; die loopt van 12 januari tot 11 februari 2018. Het thema is ‘Opnieuw beginnen’ en ja, daar kon ik wel wat mee.

Ik heb het moederschap voor dit essay opgedeeld in drie fases: zwangerschap en kleine kinderen, de ongelooflijk dwarse puberteit, en het eindexamen plus het uitvliegen van je kinderen.

Vooral de puberteit vond ik een genot om over te schrijven, omdat ik er nu (eindelijk!) om kan lachen. In deze fase mocht je wíllen dat je grootste problemen de rondslingerende Lego-blokjes en doorkomende tandjes zijn. Opeens worden het de rondslingerende lege flessen en doorkomende vriendjes, en die leveren net zo veel – zo niet méér – slapeloze nachten op.

Maar je weet wat ze zeggen: later lach je erom. Dus waarom zou je dat eigenlijk niet meteen doen? Misschien wordt dát wel mijn goede voornemen voor 2018. Gelukkig nieuwjaar!

Gerelateerde onderwerpen