Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Stef Nagel
Daphne Deckers

'Méér vrouwelijke hoofdrollen
en een bredere representatie van het vrouwenlichaam'

columnist

Daphne Deckers

S

Schrijfster/presentatrice Daphne Deckers geeft haar kijk op het leven. Deze week heeft ze het over het ongeloofwaardige vrouwenhelden-lichaam.

Ik zag laatst de film Tomb Raider - Lara Croft, of beter gezegd: de remake ervan, met Oscar-winnares Alicia Vikander in de rol van de ‘nieuwe’ Angelina Jolie.

Afgetraind

Ik vind Vikander een geweldige actrice, en ik had interviews met haar gelezen waarin zij vertelde hoezeer zij zich had voorbereid op dit avontuur: ze had keihard getraind, spieren gekweekt en aan vechtsport gedaan.

Ze zag er inderdaad afgetraind uit, en ze lieten haar in het begin van de film nog wat bokstraining doen, beetje boogschieten en atletisch fietskoerieren, alsof daarmee verklaard zou kunnen worden dat zij zich in de rest van Tomb Raider ontpopt tot een vechtmachine die aan touwen slingert, met geweren schiet en volwassen mannen met haar blote handen in één-op-één gevechten doodt.

Maar eh – gespierd of niet, Vikander is met haar 1.66 m hartstikke petite. Dat is toch ongeloofwaardig? 

Catwalk

Ja, ik weet dat het Hollywood is, maar toch: waarom moeten al die vrouwelijke actiehelden er uitzien alsof ze zó de catwalk op kunnen? Een actrice is toch geen fotomodel? Angelina Jolie was in de originele Tomb Raider veel potiger, maar inmiddels is ook zij een ragdunne vrouw geworden die in de film Salt een geheim agente speelde die met haar breekbaar ogende armen allerlei kerels bewusteloos beukte.

Begrijp me niet verkeerd: ik ben helemaal vóór vrouwelijke hoofdrolspelers en superhelden (ik ben sowieso blij wanneer vrouwen in films méér dan ‘het-vriendinnetje-van’ spelen) maar ik baal er wel een beetje van dat actrices onder al die girlpower bovenal beeldig moeten blijven.

De superslanke Gal Gadot komt daar in Wonder Woman redelijk mee weg, omdat ze bovenaardse krachten heeft, dus vooruit. Maar een van de laatste écht geloofwaardige actiepersonages vond ik Linda Hamilton in Terminator 2: zij had een paar serieuze bovenarmen die je als kijker meteen geloofde. 

Boevengespuis

Misschien denk je nu: “Jongens, wat maakt het uit, het is sowieso allemaal fantasie”, maar ergens strijkt het me tegen de haren in. Weet je hoe een Lara Croft eruit zou moeten zien; eentje die daadwerkelijk de jungle zou kunnen aanvegen met boevengespuis?

Zoals Serena Williams. Zij kreeg na haar bevalling een embolie, een hematoom, was bijna dood, lag zes weken op bed, maar ze stond er weer, op Roland Garros. En ze had voor de gelegenheid een superheldenpak aangetrokken; een kledingkeuze die niet iedereen wilde begrijpen.

Ik vond het stoer. Ze zei dat ze al járen commentaar kreeg op haar supergespierde lichaam, maar daar maakte ze korte metten mee: “My body is my weapon and my machine”, zei ze. Hoe cool is dat? Stap 1 is méér vrouwelijke hoofdrollen, want daar is de wereld aan toe. En stap 2 is wat mij betreft een bredere representatie van het vrouwelijk lichaam, zodat girlpower ook daadwerkelijk op power mag lijken.