Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Stef Nagel
Daphne Deckers

Daphne mist deze kerst
2 borden aan tafel

columnist

Daphne Deckers

S

Schrijfster/presentatrice Daphne Deckers geeft haar kijk op het leven. Deze keer heeft ze het over gemis tijdens de feestdagen.

Sinds jaar en dag ervaar ik de kerstdagen als een periode waarin ik heimwee krijg, ook al ben ik thuis. Het begint meestal met de boom. Zodra ik die neerzet, denk ik: 'Is het nú alweer zover?'

In brand

Maar ik denk ook aan die ene december waarin mijn broer en ik de (toen nog échte) kaarsjes in de boom stiekem hadden aangestoken, waarna we onze ouders wakker moesten maken met de mededeling: 'Eh, de kerstboom staat in brand.'

Ik moet ook denken aan de kerstboomverbrandingen van mijn jeugd, waarbij we één lootje per aangesleepte boom kregen. Dat hele evenement vonden we zó spannend: de jacht op de bomen, het grote vuur, de loterij, de prijzen...

 

Inmiddels zijn kerstboomverbrandingen op veel plaatsen afgeschaft. Fijnstof, weet je wel. Aan de ene kant begrijpelijk maar ergens ook jammer: alles moet tegenwoordig door-en-door veilig zijn. Al zijn er natuurlijk goede redenen te bedenken waarom een kerstboom geen echte kaarsjes meer mag hebben.

Maar los van het feit dat de feestdagen mij sowieso een beetje melancholiek maken, voel ik het dit jaar nog eens extra. Dit wordt de eerste kerst zonder mijn vader. Vorig jaar belde ik hem vanuit Florida om hem een gelukkig nieuwjaar te wensen. Twee weken later was hij er niet meer.

Veertjes

Het werd lente, het werd zomer, het werd herfst... Ik heb in mijn tuin een boom voor hem geplant waar heel vaak dezelfde merel in zat te zingen. Het hele jaar vielen er veertjes voor mijn voeten; daarvan zegt men dat het berichtjes zijn van boven. Eerlijk gezegd geloof ik daar niet zo in, maar ik wílde het zo graag geloven.

Op een gegeven moment pakte mijn leven het weer over: ik had mijn gezin, mijn kinderen, mijn werk, mijn agenda. Soms zag ik een mooie hemel als ik met de hond liep te wandelen, zo’n wolkenpartij waar zonnestralen achter vandaan schieten. Dan vroeg ik: 'Hé pap, ben je daar?' En dan liep ik maar weer door. 

Herders

Maar met de feestdagen sta je juist stil. Je mist een bord aan tafel. Zijn vertrouwde plek blijft leeg. Ik heb geprobeerd een kerststalletje te maken, zoals hij dat vroeger altijd deed: met rotspapier en een spiegeltje onder het mos als drinkplaats voor de schapen.

Hij plaatste ook altijd - tot hilariteit van mijn kinderen - ergens een piepkleine wc: "Omdat herders ook naar het toilet moeten". En over mijn kinderen gesproken: ook Emma is dit jaar voor de allereerste keer met de kerst niet bij ons.

Australische vriend

Ze is met haar Australische vriend naar Melbourne. Dat is natuurlijk van een heel andere orde dan het verlies van mijn vader, maar toch: we missen nu dus twee borden aan tafel.

Ouders die overlijden en kinderen die uitvliegen - het is nu eenmaal de circle of life. En toch wilde ik dat ik nog één keer op de schouders van mijn vader kon zitten, kijkend naar dat grote kerstbomenvuur, de lootjes verwachtingsvol in mijn handen.

Jij op VROUW.nl

Mis jij deze kerst ook borden aan tafel? En wil je daarover vertellen?

Dan kan dat hier...